All Chapters of Husband for Sale: Chapter 21 - Chapter 30

Eilish Rivera POV Nanatili ang katahimikan sa loob ng dining room matapos magsalita ang ama ni Alejandro. Ang paraan ng pagtitig niya sa akin ay hindi basta-basta—parang sinusuri niya ang bawat galaw ko, bawat ekspresyon sa mukha ko, na para bang sinusubukan niyang basahin kung sino talaga ako. Huminga ako nang malalim bago sumagot. “Yes,” sabi ko nang kalmado. “I’m Eilish Rivera.” Hindi ko ibinaba ang tingin ko habang nagsasalita. Isa iyon sa mga unang natutunan ko sa mundo ng negosyo—kapag kaharap mo ang isang taong sanay mangibabaw sa usapan, huwag kang unang magpapakita ng pag-atras. Napansin kong bahagyang tumaas ang kilay ng matandang lalaki. “Rivera,” ulit niya, tila pinoproseso ang apelyido ko. “The same Rivera who runs the Rivera Holdings.” Tumango ako. “Yes.” Sa tabi niya ay bahagyang ngumiti ang babaeng alam kong si Lucia. Hindi iyon isang mainit na ngiti—isa iyong ngiting tila may halong pag-aaral at paghusga. “Well,” sabi ni Lucia habang dahan-dahang inilalapag

Eilish Rivera POV Nanatili ang mabigat na katahimikan sa mesa matapos banggitin ni Alejandro ang tungkol sa isang taon. Hindi ko alam kung dapat ba akong magpasalamat na siya ang sumagot para sa akin, o mas lalo lamang nitong pinatibay ang katotohanang sinusubukan naming itago. Isang kontrata. Isang kasal na may limitasyon. Sa kabilang side ng mesa ay bahagyang iniikot ni Lucia ang wine sa baso niya habang nakatingin sa amin, tila ba isang spectator sa isang laro na nagsisimula pa lamang. “Well,” sabi niya matapos ang ilang segundo, “at least honest.” Napatingin ako sa kanya. “Most people would lie about something like that.” Bahagya akong ngumiti. “I don’t see the point.” “Interesting,” sagot niya. Ngunit ang ama ni Alejandro ay nanatiling tahimik. Nakatingin lamang siya sa amin na parang sinusukat ang bawat kilos namin. Maya-maya ay muli siyang nagsalita. “And what happens after one year?” Napatingin ako kay Alejandro. Hindi iyon ang tanong na napaghandaan namin. Tah

Eilish Rivera POV Nanatili akong nakasandal sa railing ng terrace habang pinagmamasdan ang malawak na hardin ng Vitale estate. Tahimik ang gabi, ngunit ang mga sinabi ni Alejandro ay parang paulit-ulit na umiikot sa isip ko. At some point… he’s going to ask about the real reason. Hindi ko alam kung kailan mangyayari iyon, ngunit alam kong hindi iyon maiiwasan. Huminga ako nang malalim bago muling tumingin kay Alejandro. “And when he asks?” tanong ko nang mahina. Bahagya siyang napatingin sa akin mula sa tabi ko. “Then we answer.” Napakunot ang noo ko. “That simple?” Bahagya siyang ngumiti. “Nothing about this is simple.” Napabuntong-hininga ako. Sandali kaming tahimik habang pareho naming pinagmamasdan ang hardin. May ilang ilaw na nakakalat sa damuhan, nagbibigay ng malambot na liwanag sa mga puno at halaman. “You didn’t tell me your father was like that,” sabi ko matapos ang ilang minuto. Napalingon siya sa akin. “Like what?” “Intimidating.” Bahagya siyang natawa.

Eilish Rivera POV Nanatili akong nakatitig kay Alejandro sa loob ng elevator matapos niyang sabihin iyon. Para bang biglang naging masikip ang espasyo sa pagitan namin habang unti-unting umaakyat ang elevator patungo sa penthouse. “Someone broke into Rivera Holdings’ private archives?” ulit ko, tila hindi pa rin lubos na nauunawaan ang narinig ko. Tumango siya habang nakatitig pa rin sa phone niya. “Yes.” Nanlamig ang pakiramdam ko. Ang private archives ng Rivera Holdings ay hindi basta-basta opisina o storage room. Naroon ang mga lumang dokumento ng kumpanya—mga kontrata, historical records, at maging ang ilang sensitibong files na tanging iilang tao lamang ang may access. Napahawak ako sa gilid ng elevator. “Did Hendrix say what they were looking for?” Umiling si Alejandro habang mabilis na nagta-type ng reply sa phone niya. “Not yet.” Tahimik kaming pareho habang hinihintay ang elevator na makarating sa pinakamataas na palapag. Ang bawat segundo ay parang mas bumibigat.

Eilish Rivera POV Nanatili ang katahimikan sa loob ng penthouse matapos kong banggitin ang pangalan ni Hendrix. Parang may mabigat na bagay na biglang bumagsak sa pagitan naming dalawa ni Alejandro. Hindi ko gustong isipin iyon. Hindi ko gustong paniwalaan. Pero habang iniisa-isa ko sa isip ko ang lahat ng detalye, lalong nagiging mahirap itanggi ang posibilidad. “Eilish,” maingat na sabi ni Alejandro habang inilalapag ang phone niya sa mesa. “Let’s not jump to conclusions.” Napabuntong-hininga ako at napaupo muli sa sofa. “I’m not,” sagot ko, kahit alam kong may bahagi ng sarili ko ang nagdududa na. Lumapit siya at tumigil sa harap ko. “Hendrix was the one who called me,” dagdag niya. “If he was involved, it wouldn’t make sense for him to alert us.” Napahawak ako sa noo ko. “I know.” At iyon mismo ang dahilan kung bakit mas lalo akong nalilito. Si Hendrix ang isa sa mga taong pinakamatagal ko nang kilala sa mundo ng negosyo. Siya ang tumulong sa akin noong nagsisimula pa