Todos os capítulos de พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Capítulo 91 - Capítulo 100

เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ถังหนิง ต่อให้เธออยากจะถอนหมั้นแค่ไหน เรื่องบางเรื่องก็ควรจะมานั่งคุยรายละเอียดกันให้ชัดเจน “ไม่ใช่ว่านึกอยากจะถอนก็ถอนได้เลย เรื่องใหญ่ขนาดนี้เราควรออกมาตกลงกันให้ดี” ถังหนิงเห็นด้วยกับคำพูดนั้น “คุณป้าอยากจะคุยยังไงคะ?”“เดี๋ยวฉันจะส่งที่อยู่ไปให้ เธอมาหาป้าแล้วเราค่อยคุยกัน” เย่เชี่ยนฮวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงวางอำนาจ ถังหนิงเงียบไปด้วยความระแวดระวัง เธอเปิดแอปพลิเคชันWeChatขึ้นมาดู เมื่อเห็นว่าพิกัดที่อีกฝ่ายส่งมาเป็นร้านอาหารจีนแห่งหนึ่งจึงไม่ได้นึกสงสัยอะไรเธอก็ตอบตกลง “ตกลงค่ะ”ครึ่งชั่วโมงต่อมา ถังหนิงขับรถมาถึงด้วยตัวเอง เมื่อมาถึงใต้ตึกร้านอาหาร เธอส่งพิกัดไปให้จี้จิ่นซิวพร้อมข้อความว่า “คุณป้านัดเจอเพื่อคุยเรื่องถอนหมั้น เจอกันที่นี่นะคะ”ส่งเสร็จ ถังหนิงก็ลงจากรถเพื่อเข้าไปในร้าน ในขณะเดียวกัน จี้จิ่นซิวนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำ จี้หย่งคังผู้ดูน่าเกรงขามกำลังอยู่ในอาการตกตะลึงและโกรธจัด: “แกกล้าทำเรื่องแบบนี้ลงไปได้ยังไง!” “ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป รู้ไหมว่ามันจะส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงตระกูลจี้มากแค่ไหน?” สีหน้าของจี้จิ่นซิว

ทางด้านจี้จิ่นซิวที่รีบบึ่งมาถึงร้านอาหาร แต่ลูกน้องของเขากลับหาตัวถังหนิงไม่พบ เขาจึงสั่งให้เลขาเฉินเร่งตรวจสอบทันที ประจวบเหมาะกับที่เลขาเฉินสืบได้ความพอดีว่า ถังหนิงอยู่ที่โรงแรมแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล และคนที่พาตัวเธอไปก็คือจี้หาน “ไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!”ทันทีที่จี้จิ่นซิวขึ้นรถ รถก็พุ่งทะยานไปยังโรงแรมอย่างรวดเร็ว เมื่อรถมาถึงหน้าโรงแรม เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายเรียกเข้าจากถังหนิง หัวใจของจี้จิ่นซิวบีบรัดแน่น “ถังหนิง เธอเป็นยังไงบ้าง?“พี่จิ่นซิว... ช่วยฉันด้วย…” เสียงของถังหนิงแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรง เจือไปด้วยเสียงหอบหายใจหนักหน่วง ฟังดูทรมานอย่างยิ่ง จี้จิ่นซิวถามย้ำ “เธออยู่ที่โรงแรมใช่ไหม?”ถังหนิงตอบรับเสียงเบา พยายามควบคุมสติอย่างสุดความสามารถ “...ใช่ค่ะ” “ไม่ต้องกลัว ฉันกำลังไปหา ไม่ต้องห่วงนะ…”“รู้เลขห้องไหม?”“มะ...ไม่รู้ค่ะ” ถังหนิงรู้สึกแสบร้อนที่จมูกจนอยากจะร้องไห้ออกมา สมองของเธอหมุนติ้วจนแยกไม่ออกว่าทิศไหนเป็นทิศไหน ทันทีที่ได้ยินเสียงของจี้จิ่นซิว ความอัดอั้นและความหวาดกลัวทั้งหมดก็พรั่งพรูออกมา เธออยากให้เขามาช่วยเธอเหลือเกิน จี้จิ่นซิวที่ป

เขาไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนแล้ว ได้แต่เถียงข้าง ๆ คู ๆ ว่า: “ฉันชอบเธอ ฉันไม่ยอมถอนหมั้นเด็ดขาด คุณแม่เองก็บอกว่าห้ามถอน!” “ในเมื่อเธออยากถอน มันก็ต้องถอน” จี้จิ่นซิวแผ่ซ่านกลิ่นอายเย็นยะเยือก รอบกายเต็มไปด้วยรังสีคุกคาม เขามองจี้หานด้วยสายตาคมกริบดุจใบมีด “นายมีสองทางเลือก หนึ่ง... ยอมถอนหมั้นแต่โดยดี หรือสอง... จะให้ฉันซ้อมนายจนตายคามือ” สิ้นเสียง เขาก็คว้าหมับเข้าที่นิ้วข้างหนึ่งของจี้หาน แล้วหักไปด้านหลังอย่างแรง! กร๊อบ! จี้หานแผดเสียงร้องโหยหวนลั่นประหนึ่งหมูถูกเชือด นิ้วหักเสียแล้ว จี้หานเจ็บจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก เขาตะคอกถามจี้จิ่นซิวด้วยความโกรธแค้นที่ถูกลงมืออย่างโหดเหี้ยม “นี่พี่กะจะเอาให้ตายเลยใช่ไหม! ฉันน้องชายแท้ ๆ ของพี่นะ!” ดวงตาคมเข้มของจี้จิ่นซิวฉายแววมืดมน เขาไม่มีเวลามาพูดไร้สาระ “เลือก!” จี้หานสัมผัสได้ถึงรังสีฆ่าฟันที่แผ่ออกมาจนใจสั่นสะท้าน เขารู้ดีว่าครั้งนี้จี้จิ่นซิวโกรธจัดยิ่งกว่าคราวไหน ๆ ราวกับว่าถังหนิงคือคนสำคัญของเจ้าตัว และตัวเขาเองก็อาจถูกพี่ชายฆ่าทิ้งได้ทุกเมื่อ “ถอน! ฉันเลือกถอนหมั้น!” จี้หานไม่สนอะไรอีกแล้ว ขอแค่ให้หลุดพ้นจากตร

โชคดีเหลือเกิน... โชคดีที่มีเขาอยู่ข้าง ๆ “ครั้งนี้เธอทำได้ดีมาก” จี้จิ่นซิวเช็ดคราบน้ำตาให้เธอ แววตาของเขาลึกล้ำยามจ้องมองมา “วันหน้าถ้ามีเรื่องอะไรที่ไม่สบายใจให้ถามฉัน หรือมาปรึกษาฉันได้เสมอ” ถังหนิงสัมผัสได้ถึงความห่วงใยและความอ่อนโยนที่แม้จะดูแปลกตาแต่ก็เริ่มเห็นได้บ่อยขึ้นในช่วงหลัง ๆ ความรู้สึกอุ่นซ่านสายหนึ่งพลันหลั่งไหลเข้าสู่หัวใจ ยิ่งเมื่อได้สบกับใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของจี้จิ่นซิว หัวใจเธอก็ยิ่งเต้นรัวอย่างรุนแรง และครั้งนี้มันชัดเจนและหนักแน่นกว่าครั้งไหน ๆ คล้ายว่าเธอ... จะหวั่นไหวเข้าให้แล้ว แต่ความรู้สึกหวั่นไหวมันต้องเป็นแบบนี้หรือเปล่า ถังหนิงเองก็ยังไม่แน่ใจนัก เมื่อจี้จิ่นซิวเห็นสีหน้าหม่นหมองของเธอ เขาจึงคิดว่าเธอยังคงขวัญเสียจากเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่าย และไม่อยากบีบคั้นเธอจนเกินไป “หิวหรือยัง? อยากทานอะไรไหม เดี๋ยวฉันไปทำให้” “อะไรก็ได้ค่ะ” “ตกลง งั้นลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตานะ อีกประเดี๋ยวก็ได้ทานแล้ว” เขาตบไหล่เธอเบา ๆ เมื่อเห็นเธอพยักหน้าจึงลุกเดินออกจากห้องนอนไป ครึ่งชั่วโมงต่อมา ถังหนิงจัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินลงมาข้างล่าง บนโต๊ะอาหารมีบ

“แค่หกปีเอง อย่าทำเหมือนตัวเองเป็นตาแก่หน่อยเลยค่ะ”เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิตของจี้จิ่นซิวนั้นช่างเคร่งครัดและหัวโบราณสมคำร่ำลือจริง ๆ ตลอดระยะเวลาเกือบยี่สิบเก้าปีที่ผ่านมา เขาไม่เคยมีข่าวฉาว ไม่เคยมีเรื่องชู้สาว และยิ่งไม่เคยมีใคร เห็นเขาเหยียบย่างเข้าไปในสถานบันเทิงเริงรมย์เลยแม้แต่น้อย คนในวงการต่างรู้ดีว่าจี้จิ่นซิวนั้นรักนวลสงวนตัวและมีระเบียบวินัยในชีวิตสูงเสียจนทุกคนต่างพากันปักใจเชื่อว่า... เขากำลังครองตัวไว้เพื่อรอใครบางคนอยู่ “แก่กว่าเธอก็ถือว่ามากพอแล้ว” จี้จิ่นซิวยกยิ้ม มุมปากยังคงประดับด้วยรอยหยักโค้งจาง ๆ “อีกอย่าง เธอผอมเกินไป ลมพัดมาทีเดียวก็คงปลิวแล้ว หุ่นยังกับเด็กประถม” “ที่ไหนกัน ฉันน่ะโตเต็มวัยแล้วนะคะ” ถังหนิงประท้วงพลางยืดอกขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่เชื่อพี่ก็ดู...” เดี๋ยวนะทำไมเธอต้องรีบร้อนพิสูจน์ให้เขาดูขนาดนั้นด้วย! ถังหนิงขัดเขินจนทำตัวไม่ถูก เธอรีบหันหลังตั้งท่าจะหนีไปทันทีแต่มีหรือที่จี้จิ่นซิวจะยอมปล่อยไปง่าย ๆ เขาเอื้อมมือไปโอบหมับเข้าที่เอวบางแล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด “ดูอะไรหืม?” ลมหายใจอุ่นร้อนของชายหนุ่มเป่ารดใบหน้าของ