All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 71 - Chapter 80

ภายในใจของถังหนิงสงบนิ่ง ทว่าในส่วนลึกของดวงตากลับฉายชัดด้วยความเย็นชาไร้ระลอกคลื่น “พูดจบหรือยัง?”“เธอหมายความว่ายังไง?” จี้หานใจหายวาบ ไม่คาดคิดว่าเธอจะเยือกเย็นได้ถึงเพียงนี้ไม่ใช่ว่าเธอควรจะโกรธเหมือนเมื่อก่อน แล้วโวยวายถามเขาว่าทำไมถึงไม่ยอมเข้าข้างเธออย่างนั้นหรือ?“พูดจบแล้วก็รีบไสหัวไปซะ อย่ามาทำตัวขายหน้าแถวนี้” ถังหนิงถลึงตาใส่เขาอย่างไม่ไว้หน้า ก่อนจะจูงมือหลินม่านเตรียมเดินจากไปทว่าเธออยากไป จี้หานกลับไม่ยอมเลิกรา ทันใดนั้นเขาก็คว้าไหล่ถังหนิงไว้แน่นแล้วกระชากเธอกลับมาอย่างแรง “กลับมานี่ คุยกันให้รู้เรื่อง!”ถังหนิงเซถอยหลังไปหลายก้าวกว่าจะทรงตัวอยู่ ความเจ็บแปลบแล่นปลาบขึ้นมาจากหัวไหล่ซ้าย“จี้หาน นายเป็นบ้าหรือไง!” ถังหนิงกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บ หันไปตวาดใส่จี้หานพอเห็นเธอโกรธ จี้หานกลับรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจต้องแบบนี้สิที่ผ่านมาทุกครั้งที่ถังหนิงไม่พอใจ เธอก็จะแผลงฤทธิ์คุณหนูออกมาแบบนี้ และนั่นทำให้เขามั่นใจว่าถังหนิงยังแคร์เขาอยู่ชั่วพริบตานั้น ความหงุดหงิดเมื่อครู่ของจี้หานก็มลายหายไปกว่าครึ่ง น้ำเสียงของเขานุ่มนวลลง“ฉันยอมรับว่าเรื่องที่ให้

เมื่อจ้องมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของเธอ หัวใจของจี้หานก็สั่นสะท้าน มุมปากของเขาอดไม่ได้ที่จะกระตุกสั่นแววตาของถังหนิงเย็นยะเยือก น้ำเสียงแม้จะอ่อนแรงแต่กลับดังกึกก้องอยู่ในหู“ตั้งแต่วันที่นายไม่ยอมไปจดทะเบียนสมรส ตั้งแต่วันที่ฉันบอกเลิกกับนาย ฉันก็ตัดใจจากนายได้จริง ๆ แล้ว”“ห้าปีแล้ว... ฉันเหนื่อยเหลือเกิน”“จี้หาน ถ้าเพียงแต่นายจะเคยห่วงใยฉันสักนิด นายย่อมรู้ดีว่าฉันไม่ได้แค่กำลังเรียกร้องความสนใจ”“ใช่ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันเอาแต่คอยตามติดนาย ยอมโอนอ่อนผ่อนตามนายทุกอย่าง อะไรที่นายบอกว่าไม่ดี ฉันก็พยายามแก้ไขปรับปรุง...”“แต่จี้หาน นายไม่เคยเห็นค่าความทุ่มเทของฉันเลย นายเพียงแต่รู้สึกว่านายชนะฉันแล้ว นายภูมิใจที่ทำให้ฉันรักนายอย่างต้อยต่ำและยอมให้นายทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า”“ในเมื่อนายไม่เคยเชื่อใจ ไม่เคยใส่ใจ และไม่ได้รัก... แล้วฉันถังหนิงยังจำเป็นต้องมีนายอยู่อีกทำไม?”หลังจากพูดจบ ถังหนิงก็คล้ายจะหมดสิ้นเรี่ยวแรง หยาดเหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผาก เธอพิงร่างที่ซีดเซียวลงบนตัวของหลินม่านอย่างอ่อนแรง“เราไปกันเถอะ” ถังหนิงเอ่ยอย่างไร้เรี่ยวแรงขอบตาของหลินม่านแดง

หมัดนี้หนักหน่วงเสียจนจี้หานล้มคว่ำลงกับพื้นโดยไม่ทันตั้งตัว ทำเอาจี้ซินหนิงตกใจจนหลุดปากกรีดร้อง“พี่ใหญ่ อยู่ดี ๆ พี่ไปต่อยพี่รองทำไมคะ!”จี้ซินหนิงขวัญเสียไม่น้อย รีบเข้าไปช่วยพยุงจี้หาน “พี่รอง เป็นยังไงบ้างคะ?”“ไม่เป็นไร”มุมปากของจี้หานแตกจนมีเลือดซึม เขาพยุงตัวลุกขึ้นโดยมีจี้ซินหนิงช่วยจับ ก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่มุมปาก พลางมองไปทางจี้จิ่นซิวด้วยความโกรธระคนสับสน“พี่ใหญ่ ฉันทำอะไรผิดเหรอ?”“นายคิดว่าไงล่ะ?”จี้จิ่นซิวคลึงข้อมือเบา ๆ ขบกรามแน่น สายตาคมกริบตวัดมองมา พร้อมรังสีความโกรธที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างจี้หานมึนงงไปหมดหรือจะเป็นเพราะช่วงนี้เขาลงทุนหลายโปรเจกต์เกินไปจนพี่ใหญ่รู้เข้าแล้วไม่พอใจ? แต่เขาก็ทำกำไรได้ตลอดนี่นาเขายิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ “พี่ใหญ่ ฉันทำตรงไหนไม่ถูกพี่ก็บอกกันดี ๆ ไม่เห็นต้องลงไม้ลงมือเลย”จี้จิ่นซิวเดินหน้าทะมึนเข้ามาหา ทันใดนั้นก็ยกเท้าถีบเข้าที่สีข้างของจี้หานอย่างแรงคราวนี้จี้หานถึงกับกระเด็นไปไกล แผ่นหลังกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะเครื่องแป้งจนหลุดเสียงครางออกมาด้วยความเจ็บปวดบรรดาขวดโหลบนโต๊ะเครื่องแป้งล้มระเนระนาด บางส่วนร่วงลงไปตกแ

“บางที... ความสัมพันธ์ของพวกเขาอาจจะเริ่มเปลี่ยนไปแล้วก็ได้นะคะ...” จี้ซินหนิงถอนหายใจพลางพยักหน้า เธอจงใจพูดจาแบ่งรับแบ่งสู้ ทอดมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความจนใจเพลิงโทสะพุ่งพล่านขึ้นมาในอกของจี้หาน เขากำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะกัดฟันกรอด: “ฉันต้องไปเค้นถามยัยนั่นให้รู้เรื่อง”จี้ซินหนิงรีบเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี บอกให้เขาใจเย็น ๆ และระวังอย่าไปทำให้จี้จิ่นซิวโกรธเข้าความใส่ใจของเธอทำให้จี้หานรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก ถึงกับเอ่ยปากชมว่าเธอเป็นน้องสาวที่ดีจริง ๆเมื่อได้ยินเช่นนั้น ประกายแห่งความสมหวังก็พาดผ่านดวงตาของจี้ซินหนิงเพียงชั่วครู่ตราบใดที่จี้หานยังคงเชื่อมั่นและสนับสนุนเธออย่างไร้เงื่อนไข เธอก็จะสามารถยืนหยัดในตระกูลจี้ได้อย่างมั่นคงต่อไป น่าเสียดายก็เพียงแต่... เธอยังไม่สามารถทำให้จี้จิ่นซิวยอมรับในตัวเธอได้เสียที…ทางด้านถังหนิง เธอตื่นมากลางดึกเพราะความกระหายน้ำ แต่กลับไม่เห็นวี่แววของจี้จิ่นซิว ทว่าคนที่อยู่เฝ้าไข้ข้างเตียงกลับเป็นว่านอวิ้นซือแทน ซึ่งนั่นทำให้เธอประหลาดใจไม่น้อย“คุณว่าน คุณอยู่เฝ้าฉันตลอดเลยเหรอคะ?” น้ำเสียงของถังหนิงแหบพร่าเล็กน้อยว

ใบหน้าของถังหนิงร้อนผ่าวและแดงระเรื่อขึ้นมาในทันตา เธอเบิกตากว้างมองเขา สันจมูกโด่งคมเสียดสีกับจมูกของเธอ สัมผัสแผ่วเบายามผิวเนื้อเสียดสีกันทำเอาเธอรู้สึกวูบวาบเหมือนมีกระแสไฟแล่นผ่านไปทั่วร่างหัวใจของถังหนิงเต้นระรัว กลิ่นอายของเขาโอบล้อมรอบตัวเธอ เธอปล่อยให้เขาช่วงชิงลมหายใจอย่างเอาแต่ใจทว่าอ่อนโยน ลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานพัวพันกันสมองของถังหนิงขาวโพลนไปหมด จนกระทั่งเธอเริ่มจะหายใจไม่ทัน จี้จิ่นซิวถึงยอมถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งและแสนเสียดาย“เด็กโง่ ยังหายใจไม่เป็นอีกเหรอ?” จี้จิ่นซิวหัวเราะหึในลำคอใบหน้าของถังหนิงยังคงร้อนฉ่าและไม่มีทีท่าว่าจะลดลง เธอทำตัวไม่ถูกจนไม่รู้จะพูดอะไรดี“รสชาติไม่เลวเลย” จี้จิ่นซิวจ้องมองเธอด้วยนัยน์ตาเข้มลึก พลางใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงมุมปากของเธอเบา ๆ “หวานมาก”ถังหนิงรู้สึกว่าแก้มของเธอร้อนจัดราวกับถูกไฟแผดเผาเมื่อต้องสบเข้ากับดวงตาคมกริบราวกับนิลสีดำคู่นั้น หัวใจเธอก็เต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะเหมือนมีกวางน้อยวิ่งพล่านอยู่ข้างในเธอกลั้นใจฝืนทำเป็นสงบนิ่งแล้วค้อนขวับใส่เขา: “จี้จิ่นซิว เมื่อก่อนฉันไม่เห็นรู้เลยว่าพี่จะเจ้าเล่ห์ขี้หลีได้ขนา