All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 81 - Chapter 90

หลินม่านรู้สึกผิดกับเรื่องนี้มาก ปลายสายยังมีเสียงจอแจเหมือนกำลังยุ่งอยู่กับงาน ดูท่าเธอคงหาเวลาช่วงพักกองสั้น ๆ โทรมาหา ถังหนิงยิ้มปลอบ “จะให้เธอคอยปกป้องฉันฝ่ายเดียวได้ยังไง ให้ฉันปกป้องเธอสักครั้งจะเป็นไรไป?”หลินม่านส่งเสียงสะอื้นอืออาด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะเริ่มเปิดฉากด่าทอจี้หานผ่านโทรศัพท์อีกครั้ง“ไอ้จี้หานคนตาถั่ว! โดนจี้ซินหนิงปั่นหัวจนโงหัวไม่ขึ้น เสียแฟนดี ๆ อย่างเธอไปไม่พอ ยังทำให้อดีตแฟนต้องกลายมาเป็นพี่สะใภ้ตัวเองอีก คอยดูเถอะ วันที่เขาต้องเสียใจภายหลังมาถึงแน่!”ถังหนิงไม่ได้เก็บเรื่องพวกนี้มาใส่ใจนานแล้ว เธอกล่าวอย่างเรียบเฉย: “เขาจะเสียใจหรือเปล่าฉันไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ คือฉันไม่”สำหรับเธอ จี้หานได้ตายจากไปตั้งแต่วันที่เขาผิดนัดไม่ไปจดทะเบียนสมรสแล้ว ทว่าความรู้สึกที่เคยทุ่มเทไปทั้งหมดนั้น กลับกลายเป็นแรงผลักดันให้เธอเติบโตเป็นคนที่ดีกว่าเดิมทั้งคู่คุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง เมื่อผู้ช่วยมาเตือนว่าต้องถ่ายงานต่อ หลินม่านจึงรีบบอกลาถังหนิงแล้ววางสายไปเมื่อถึงเวลาบ่ายสองโมง จี้จิ่นซิวก็มารับถังหนิงออกจากโรงพยาบาลด้วยตัวเองเพื่อกลับวิลล่า อาการเจ็บที่เอวของเธอยัง

ถังหนิงค่อนแคะอย่างเย็นชา “พระอาทิตย์คงขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วล่ะมั้ง พวกอวดดีพวกนั้นถึงได้รู้จักขอโทษคนอื่นเขาเป็นด้วย”หลินม่านเสริม “ฉันได้ยินมาว่าตอนนี้สภาพพวกนั้นดูไม่จืดเลยนะ บ้างก็โดนไล่ออก บริษัทเล็ก ๆ ก็ล้มละลายไปตาม ๆ กัน ที่รัก... หรือว่าจะเป็นฝีมือคนบ้านเธอที่ยื่นมือเข้ามาจัดการให้หรือเปล่า?”ถังหนิงนึกถึงสิ่งที่จี้หานเคยพูดก่อนหน้านี้ เธอเดาว่าอาจจะเป็นฝีมือของจี้จิ่นซิว แต่พอคิดดูอีกทีก็ยังไม่ค่อยแน่ใจนักเธอไม่ได้เก็บมาคิดต่อ แววตาพลันเย็นเยียบลง “ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร แต่ความจริงที่ว่าพวกเขาทำผิดก็ยังไม่เปลี่ยน ถ้าขอโทษแล้วจบ จะมีตำรวจไว้ทำไมล่ะ?”ไม่ใช่แค่คนพวกนี้ แต่เรื่องที่จี้หานสมรู้ร่วมคิดกับกงเทาขโมยผลงานของเธอไป เธอก็จะฟ้องร้องให้ถึงที่สุดเช่นกันหลินม่านส่งเสียงฮือฮาด้วยความตื่นเต้นและดีใจ “ดีมาก! นี่แหละถังหนิงคนเดิมที่ฉันรู้จัก ใช่แล้ว ต้องแบบนี้สิที่รัก ในที่สุดเธอก็กลับมาเป็นตัวเองสักที”ถังหนิงหลุดหัวเราะพลางบอกว่าเพื่อนสาวทำเกินจริงไปหน่อย แต่พอสิ้นเสียงหัวเราะในใจกลับรู้สึกขื่นปร่าขึ้นมานั่นสิ... หลายปีมานี้เธอเปลี่ยนไปมากจริง ๆ แต่ยังดีที่เธอก็ยัง

“นี่หนูพูดจริงเหรอ?” เย่เชี่ยนฮวาเริ่มนั่งไม่ติดที่ย้อนกลับไปเมื่อห้าปีก่อนตอนที่ถังหนิงกับจี้หานเริ่มคบกัน เธอไม่ได้รู้สึกพอใจนัก แต่เพราะความร่วมมือทางธุรกิจของทั้งสองตระกูล แม้เธอจะไม่ชอบนิสัยเย่อหยิ่งเอาแต่ใจของถังหนิง แต่ก็จำต้องยอมรับหลายปีมานี้ เธอเองก็ยังนึกชอบถังหนิงไม่ลง ทว่าหากจี้หานได้แต่งงานกับถังหนิง เขาย่อมได้รับการสนับสนุนจากตระกูลถังอย่างเต็มกำลัง และในอนาคตบริษัทลูกก็จะถูกส่งมอบให้เขาดูแลอย่างเป็นทางการ แต่ถ้าหากมีการถอนหมั้นเกิดขึ้นตอนนี้ คุณท่านก็อาจจะไม่ตัดสินใจเช่นนั้นอีกต่อไปเย่เชี่ยนฮวาเริ่มร้อนรนขึ้นมาทันที “ลิ้นกับฟันย่อมมีกระทบกระทั่งกันบ้างเป็นธรรมดา ถังหนิง หนูพูดเรื่องถอนหมั้นออกมาง่าย ๆ แบบนี้ได้ยังไง? นี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ นะ”ถังหนิงไม่แยแสว่าอีกฝ่ายจะพูดอย่างไร สีหน้าของเธอยังคงเย็นชาและเด็ดเดี่ยว “คุณป้าคะ หนูตัดสินใจแน่วแน่แล้วค่ะ และคุณปู่เองก็เห็นชอบกับการถอนหมั้นครั้งนี้ด้วย”เมื่อเห็นว่าถังหนิงหัวแข็ง พูดอย่างไรก็ไม่ฟัง ท่าทีสนิทสนมที่เย่เชี่ยนฮวาแสร้งปั้นแต่งขึ้นมาก็พังทลายลงทันที“การถอนหมั้นเป็นเรื่องใหญ่ ไม่ใช่ว่าหนูอยากจะถอนก็ถอนไ

เมื่อเห็นเธอปกป้องตัวเองอย่างมั่นใจและทะนงตัว ประกายแห่งความพึงพอใจก็ผุดขึ้นในดวงตาคมลึกของจี้จิ่นซิวจี้ซินหนิงถึงกับตกตะลึง ดูเหมือนถังหนิงจะกลับมาเป็นคนเดิมที่ทั้งมั่นใจและหยิ่งในศักดิ์ศรีเหมือนก่อนแล้วจริง ๆ“นี่เธอกล้าใช้กิริยาแบบนี้พูดกับป้าเหรอ...” เย่เชี่ยนฮวาชี้หน้าถังหนิงด้วยความโกรธจัดถังหนิงยังคงท่าทีสงบแต่หนักแน่น ไม่ยอมลดราวาศอกแม้เพียงก้าวเดียว “ความเคารพเป็นเรื่องที่ต้องมีให้แก่กัน ถ้าป้าไม่ให้เกียรติหนูก่อน ก็อย่ามาโทษว่าหนูแผลงฤทธิ์ใส่ป้าก็แล้วกันค่ะ”“เธอมันอวดดีเกินไปแล้ว นับวันยิ่งลามปาม นี่แม่ฉันนะ เป็นถึงว่าที่แม่สามีเธอ เธอกล้าทำกิริยาต่ำ ๆ แบบนี้กับท่านได้ยังไง!”จี้หานจ้องเขม็งด้วยสายตาดุดัน “อย่าคิดว่ามีพี่ใหญ่คอยหนุนหลัง มีคุณปู่คอยให้ท้าย แล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรเธอนะ!”เมื่อเห็นเขากำลังพุ่งเข้าหาถังหนิงอย่างคุกคาม แววตาของจี้จิ่นซิวก็ฉายแววเหี้ยมเกรียม มือหนากำหมัดแน่นทันที“เพียะ!”เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโถงรับแขก ทุกคนต่างชะงักค้างเมื่อเห็นถังหนิงเงื้อมมือตบหน้าจี้หานอย่างแรงคนในบ้านต่างตกใจจนหน้าถอดสี ทว่าในส่วนลึกของดวงตามืดมิดของจ

เธอมองเขาด้วยความคาดหวังเล็ก ๆ ในใจ…จู่ ๆ เธอก็หวนนึกไปถึงเหตุการณ์ตอนอายุสิบขวบที่เกือบจะจมน้ำในทะเลสาบ ในตอนที่ถูกเด็กหนุ่มคนหนึ่งช่วยขึ้นมาบนฝั่ง เธอได้ยินน้ำเสียงใสกระจ่างและเยือกเย็นของเขาเอ่ยปลอบประโลมว่า “ไม่ต้องกลัวนะ ไม่เป็นไรแล้ว”ในวันนั้น เพียงแค่ได้ยินเสียง หัวใจของเธอก็สั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือเด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังจ้องมองเธออยู่เขาเป็นคนหน้าตาหมดจด รอยยิ้มดูสดใสและเปี่ยมไปด้วยพลัง ท่าทางของเขาดูตื่นเต้นและดีใจมากที่เห็นเธอฟื้นขึ้นมาเด็กหนุ่มคนนั้นก็คือจี้หานจี้หานเป็นคนช่วยชีวิตเธอไว้ และตั้งแต่วันนั้นเขาก็เข้ามานั่งอยู่ในหัวใจของเธอทว่าความรู้สึกที่เธอมีต่อจี้จิ่นซิวในตอนนี้ กลับเหมือนกับความรู้สึกใจเต้นตั้งแต่แรกเห็นในตอนนั้น... ไม่สิ ต้องบอกว่าเป็นความหวั่นไหวเพราะน้ำเสียงเสียมากกว่าเธอชอบน้ำเสียงของเด็กหนุ่มที่ช่วยเธอขึ้นมาจากน้ำในตอนนั้นเหลือเกินแม้เวลาจะล่วงเลยมาสิบปีแล้ว เธอก็ยังจำได้แม่นยำ น้ำเสียงนั้นเป็นดั่งแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาในช่วงชีวิตวัยรุ่นทั้งหมดของถังหนิงแต่เด็กหนุ่มที่เคยช่วยชีวิตเธอค