Todos os capítulos de พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Capítulo 41 - Capítulo 50

ภาพตรงหน้าคือจี้จิ่นซิวที่กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกหลายเม็ด เผยให้เห็นลูกกระเดือกเด่นชัดลามลงไปถึงแผงอกกำยำที่มีมัดกล้ามเนื้อเรียงตัวสวยอย่างเลือนราง ชวนให้จินตนาการไปไกลถึงถังหนิงจะไม่เคยมีประสบการณ์จริง แต่เธอก็ใช่ว่าจะไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ท่าทางแบบนี้ เมื่อกี้พวกเขาก็เกือบจะคุณพระช่วยทั้งที่ปกติความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ค่อยจะกินเส้นกันนัก แต่เมื่อกี้กลับจูบกันอย่างดูดดื่มนัวเนียจนแทบแยกไม่ออกหรือว่า... จี้จิ่นซิวเองก็ไม่ได้เกลียดเธอขนาดนั้น?ขณะที่ถังหนิงกำลังคิดฟุ้งซ่านไปไกล เสียงทุ้มแหบพร่าของจี้จิ่นซิวก็ขัดจังหวะขึ้น “ทำไม? กลัวเหรอ?”ถังหนิงยังคงเป็นพวกปากแข็งไม่ยอมคน เธอขมวดคิ้วมุ่นทันควัน “ใครบอกว่าฉันกลัว ไม่มีทางซะหรอก”“งั้นก็ต่อ…” จี้จิ่นซิวโน้มหน้าลงมา ริมฝีปากจวนเจียนจะประทับลงไปอีกครั้งคราวนี้ถังหนิงเริ่มดึงสติกลับมาได้บ้างแล้ว เมื่อนึกถึงความรู้สึกน่าหวั่นใจเมื่อครู่ เธอจึงรีบเบือนหน้าหนีทันทีแววตาของจี้จิ่นซิวหม่นลงเล็กน้อยขณะจ้องมองเธอโทรศัพท์ในมือของถังหนิงแผดเสียงร้องอยู่นานก่อนจะตัดสายไปเพราะไม่มีคนรับ เธอรู้สึกทำตัวไม่ถูกจนวางตัวลำบาก

ถังหนิงพักผ่อนอยู่ที่บ้าน เธอนั่งเขียนต้นฉบับอยู่ที่โต๊ะในห้องนั่งเล่น โชคดีที่แผลที่มือไม่หนักหนาอะไร จึงไม่เป็นอุปสรรคต่อการพิมพ์งานนักวันนี้คนรับใช้กลับจากพักร้อนกันหมดแล้ว ป้าหวังยกจานผลไม้ที่หั่นเตรียมไว้อย่างดีมาวางลงข้างกายเธอ“คุณผู้หญิง ทานผลไม้หน่อยนะคะ”“ขอบคุณค่ะป้าหวัง” ถังหนิงส่งยิ้มให้ปกติเธอเป็นคนสุภาพและมีมารยาทกับคนในบ้านเสมอ จึงเป็นที่รักและเคารพของบรรดาคนรับใช้เป็นอย่างมากป้าหวังฉีกยิ้มกว้างพลางเอ่ยว่า “คุณผู้หญิงมีอะไรก็เรียกใช้พวกเราได้เลยนะคะ พวกเราทำงานกับตระกูลจี้มานานจนนับเป็นคนเก่าคนแก่แล้ว เพิ่งจะเคยเห็นท่านประธานอ่อนโยนและใส่ใจใครสักคนขนาดนี้เป็นครั้งแรกจริง ๆ ค่ะ”ถังหนิงอดไม่ได้ที่จะบ่นอุบ “คนเราก็เปลี่ยนกันได้มั้งคะ เมื่อก่อนเขาทำตัวแย่กับฉันจะตาย”ถึงท่านประธานจะไปอยู่ต่างประเทศตั้งสามปี แต่ป้าก็เห็นเขามาตั้งแต่เด็ก ๆ” ป้าหวังยืนยัน “ปกติเขาเป็นคนเย็นชา ที่ตอนนี้ยอมอ่อนโยนได้ขนาดนี้ ต้องเป็นเพราะรักคุณผู้หญิงมากแน่ ๆ ค่ะ”จี้จิ่นซิวเนี่ยนะจะรักเธอ?ถังหนิงได้แต่คิดว่าป้าหวังคงจะคิดมากไปเองเธอทำงานยุ่งจนถึงสี่โมงกว่า ก็ได้รับสายจากจางเหล่

ถังหนิงเม้มปากยิ้ม ถ้าเป็นเรื่องลับฝีปากด่าคนล่ะก็ ต้องยกให้หลินม่านจริง ๆจี้ซินหนิงสีหน้าปั้นยาก “หลินม่าน เธออย่ามาเสนอหน้าออกรับแทนยัยนี่หน่อยเลย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ”“ทำไมล่ะ? กล้าทำแต่ไม่กล้ารับเหรอ? ตอนที่ทำเรื่องพวกนั้นยังไม่รู้จักมียางอายเลย แล้วตอนนี้จะมากลัวอะไร” หลินม่านแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “อ้อ ลืมไป นี่มันลูกไม้ตื้น ๆ ของพวกนังแพศยาหน้าซื่อนี่นา”“หลินม่าน เธออย่าพูดจาให้มันปากคอเราะร้ายนักเลย” ผู้หญิงที่ยืนข้างจี้ซินหนิงเอ่ยขัดขึ้นอย่างนึกว่าตัวเองเป็นคนมีคุณธรรมเธอชื่อเคอหลาน เป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมหาวิทยาลัยของทั้งสี่คนทันทีที่เห็นเธอ แววตาของถังหนิงก็เย็นเยียบขึ้นมาทันทีเพราะในบรรดาเรื่องเลวร้ายที่จี้ซินหนิงเคยทำกับเธอ เคอหลานคนนี้แหละคือผู้สมรู้ร่วมคิดสองคนนี้มันก็ศีลเสมอกันนั่นแหละหลินม่านก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวเพื่อบังถังหนิงไว้ “นี่ยังเป็นขี้ข้าให้จี้ซินหนิงอยู่อีกเหรอ?”เธอจิกกัดต่อ “เคอหลาน เธอนี่มันสม่ำเสมอดีจริง ๆ นะ ผ่านไปกี่ปีก็ยังเลียเก่งจนจะลืมกำพืดตัวเองอยู่แล้ว”ถังหนิงยกนิ้วโป้งให้เพื่อนในใจสุดยอดไปเลย! เธออยากจะชูป้ายไฟเชียร์

เมื่อเห็นถังหนิงเงียบไป จี้หานก็ทึกทักไปเองว่าเธอละอายใจ จึงยิ่งสำทับด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด: “ถังหนิง ท่าทางแบบนี้ของเธอ ยิ่งทำให้ฉันมั่นใจว่าการถอนหมั้นกับเธอน่ะถูกแล้ว!”“ก็หวังให้เป็นอย่างนั้นอยู่พอดี”ถังหนิงก้าวเข้าไปหาพลางจ้องหน้าเขาด้วยสายตาเย็นชา “พูดแล้วทำให้ได้อย่างที่พูดด้วยล่ะ อย่าบีบให้ฉันต้องดูถูกนายไปมากกว่านี้เลย”หลังทิ้งคำพูดเชือดเฉือนไว้ ถังหนิงก็จูงมือหลินม่านเดินจากไปทันทีจี้หานยืนตะลึงค้าง เดิมทีเขาคิดว่าพ้นจากสองวันนี้ไป พอถังหนิงอารมณ์เย็นลงเธอก็คงจะมาง้อและขอโทษเขาเอง หรือว่าถังหนิงจะตัดใจจากเขาได้แล้วจริง ๆ?เมื่อคิดได้ดังนั้น จี้หานก็เริ่มใจเสียและทำท่าจะวิ่งตามออกไปแต่จี้ซินหนิงที่สังเกตเห็นท่าทีไม่ชอบมาพากลรีบคว้ามือเขาไว้พลางโอนเอนกายอย่างอ่อนแรง “พี่รอง… ฉันเจ็บหน้าอกจังเลยค่ะ”จี้หานรีบเข้าไปประคองน้องสาวไว้ แล้วหันไปมองเคอหลานที่บาดเจ็บอยู่ จึงจำต้องสลัดความว้าวุ่นในใจทิ้งไป “เดี๋ยวพี่พาพวกเธอไปโรงพยาบาล”…ถังหนิงไปส่งหลินม่านที่บ้านก่อนที่เธอจะลากลับ หลินม่านก็โผเข้ากอดเธอแน่นด้วยความสงสารและเอ่ยอย่างจริงใจ “ถังหนิง ไม่ว่าวันข้างหน้า

ถังหนิงหมายมั่นอยู่ในใจว่า รอให้จี้จิ่นซิวกลับมาเมื่อไหร่ เธอจะต้องถามเรื่องนี้จากเขาให้ชัดแจ้ง…ในวันที่สามของงานระดมทุน หลินม่านขับรถมารับถังหนิงถึงวิลล่าด้วยตัวเองสถานที่จัดงานตั้งอยู่ภายในรั้วมหาวิทยาลัย เวทีขนาดมหึมาถูกเนรมิตขึ้นกลางแจ้ง เบื้องล่างคราคร่ำไปด้วยเก้าอี้ที่จัดวางเรียงรายเป็นแถวยาว สามารถรองรับผู้คนได้นับพันผู้ที่ได้รับเชิญมาร่วมงานในครั้งนี้ล้วนเป็นศิษย์เก่าจากมหาวิทยาลัยก่างต้าซึ่งแต่ละคนต่างก็เป็นชนชั้นนำในแวดวงธุรกิจหรือดาวรุ่งในโลกการเงินที่กำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุด บรรยากาศภายในงานเต็มไปด้วยคลื่นมหาชน คลอไปด้วยเสียงดนตรีที่ท่วงทำนองแผ่วเบาไพเราะจับใจอธิการบดีถานยืนอยู่บริเวณหน้าเวที ท่ามกลางกลุ่มนักศึกษาที่รุมล้อมเข้ามาทักทายและพูดคุยด้วยถังหนิงกับหลินม่านจึงเดินเข้าไปทักทายเขาเช่นกันอธิการบดีถานในลุคผมเซตเรียบแปล้ดูเนี้ยบกริบ สวมแว่นตากรอบยาวทรงเพรียวบางสีเงิน เขาจำพวกเธอได้ทันทีอย่างไม่น่าเชื่อ“เป็นพวกเธอสองคนนี่เอง ฉันจำได้” “อธิการบดีถานกล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างเป็นกันเอง “เธอชื่อถังหนิง ส่วนคนนี้หลินม่าน ใช่ไหมล่ะ?”ถังหนิงและหลินม่านสบตาก