Todos os capítulos de พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Capítulo 11 - Capítulo 20

ในทีมมีคนเขียนบทแปดคน ถังหนิงได้รับมอบหมายให้เขียนบทแนวประธานจอมเผด็จการ ต้องส่งดราฟแรกภายในเวลาครึ่งเดือนประชุมเสร็จตอนสิบเอ็ดโมงสวี่อู้ที่เป็นคนเขียนบทเหมือนกัน ได้เขียนบทแนวพีเรียดย้อนยุค เธอโอดครวญว่า “ฉันเขียนจนเอียนแล้ว หนิงหนิง เราไปบอกบอสให้สลับกันดีไหม?”นอกจากถังหนิงชอบแนวประธานจอมเผด็จการแล้ว เธอยังถนัดมากด้วย เธอยิ้มบางๆ แล้วปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย“เลิกฝันเหอะ รีบไปเตรียมตัวเขียนบทเถอะ”“ก็ได้” สวี่อู้คอตกแล้วทำเสียงสะอื้นเธอดูเวลาแล้วเอ่ยชวนว่า “ถือโอกาสตอนที่ยังไม่เริ่มทำงาน เราไปกินอาหารอร่อยๆ กันดีไหม?”“ได้สิ ฉันเลี้ยงเอง”ถังหนิงเก็บปากกากับสมุดโน้ต กำลังจะลุกออกไป จู่ๆ เสียงข้อความดังขึ้นพอเธอเปิดดู เป็นข้อความของจี้จิ่นซิว “เย็นนี้กินข้าวด้วยกันไหม?”เธอยกยิ้มมุมปากโดยไม่รู้ตัว รัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์มือถือ “ได้สิ”สวี่อู้เก็บของเสร็จแล้ว เห็นเธอยิ้มกับมือถืออย่างมีความสุข ต่อมเผือกของสวี่อู้ทำงานทันที“ยิ้มเหมือนคนบ้ากาม แฟนเหรอ?”ถังหนิงวางมือถือลง เธอยิ้มเหรอ?แต่สวี่อู้รู้มาตลอดว่าเธอมีแฟน แต่ไม่รู้ว่าคนนั้นคือจี้หานถ้าสวี่อู้รู้ว่าเธอทิ้งจี้หานไ

ในใจถังหนิงไม่รู้สึกอะไรเลย “ฉันผิดเอง”จี้ซินหนิงคิดว่าเธอจะขอโทษ ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ เหลือบไปเห็นสีหน้าของจี้หานดีขึ้นเล็กน้อย“รู้ตัวว่าผิดก็ดีแล้ว งั้นก็ยอมรับผิด......”เขายังพูดไม่ทันจบ จู่ๆ ก็เห็นถังหนิงยิ้มสดใส “ฉันผิดที่ไม่เลิกกับนายเร็วกว่านี้ หญิงร้ายชายเลว พี่ชายน้องสาวที่รักกันปานจะกลืนกินอย่างพวกนายจะได้สมหวังเร็วๆ”“ถังหนิง!” จี้หานเบิกตาโต ความโกรธพลุ่งพล่านอยู่ในดวงตา “ถ้าเธอกล้าพูดออกมาอีก เธอเจอดีแน่!”ถังหนิงจะเดินออกไป เขาคว้าข้อมือเธอไว้ทันที เขาแรงเยอะมาก เธอเจ็บจนขมวดคิ้ว“จี้หาน ปล่อย”ในเวลาเดียวกัน สวี่อู้เห็นถังหนิงไปห้องน้ำนานแล้ว เธอเป็นห่วงจึงตามมาที่ห้องน้ำเธอเห็นภาพนี้แล้วรีบวิ่งเข้าไปทันที“นะ...นายจะทำอะไรถังหนิง?”สวี่อู้จำจี้หานได้ เธอลนจนเกือบพูดไม่รู้เรื่อง ไม่มีเวลามาสนใจว่าถังหนิงมีเรื่องกับจี้หานได้ยังไง“หลีกไป”ใบหน้าหล่อเหลาของจี้หานบึ้งตึง เหมือนพายุกำลังก่อตัวอยู่ในดวงตา สวี่อู้ตกใจจนถอยไปด้านหลัง“สวี่อู้ แจ้งตำรวจ”“ห๊ะ โอเคๆ”สวี่อู้เอามือถือออกมาด้วยมืออันสั่นเทาแล้วโทรแจ้งตำรวจ เธอเกือบกดเบอร์ผิดด้วยซ้ำจู่ๆ มือถือขอ

เธอส่ายหน้าไปมา ไม่พูดอะไรสักคำจี้จิ่นซิวเจ็บปวดหัวใจ เขาพูดปลอบเสียงเบา “ไม่เป็นไร ฉันอยู่นี่”เขาประคองถังหนิงขึ้นมาอย่างระมัดระวัง กลัวว่าจะทำเธอเจ็บ จากนั้นเช็ดน้ำตาบนใบหน้าเธออย่างแผ่วเบาถังหนิงหยุดร้องแล้ว เธอพูดด้วยเสียงสะอื้น “ฉันจะกลับบ้าน”เธอทั้งเจ็บและเหนื่อย ไม่อยากมีเรื่องกับพวกเขาอีกจี้จิ่นซิวพูดเสียงอ่อนโยน “โอเค กลับบ้านกัน”ความรักและเอ็นดูที่ปรากฏบนใบหน้าเขาตอนคุยกับเธอ ทำให้จี้หานกับจี้ซินหนิงที่อยู่ใกล้ๆ ถึงกับอึ้งจนกระทั่งจี้จิ่นซิวหันมามองด้วยสายตาเย็นยะเยือก จี้หานรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูกเขารีบเดินไปอธิบาย “พี่ใหญ่ ถังหนิงเอาแต่ใจเกินไป เธอกดหัวหนิงหนิงลงในอ่างล้างมือ เธอทำผิด นอกจากไม่สำนึกผิดแล้วยังพูดจาแรงด้วย”“จูเยี่ยนสงสารหนิงหนิง เลยเผลอทำร้ายเธอเพราะอารมณ์ชั่ววูบ......”“ปล่อยให้คนนอกทำร้ายถังหนิง นายยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า?” สายตาจี้จิ่นซิวแหลมคมเหมือนมีด ทำให้จี้หานถึงกับกลั้นหายใจในฐานะที่เป็นทายาทของตระกูลจี้ ความน่าเกรงขามของจี้จิ่นซิวน่ากลัวจริงๆถังหนิงใบหน้าเฉยเมย เธอไม่มองจี้หานอีกแล้ววินาทีที่จี้หานปล่อยให้จูเยี่ยนทำร้ายเ

แต่ประโยคนี้กลับทำให้จี้จิ่นซิวขมวดคิ้วห้าปีก่อนถังหนิงวัยสิบเจ็ดปีประกาศให้ทุกคนรู้ว่ากำลังคบกับจี้หานรอยยิ้มที่เปล่งประกายแห่งความสุขประดับอยู่บนใบหน้าคุณหนูผู้งดงามและเย่อหยิ่งจี้จิ่นซิววัยยี่สิบสามปีแอบเปลี่ยนนาฬิกาข้อมือที่จะให้เธอเป็นของขวัญวันเกิดเป็นสร้อยคอธรรมดาทั่วไปโดยที่ไม่มีใครรู้เลยสามปีก่อน ถังหนิงวัยสิบเก้าปีพูดต่อหน้าคุณท่านจี้ว่าจะแต่งงานกับจี้หาน จะไปจดทะเบียนสมรสเมื่อบรรลุนิติภาวะจี้จิ่นซิววัยยี่สิบห้าปีจองตั๋วเครื่องบินไปต่างประเทศในวันรุ่งขึ้นทันทีการไปครั้งนี้ เป็นระยะเวลาสามปีความรู้สึกที่เขาซ่อนไว้ในใจระเบิดออกมาในวันที่เขากลับมา และรู้ว่าจี้หานไม่ได้ไปจดทะเบียนสมรสกับเธอในที่สุดเขาก็ได้คนที่ตัวเองไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึงและไม่อาจลืมได้มาเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายสายตาจี้จิ่นซิวดูลึกซึ้ง พูดออกมาด้วยเสียงแหบพร่า “เธอไม่ได้ผิดสักหน่อย ฉันจะด่าเธอทำไม?”“เจอแต่ความเจ็บปวดจนชินแล้วหรือไง?” คำพูดของจี้จิ่นซิวแทงใจมาก ทำให้ถังหนิงรู้สึกทำตัวไม่ถูกแถมยังเจ็บปวดด้วยเธอมองจี้จิ่นซิวอย่างเหม่อลอย พบว่าจี้หานไม่ได้เสี้ยวหนึ่งของเขาด้วยซ้ำแม้จี้จิ่

“ถังหนิง” เสียงจี้หานดังขึ้นในห้องผู้ป่วยถังหนิงถึงกับชะงักเล็กน้อย เมื่อเงยหน้าขึ้นมา เธอเห็นใบหน้าขุ่นมัวของจี้หานทันทีถังหนิงกวาดตามองรอบๆ พยาบาลกับแม่บ้านไม่อยู่ พวกเธอไปเติมน้ำและเตรียมอาหารเที่ยงให้เธอ“นายมาทำไม?” น้ำเสียงของถังหนิงเย็นชาจี้หานกัดฟันสะกดกลั้นความโกรธ เขาพูดเสียงขรึม “ฉันรู้ว่าเมื่อวานเป็นความผิดของจูเยี่ยน เขาทำให้เธอบาดเจ็บ แต่เธอรังแกหนิงหนิง เธอเป็นฝ่ายเริ่มก่อน”“อีกอย่างเธอไม่ควรฟ้องพี่ใหญ่ จูเยี่ยนถูกไล่ทำร้ายจนสาหัส”เหมือนเดิมไม่มีผิดไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม จี้หานจะตำหนิเธอเสมอตัดสินว่าเธอคือคนผิดโดยไม่ถามอะไรสักคำในเมื่อเป็นเช่นนี้ เธอไม่จำเป็นต้องคุยอะไรกับเขาอีกแล้ว “แล้วนายมาทำไม? มาตำหนิฉันหรือไง?”สีหน้าถังหนิงเย็นชาและดูห่างเหินมาก ทำให้จี้หานใจคอไม่ค่อยดีมีแวบหนึ่งที่เขารู้สึกเหมือนจะเสียเธอไปแต่ไม่นานเขาก็รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ถังหนิงรักเขาสุดหัวใจ ไม่มีทางหมดรักหรอกจี้หานทำเป็นพูดอย่างมีเมตตา “ทุกอย่างที่เธอทำลงไป เพราะโกรธที่ฉันไม่จดทะเบียนสมรสกับเธอ แค่เธอคุยกับพี่ใหญ่ให้ปล่อยจูเยี่ยน ส่วนเรื่องของ