Todos os capítulos de พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Capítulo 31 - Capítulo 40

คำว่า “ถอนหมั้น” ที่หลุดออกมาจากปากของถังหนิง ฟังดูเหลือเชื่อยิ่งกว่าคำทำนายวันสิ้นโลกเสียอีกจี้หานชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างดูแคลน “ถังหนิง ลูกไม้เล่นตัวเรียกร้องความสนใจแบบนี้ พักหลังชักจะทำได้เนียนขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ”“เธอคิดว่าแค่พูดเรื่องถอนหมั้น แล้วฉันจะต้องเชื่อ หรือต้องกลัวงั้นเหรอ?”ถังหนิงโมโหจนหลุดขำออกมาอีกครั้งก็นั่นสินะสำหรัคำพูดของเธอ จี้หานไม่เคยใส่ใจ เขาคิดเพียงว่าเธอกำลังโกหกเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขาเท่านั้น“จะเชื่อหรือไม่ก็ช่าง” ถังหนิงไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับเขาอีก จึงเตรียมจะเดินหนียังไงเสีย อีกหนึ่งเดือนข้างหน้าเมื่อพ่อแม่ตระกูลจี้กลับประเทศ ทุกอย่างก็จะกระจ่างชัดเอง“จะหนีไปไหน? แล้วนี่กำลังกลัวอะไรอยู่อีกล่ะ!”ข้อมือของถังหนิงถูกจี้หานกระชากไว้เต็มแรง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยโทสะไม่มีวี่แววว่าจะทะนุถนอมเธอเลยสักนิด “ไม่ว่าเธอจะงัดแผนการอะไรมาใช้ วันนี้เธอต้องไปขอโทษหนิงหนิงที่โรงพยาบาลกับฉัน!”ถังหนิงเจ็บจนคิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น พยายามดิ้นรน “จี้หาน ปล่อยนะ! นายจะทำอะไร!”แต่จี้หานปักใจแน่วแน่ว่าจะพาตัวเธอไปให้ได้ เขาไม่สนว่าเ

จี้หานกดศีรษะของถังหนิงไว้แน่นจนเธอไม่อาจเงยหน้าขึ้นได้ หัวเข่าที่เพิ่งจะเริ่มทุเลาลงกลับมาปวดร้าวอีกครั้งจนเธอต้องกัดฟันแน่นเพื่อข่มความเจ็บปวด“จี้หาน” เสียงของถังหนิงแหบพร่าราวกับเค้นออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก “นายรับปากพ่อฉันไว้ว่าจะดูแลฉันให้ดี แล้วตอนนี้นายกลับเหยียบย่ำฉันแบบนี้งั้นเหรอ?”เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของจี้หานก็เริ่มสั่นคลอน แรงกดที่มือผ่อนลงไม่น้อยจี้ซินหนิงเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเอ่ยขึ้นทันที: “พี่ถังหนิงคะ หลายปีมานี้พี่รองดูแลและรักพี่มากขนาดนี้ พี่ไม่รู้จักพอใจก็ช่างเถอะค่ะ แต่ถึงขั้นต้องยกเรื่องคุณอาถังที่เสียไปแล้วมาบีบคั้นเขาแบบนี้ มันไม่เกินไปหน่อยเหรอคะ”จี้หานเกลียดการที่ถังหนิงยกพ่อของเธอมาอ้างเสมอมา เพราะมันทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกบีบบังคับ หากไม่ใช่เพราะคุณปู่เอ็นดูถังหนิง ประกอบกับความผูกพันที่มีมานานหลายปี อีกทั้งเธอยังว่านอนสอนง่ายบางทีเขาอาจจะเลิกรากับเธอไปนานแล้ว“หุบปากไปซะ!” เมื่อได้ยินจี้ซินหนิงพาดพิงถึงพ่อ ถังหนิงก็ระเบิดอารมณ์ออกมา เธอพยายามฝืนเงยหน้าที่เย็นชาและเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวขึ้น “เธอไม่มีสิทธิ์มาพูดถึงพ่อฉัน ฉันสะอิดสะเอีย

เมื่อถังหนิงก้าวเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย จี้จิ่นซิวก็ก้าวตามเข้าไปติด ๆ ร่างสูงสง่าที่ยืนอยู่เคียงข้างเธอเปรียบเสมือนดั่งเทพพิทักษ์จากนั้น จี้จิ่นซิวก็เลิกคิ้วขึ้นพลางกวาดสายตามองพวกเขา กลิ่นอายความแข็งกร้าวและทรงอำนาจแผ่ซ่านจนน่าอึดอัดเขาสั่งการลูกน้องด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เฝ้าหน้าประตูไว้ อย่าให้ใครเข้ามาเด็ดขาด”จี้หานใจสั่นสะท้านขึ้นมาอีกระลอกด้วยความที่เกรงกลัวบารมีอันเฉียบขาดของจี้จิ่นซิวเป็นทุนเดิม ผสมกับความรู้สึกผิดจากเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น ทำให้จี้หานได้แต่กระวนกระวายใจ ไม่กล้าปริปากพูดอะไรออกมาคนที่ใจคอไม่ดีไม่แพ้กันคือจี้ซินหนิงโดยเฉพาะเมื่อเห็นท่าทีที่จี้จิ่นซิวออกตัวปกป้องถังหนิง เธอก็อดที่จะหวาดหวั่นไม่ได้“พี่ใหญ่... พี่มาเยี่ยมฉันเหรอคะ?” จี้ซินหนิงถามเสียงอ่อย ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา จี้จิ่นซิวเพราะเธอรู้ดีว่าตัวเองไม่เคยเป็นที่โปรดปรานของเขาเลย นับตั้งแต่ถูกตระกูลจี้รับมาอุปการะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา จำนวนครั้งที่ทั้งคู่ได้พูดคุยกันนั้นแทบนับนิ้วได้“เธอไม่ได้มีความสำคัญขนาดนั้น” จี้จิ่นซิวตอบอย่างเย็นชา โดยไม่แม้แต่จะปรายหางตามองจี้ซินหนิงด้วยซ้ำถังหนิงลอ

“เธอจะทำอะไร!” จี้หานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาในใจถังหนิงที่อยู่ตรงหน้า ทำให้เขารู้สึกแปลกหน้าราวกับเป็นคนละคนเขาสะบัดหน้าไปทางจี้จิ่นซิวแล้วโพล่งขึ้น “พี่ใหญ่ พี่ก็เห็นแล้วว่าผู้หญิงคนนี้จิตใจชั่วร้ายแค่ไหน นี่ยังจะเข้าข้างเธออีกเหรอ?”จี้จิ่นซิวหรี่ตาลงพลางเอ่ยเสียงขรึม “มีบุญคุณต้องทดแทน มีแค้นต้องชำระ... มันผิดตรงไหน?”“พี่ใหญ่!” จี้หานใจหายวาบไม่คิดไม่ฝันเลยว่าพี่ใหญ่จะให้ท้ายถังหนิงถึงเพียงนี้ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดอะไรต่อ เสียงร้องไห้ขอความช่วยเหลือของจี้ซินหนิงก็ดังแทรกขึ้นมาอีกครั้ง“พี่รอง... ฉันทรมานเหลือเกิน เจ็บ... ฉันเจ็บไปหมดทั้งตัวแล้ว...”“ช่วยฉันด้วย พี่รอง...”จี้ซินหนิงปวดแสบปวดร้อนจนต้องลงไปนอนดิ้นพล่าน ผิวหนังที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมาแดงเถือกจนน่ากลัวแววตาของจี้หานเต็มไปด้วยความสงสาร แต่เขากลับสะบัดตัวให้หลุดออกจากการเกาะกุมไม่ได้ ทำได้เพียงมองดูจี้ซินหนิงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดอย่างขัดใจเสียงร้องไห้นั้นทำให้เขาขาดสติจนตะโกนด่าทอถังหนิง “ถังหนิง นังสารเลว! ฉันไม่สนหรอกนะว่าเธอใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไร ทำให้พี่ใหญ่คอยคุ้มกะลาหัวเธอแบบนี้”“ฉันขอบอ

หัวใจของถังหนิงเต้นรัวเร็วขึ้นทุกทีเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ ถังหนิงก็เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว มือเรียวกำเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า รู้สึกราวกับหัวใจจะทะลุออกมาจากอกไม่ว่าจะมองมุมไหน ใบหน้าของจี้จิ่นซิวก็ยังดูหล่อเหลาราวกับเทพบุตร ถังหนิงจ้องมองเขาตาค้าง รู้สึกเหมือนจังหวะหัวใจจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ“หลับตาลงสิ” น้ำเสียงของจี้จิ่นซิวทุ้มต่ำแหบพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดทำเอาเส้นประสาทของเธอสั่นสะท้านถังหนิงยอมหลับตาลงอย่างว่าง่าย แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดใจจนหายใจไม่ออกนัยน์ตาเรียวยาวของจี้จิ่นซิวฉายแววเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ เขาคลี่ยิ้มมุมปาก “เด็กโง่ หายใจสิ... สลับลมหายใจด้วย...”ใบหน้าเล็กของถังหนิงแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอรีบโกยอากาศเข้าปอดอึกใหญ่มิน่าล่ะถึงได้รู้สึกเหมือนจะขาดใจ ที่แท้เธอก็ลืมหายใจนี่เอง“ต่อล่ะนะ…”จี้จิ่นซิวประกบจูบเธอ ฝ่ามือหนาลูบไล้จากแผ่นหลังลงมา ก่อนจะอุ้มร่างบอบบางนุ่มนิ่มขึ้นไปชั้นบนอย่างง่ายดายถังหนิงกลัวตกจึงวาดแขนเรียวโอบรอบลำคอเขาไว้แน่นทว่าจี้จิ่นซิวกลับดูเหมือนจะลุ่มหลงในรสจูบจนไม่อยากหยุดเพียงเท่านี้ถัง