Todos os capítulos de พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Capítulo 21 - Capítulo 30

รู้ไหมว่าทั้งสองตระกูลทำงานร่วมกันมาตลอด ทำแบบนี้เป็นการทำลายความสัมพันธ์อย่างแน่นอนจี้ซินหนิงขมวดคิ้ว “เมื่อก่อนพี่ใหญ่เกลียดถังหนิงมากไม่ใช่เหรอ? ทำไมจู่ๆ ถึงช่วยเธอล่ะ?”จี้หานพูดว่า “อาจเป็นเพราะกลัวว่าจะทำให้การทำงานร่วมกันของทั้งสองตระกูลไม่ราบรื่น ยังไงเขาก็เป็นประธานบริษัท ต้องคิดถึงผลประโยชน์ของตระกูลจี้กับบริษัทเป็นอันดับแรกอยู่แล้ว”จี้ซินหนิงคิดว่ามันก็จริงเธอไม่คิดอะไรอีก รู้ว่าจี้หานเกลียดการถูกข่มขู่เป็นที่สุด เธอทำเหมือนจะร้องไห้แล้วพูดว่า “ฉันผิดเอง คุณชายจูทำร้ายถังหนิงเพราะฉัน ถ้าตอนนั้นฉันอดทนไว้ ก็คงไม่มีอะไรเกิดขึ้น”“พี่รองก็ไม่ต้องโดนบังคับให้จดทะเบียนสมรสกับถังหนิงด้วย”คำพูดของเธอทำให้ไฟโกรธในใจจี้หานลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ รังเกียจการกระทำของถังหนิงยิ่งกว่าเดิม“เธอเล่ห์เหลี่ยมเยอะขนาดนั้น หลังแต่งงานฉันจะสั่งสอนเธอให้เข็ด ให้เธอเลิกนิสัยคุณหนูอวดดี และเลิกคิดร้ายกับคนอื่นสักที”จี้ซินหนิงพูดด้วยความเป็นห่วง “พี่รอง ฉันรู้ว่าพี่ยอมจดทะเบียนสมรสกับถังหนิง เพราะคำสัญญาเมื่อสามปีก่อน พี่ยังหนุ่มยังแน่น มีคุณหนูชาติตระกูลดีให้พี่เลือกได้ตามใจชอบ ฉันไม่อยากให้

เมื่อเจอสายตาของเธอ จี้หานใจคอไม่ค่อยดี อดกลัวไม่ได้ เหมือนจะสูญเสียเธอไปจริงๆ อย่างไรอย่างนั้น“ถังหนิง ฉัน......” จี้หานรู้สึกตื่นตระหนก“พี่รอง ฉันเจ็บมาก......”จู่ๆ จี้ซินหนิงร้องไห้แล้วเอียงตัวไปด้านข้าง ท่าทางเหมือนจะเป็นลมจี้หานรีบย่อตัวลงไปประคองเธอ เธอถือโอกาสล้มตัวลงในอ้อมอกเขา จับแขนเขาแน่น “พี่รอง ฉันจะตายแล้วใช่ไหม?”“หนิงหนิง ไม่ต้องกลัว เธอไม่ตายหรอก เดี๋ยวฉันพาไปหาหมอ” จี้หานสงบสติอารมณ์ สลัดความกังวลเมื่อครู่ออกจากหัวรอถังหนิงหายโกรธ เดี๋ยวเธอก็กลับมาคุกเข่าอ้อนวอนให้เขายกโทษให้เขาอุ้มจี้ซินหนิงขึ้นมา ก่อนไปเขาพูดกับถังหนิงอย่างผิดหวัง “เธอทบทวนตัวเองเถอะ ถ้าคิดได้แล้วก็ขอโทษหนิงหนิงซะ วันเกิดเธอพรุ่งนี้ฉันจะได้ไปจดทะเบียนสมรสกับเธอ”เขาพูดจบแล้วอุ้มจี้ซินหนิงออกไปอย่างรวดเร็วถังหนิงสีหน้าเรียบเฉย ในใจรู้สึกตลกด้วยซ้ำนี่คือผู้ชายที่เธอรักมาห้าปีเหรอ?“ถังหนิง......”ร่างสูงสง่าของจี้จิ่นซิววิ่งเข้ามาในห้องพักผู้ป่วยอย่างรวดเร็วยังไม่ทันได้เก็บเศษซากบนพื้น ทำให้เขาเห็นทุกอย่างเขาเดินมาตรงหน้าถังหนิงอย่างเป็นกังวล “เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”เห็นใบหน้าท

“เธอทำให้หนิงหนิงบาดเจ็บ เย็บตั้งหลายเข็ม เรื่องนี้เธอทำเกินไปจริงๆ”“พรุ่งนี้จดทะเบียนสมรสเสร็จแล้วขอโทษหนิงหนิงด้วย ไม่งั้นความสัมพันธ์ของเราคงไม่ยืนยาว”ความอวดดีที่ซ่อนอยู่ในคำพูดชัดเจนจนทะลุออกมาจากหน้าจอถังหนิงนึกภาพออกเลยว่าตอนนี้สีหน้าเขาดูแย่ขนาดไหน สภาพตอนโดนตัดสายใส่จะคลั่งขนาดไหนจี้หานเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางมาตลอดแถมถังหนิงยังเป็นสุนัขเลียแข้งเลียขาเขามาตั้งห้าปีจู่ๆ เธอไม่เอาอกเอาใจเขาแล้ว เขาจึงไม่พอใจถังหนิงไม่ตอบกลับ วางมือถือแล้วลงไปข้างล่างขณะที่กำลังจะลงไป มีข้อความส่งมาอีก “พรุ่งนี้สิบโมง ฉันรอที่สำนักงานเขต ฉันยอมถอยให้หนึ่งก้าว เธอก็เลิกงี่เง่าได้แล้ว”......ถังหนิงลงมาข้างล่างแล้วได้ยินเสียงดังมาจากห้องครัว พร้อมกับกลิ่นหอมโชยมาเธอหันไปมอง เห็นจี้จิ่นซิวสวมกางเกงขายาวสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีขาว ยืนทำอาหารอยู่หน้าเตาเขาใส่ผ้ากันเปื้อนด้วย พับแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอก รูปร่างสูงโปร่ง ออร่าแบบคุณชายรูปงามมีชาติตระกูลชัดๆ แต่ตอนนี้กลับมีความอบอุ่นแบบสามีในอุดมคติเพิ่มเข้ามาภาพนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายของการใช้ชีวิตอย่างแท้จริงถังหนิงอยากถ่ายรูปไว้ แต่ไม่

ประโยคนี้ทำให้ถังหนิงรู้สึกหวั่นไหว เธอเกือบคิดอะไรเพ้อเจ้ออีกแล้วพอมาคิดดูอีกที นี่คือสไตล์ของจี้จิ่นซิวอยู่แล้วเขาเป็นคนเด็ดขาดและฉับไว ราวกับว่าเขาสามารถแก้ไขทุกเรื่องบนโลกนี้ได้เมื่อก่อนเขาเป็นคนพูดน้อย เวลาอ้าปากพูดแต่ละทีเจ็บแสบไปถึงทรวงกลับมาเจอกันครั้งนี้ เขากลายเป็นคนอ่อนโยนและเอาใจใส่ สุขุมและใจเย็น ทำให้ถังหนิงเกือบลืมเขาคนเดิมไปแล้ว“โอเค” ถังหนิงเลิกคิดแล้วพยักหน้า“พรุ่งนี้ฉันกลับไปกับเธอด้วย” เสียงของจี้จิ่นซิวทุ้มและอบอุ่น ทำให้รู้สึกอุ่นใจมากถังหนิงคิดว่าเขาอยู่ด้วยก็ดีเหมือนกัน เธอพยักหน้าแล้วตอบว่าโอเคอีกครั้งเที่ยงวันต่อมา ทั้งสองคนกลับมาที่ตระกูลจี้ลุงจงที่เป็นพ่อบ้านดูตกใจเล็กน้อยที่เห็นพวกเขากลับมาด้วยกันแต่เขาไม่กล้าคิดอะไรเหลวไหล เดินไปต้อนรับอย่างนอบน้อมพร้อมกับทักทายว่า “คุณชายใหญ่ คุณถัง”ถังหนิงพยักหน้าแล้วถามว่า “คุณปู่ล่ะ?”“คุณท่านอยู่ที่ห้องหนังสือ บอกว่าถ้าคุณมาถึงแล้วให้ไปหาเขา”ถังหนิงขานรับ เธอเหลือบมองจี้จิ่นซิวที่อยู่ข้างๆ แล้วไปห้องหนังสืออย่างรวดเร็วลุงจงมองจี้จิ่นซิวแล้วยิ้มอย่างสุภาพ “คุณชายใหญ่ คิดไม่ถึงว่าคุณจะกลับมาวั

ถังหนิงมองเขาจนเพลินพอจี้จิ่นซิวเห็นเธอ เขาวางแก้วชาแล้วเลิกคิ้วมองเธอ “คุยเสร็จแล้วเหรอ?”ถังหนิงไม่ตอบจี้จิ่นซิวยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปใกล้เธอ “ฉันหล่อมากเลยเหรอ?”ถังหนิงได้ยินเสียงแล้วหลุดออกจากภวังค์ แก้มเธอแดงระเรื่อทันทีเธออายจะตายแล้ว รีบก้มหน้าหลบสายตาของเขา เธอแอบขบริมฝีปากเบาๆไม่อยากนึกเลยว่าเมื่อกี้สภาพตัวเองดูบ้าผู้ชายขนาดไหนโชคดีที่คุณท่านจี้เดินออกมาจากห้องหนังสือ พ่อบ้านมาบอกให้พวกเขาไปกินข้าวที่ห้องอาหารถังหนิงเหมือนได้รับอิสรภาพ เธอรีบเดินไปอย่างรวดเร็ว ไม่มองจี้จิ่นซิวที่อยู่ข้างหลังแม้แต่น้อย......กินข้าวฉลองวันเกิดเสร็จก็สี่โมงเย็นแล้วคุณท่านจี้อายุมากแล้ว ต้องพักผ่อนเยอะๆ ก่อนกลับไปพักผ่อนที่ห้อง เขากำชับจี้จิ่นซิวให้ดูแลถังหนิงดีๆ ไม่งั้นเขาไม่ปล่อยไว้แน่จี้จิ่นซิวรับปากอย่างรวดเร็วถังหนิงหลุบตาลง คิดในใจว่าจี้จิ่นซิวมีความรับผิดชอบมาก ไม่มีทางใจร้ายกับเธอแน่นอนแต่พอคิดว่าสักวันหนึ่งที่เขามีคนที่ตัวเองชอบ ก็ต้องแยกทางกับเธอ ในใจเธอรู้สึกเศร้าขึ้นมาอีกแล้วอาจเป็นเพราะเธอเริ่มคุ้นเคยกับจี้จิ่นซิวแล้วก็ได้......บนรถ