All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 201 - Chapter 210

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ถังหนิงก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงอย่างถึงที่สุด จี้จิ่นซิวเคยมีลูกกับผู้หญิงคนอื่นงั้นหรือ? ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวก็ราวกับมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาจนใจสั่นสะท้าน เธอไม่อาจรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ได้อีกต่อไป “ยุ่งเรื่องของตัวเองเถอะ”จี้จิ่นซิวตวัดสายตาเย็นชาใส่จางจิ้นซง น้ำเสียงเจือแววคุกคาม บรรยากาศรอบตัวกดดันต่ำลงจนน่าอึดอัด ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมและดำทะมึนจนน่ากลัว ราวกับพายุใหญ่ที่กำลังจะโหมกระหน่ำ เป็นท่าทีที่ถังหนิงไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่นานนักเขาก็โอบรั้งตัวเธอพาขึ้นรถและขับออกไป เมื่อขึ้นมาบนรถ ถังหนิงหันกลับไปมอง ใบหน้าคมคายทว่าดูเหี้ยมเกรียมและเย็นเยียบของจางจิ้นซงที่สะท้อนผ่านหน้าต่างรถทำเอาหัวใจของเธอหล่นวูบ ผู้หญิงคนนั้นคือใคร? มีความสัมพันธ์อะไรกับจี้จิ่นซิว? แล้วเด็กคนนั้น... เป็นลูกของเขาจริง ๆ หรือเปล่า? ภายในใจของถังหนิงเต็มไปด้วยคำถามมากมาย ความรู้สึกอึดอัดจุกแน่นอยู่เต็มอก ทว่าตลอดทาง เมื่อเห็นว่าอารมณ์ของชายหนุ่มยังคุกรุ่น เธอจึงเลือกที่จะเงียบ จี้จิ่นซิวเองก็ไม่เอ่ยปากพูดอะไรเช่นกัน เมื่อกลับถึงวิลล่า ถังหนิงกล

จี้จิ่นซิวส่งของให้ถังหนิง “มือถือพังเพราะเอาไปฟาดคนมาไม่ใช่หรือไง? ฟาดได้ดีมาก นี่คือของขวัญให้รางวัล” ถังหนิงถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ลง แต่ก็รู้สึกลึกซึ้งใจที่เขาเข้าข้างเธอถึงขนาดนี้ “พี่ให้ของขวัญฉันบ่อยขนาดนี้ ดูท่าฉันคงต้องหาอะไรให้พี่บ้างแล้วล่ะ” ถังหนิงนึกขึ้นได้กะทันหันว่า ใกล้วันเกิดของเขาเต็มทีแล้ว “เธอชอบก็พอแล้ว” ริมฝีปากบางของจี้จิ่นซิวยกยิ้มขึ้น เอ่ยหยอกเย้า “แต่ถ้าเธอจะให้ของขวัญฉันล่ะก็ ฉันไม่เรื่องมากหรอกนะ จะรอรับก็แล้วกัน” พูดจบ เขาก็พยิดหน้าไปทางสมาร์ตโฟนเครื่องใหม่ “ข้อมูลในเครื่องเก่า เธอคงจัดการย้ายเองได้ใช่ไหม?” ถังหนิงชะงักงันไปชั่วขณะ ไม่น่าเชื่อว่า... เขาจะจำสาขาที่เธอเรียนได้ด้วย “ได้ค่ะ”คล้อยหลังจี้จิ่นซิว ถังหนิงก็ไม่รอช้า อาศัยทักษะด้านคอมพิวเตอร์อันยอดเยี่ยมของตน จัดการถ่ายโอนข้อมูลทั้งหมดลงในเครื่องใหม่ได้อย่างรวดเร็ว หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย จี้หานก็ส่งข้อความมาพอดี: “หน้าของหนิงหนิงเกือบเสียโฉมแล้ว ถังหนิง ฉันรู้ว่าเธอโกรธ แต่ครั้งนี้เธอลงมือหนักเกินไปจริง ๆ” เมื่อถังหนิงเห็นข้อความเหล่านี้ ภายในใจกลับไร้ซึ่งความร

“เดี๋ยวท่านประธานกลับมาเห็นคุณนายง่วนอยู่กับการทำอาหารมื้อใหญ่เต็มโต๊ะขนาดนี้ จะต้องเจริญอาหาร ทานข้าวเพิ่มอีกสักสองชามแน่ ๆ เลยค่ะ” ถังหนิงเดินเข้าไปในครัวพลางตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “ก็แค่อาหารพื้น ๆ ทั่วไปน่ะค่ะ กลัวแต่จะไม่ถูกปากเขาสิคะ” “จะเป็นอย่างนั้นไปได้ยังไงคะ? ขอแค่เป็นฝีมือคุณนาย ต่อให้เป็นแค่น้ำเปล่า ท่านประธานก็ยังบอกว่าหวานเลยค่ะ” ถังหนิงได้แต่อมยิ้มอย่างอ่อนใจ ในบรรดาสาวใช้ของวิลล่านี้ ป้าหวังเป็นคนที่อยู่รับใช้จี้จิ่นซิวมานานที่สุด เธอจึงถือเป็นคนที่คุ้นเคยและได้รับความไว้วางใจจากเขามากที่สุด ถังหนิงกะเวลาว่าจี้จิ่นซิวน่าจะใกล้ถึงบ้านแล้ว จึงเตรียมตัวตักข้าว จังหวะนั้นเอง ร่างสูงสง่าของจี้จิ่นซิวก็ปรากฏขึ้นในห้องอาหาร เขาทำท่าจุ๊ปากบอกให้ป้าหวังเงียบเสียงลง เขาปรายตามองอาหารหกอย่างกับซุปหนึ่งถ้วยบนโต๊ะ ก่อนจะทอดสายตามองแผ่นหลังบอบบางที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตา มุมปากหยักยกยิ้มขึ้น นัยน์ตาสีดำขลับทอประกายลึกซึ้ง ก่อนที่เขาจะก้าวเท้ายาว ๆ เข้าไปในครัว เพียงชั่วอึดใจ เขาก็ไปซ้อนอยู่ด้านหลังถังหนิง วงแขนแกร่งสวมกอดเอวบางจากทางด้านหลังอย่างไม่ให้ตั้งตัว “ทำไมวัน

ปฏิเสธไม่ได้ว่า ถังหนิงแอบหวั่นไหวไปชั่วขณะ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่อยากรู้อยู่ดี “ไม่อยากรู้” “แต่นายวางใจเถอะ ฉันจะไปพบนาย” สีหน้าและน้ำเสียงของถังหนิงราบเรียบเย็นชาไม่ต่างกัน “นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะไปพบนาย” สิ่งที่เรียกว่าบุญคุณช่วยชีวิต ท้ายที่สุดแล้วก็ต้องทดแทน ต่อให้เธอจะเกลียดจี้หานแค่ไหน แต่ปีนั้นเขาก็เป็นคนช่วยชีวิตเธอเอาไว้จริง ๆ ทว่าเธอจะไม่ยอมปล่อยให้ความรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณนี้มาผูกมัดและบีบบังคับเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า แค่ครั้งนี้ครั้งเดียว จะไม่มีครั้งต่อไปอีก ก่อนที่เธอจะกลับเข้าห้อง จี้จิ่นซิวยังคงขลุกตัวอยู่ในห้องทำงานเมื่อถังหนิงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ เขาก็กลับเข้ามาในห้องนอนพอดี หว่างคิ้วของชายหนุ่มเจือไปด้วยความอ่อนโยนละมุนละไมที่แผ่ซ่านออกมา “แปรงฟันแล้วเหรอ? รอฉันหน่อยนะ อาบน้ำเสร็จแล้วจะมานอนเป็นเพื่อน” ท่าทางของเขาเหมือนคุณพ่อผู้แสนดี ทั้งอ่อนโยนและใจเย็น แต่พอถังหนิงนึกถึงเรื่องที่เขามีผู้หญิงที่อยู่ในใจอยู่แล้ว หัวใจของเธอก็พานจุกอึดอัดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่อยากเก็บมาคิดมาก ไม่สนหรอกว่าเขาจะคิดยังไง แค่ตอน

คำพูดของจี้หานทำให้ถังหนิงชะงักไปชั่วขณะ ความรู้สึกต่ำต้อยก่อตัวขึ้นในใจอย่างกะทันหัน เหมือนที่เขาเคยบอกไว้ไม่มีผิด เธอเป็นเพียงนักเขียนบทตัวเล็ก ๆ ที่ไม่มีอะไรให้เชิดหน้าชูตาได้แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญที่สุด เห็นได้ชัดว่าคนที่จี้หานพูดถึง คือคนเดียวกับที่จางจิ้นซงเอ่ยถึง แม้จี้จิ่นซิวจะเคยบอกว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกของเขา แต่เขาก็ไม่เคยปฏิเสธว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่คนในใจยิ่งไปกว่านั้น เธอยังจำได้ว่าจี้จิ่นซิวเคยพูดเอาไว้... ว่าคนที่เขารัก ไม่ได้รักเขา... ใบหน้าเล็กของถังหนิงซีดเผือด เธอพยายามข่มอารมณ์อย่างหนักเพื่อรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด “แล้วยังไงล่ะ? นั่นมันเรื่องของฉัน ไม่จำเป็นต้องให้นายมาเดือดร้อน นายเอาเวลาไปห่วงน้องสาวที่จ้องแต่จะปีนขึ้นเตียงคนอื่นเถอะ” ประโยคสุดท้ายเธอยังไม่วายตอกกลับอย่างเย้ยหยัน ท่าทางราวกับเม่นตัวน้อยที่พองขนหนามแหลมคมเพื่อป้องกันตัวไม่มีผิด คำพูดนั้นทำเอาจี้หานสะอึกไปชั่วขณะ สีหน้าของเขาดูย่ำแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด “ฉันบอกแล้วไงว่าเรื่องนั้นฉันไม่รู้เรื่องเลยจริง ๆ ถังหนิง... เธอจะเอาแต่ขุดคุ้ยเรื่องนี้เพื่อพิพากษาโทษตายให้ฉันให้ได้เลยใช