All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 221 - Chapter 230

เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรายงานเพิ่มเติม: “ข้อความที่ส่งมาบอกว่าคุณนายเกิดเรื่อง จี้ซินหนิงเป็นคนส่งมาครับ จุดประสงค์ก็เพื่อจงใจล่อให้ท่านประธานไปที่นั่น เธอยังเปิดไลฟ์สด หวังจะแฉและสาดโคลนใส่ความสัมพันธ์ของท่านประธานกับคุณนายด้วย” แววตาของจี้จิ่นซิวแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบขึ้นมาในฉับพลัน “ตัวคนล่ะ?” “ตอนนี้พวกเราควบคุมตัวเธอไว้แล้วครับ รอแค่คำสั่งจากท่านประธาน” เลขาเฉินขอคำชี้แนะ แม้ว่าจี้ซินหนิงจะถูกไล่ออกจากตระกูลจี้ไปแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าเธอยังมีเส้นสายพัวพันกับคนในตระกูลจี้อยู่อีกมาก โดยเฉพาะการที่เธอยังคงติดต่อกับคุณนายอยู่ตลอด เขาจึงไม่กล้าจัดการเรื่องนี้โดยพลการ “จัดการลบข่าวบนเน็ตให้หมด ฉันไม่อยากเห็นข้อความสาดโคลนเธอแม้แต่ตัวอักษรเดียว” จี้จิ่นซิวสั่งเสียงต่ำ ใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาทะมึน แผ่รังสีอำมหิตออกมาเต็มเปี่ยม เลขาเฉินพยักหน้ารับ “จัดการเรียบร้อยแล้วครับ เรื่องไลฟ์สดเราไหวตัวทัน ข่าวจึงยังไม่ทันแพร่กระจายออกไป” “ส่งพวกอันธพาลนั่นให้ตำรวจซะ”นัยน์ตาของจี้จิ่นซิวเยือกเย็นจนน่าเกรงขาม ไร้ซึ่งความปรานีใด ๆ “ส่วนจี้ซินหนิง... ปล่อยให้คุณนายเป็นคนจัดการเองย่

ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน เรือยอร์ชลำหรูค่อย ๆ แล่นออกจากท่าเทียบเรือ ถังหนิงก้าวขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือโดยมีจี้จิ่นซิวเดินเคียงข้าง ภาพที่เห็นคือจี้ซินหนิงถูกมัดมือมัดเท้าโยนทิ้งไว้บนพื้นดาดฟ้า โดยมีลูกน้องสองคนคอยยืนคุมเชิงอยู่ไม่ห่าง ทันทีที่เห็นถังหนิงเดินเข้ามาใกล้ จี้ซินหนิงที่ถูกเทปกาวปิดปากไว้ก็ส่งเสียงอู้อี้ประท้วงในลำคอ แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเคียดแค้นชิงชัง “เห็นฉันแล้วตื่นเต้นขนาดนั้นเชียว?” ถังหนิงแค่นยิ้มเย็นชา ปรายตามองอีกฝ่าย ก่อนจะพยักหน้าสั่งให้ลูกน้องดึงเทปกาวสีดำออก ทันทีที่ริมฝีปากได้รับอิสระ จี้ซินหนิงก็แผดเสียงสบถด่ากราด “ถังหนิง แกกล้าดียังไงมาลักพาตัวฉัน แกคิดจะทำอะไรกันแน่!” ก่อนที่สายตาของเธอจะตวัดไปมองจี้จิ่นซิวที่ยืนอยู่ด้านหลัง เมื่อนึกถึงการถูกจับขังไว้ตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืนที่ผ่านมา ภายในใจก็พลุ่งพล่านไปด้วยความโกรธแค้น “พี่ใหญ่! ต่อให้เราจะไม่ใช่พี่น้องร่วมสายเลือดกันแท้ ๆ แต่เวลาหลายปีที่ผ่านมามันไม่ทำให้พี่มีความผูกพันกับฉันบ้างเลยหรือไง ทำไมพี่ถึงต้องทำกับฉันแบบนี้!” “พี่ไม่กลัวว่าถ้าคุณแม่รู้เรื่องเข้า ท่านจะโกรธและตำหนิพี่งั

เธอคลึงมือไปมา จี้จิ่นซิวเห็นเข้าก็รีบเดินเข้ามาหาทันที “เจ็บเหรอ?” ถังหนิงพยักหน้ารับอย่างไม่อิดออด “เจ็บสิ เหนื่อยยิ่งกว่าตีแบดมินตันอีก” แต่ก็ต้องยอมรับว่า หลังจากได้ลงไม้ลงมือไปแล้ว ความอัดอั้นตันใจจากการถูกจี้ซินหนิงคอยกลั่นแกล้งและใส่ร้ายมาตลอดหลายปีก็ถูกระบายออกไปจนหมดสิ้น ภายในใจรู้สึกสะใจอย่างบอกไม่ถูก จี้จิ่นซิวจับตัวเธอให้หันหลังกลับไปอย่างเบามือ แล้วเริ่มบีบนวดคลายกล้ามเนื้อให้ ฝีมือการนวดที่เชี่ยวชาญราวกับเคยฝึกฝนมาอย่างดีของเขา ทำให้ถังหนิงรู้สึกสบายจนผ่อนคลายไปทั้งตัว “นวดเสร็จแล้ว เดี๋ยวทายาที่ฝ่ามือหน่อยนะ จำไว้ว่าคราวหน้าให้ใช้เครื่องทุ่นแรงจัดการไปเลย อย่าทำให้ตัวเองต้องเจ็บมืออีก” จี้จิ่นซิวเอ่ยด้วยน้ำเสียงตามใจพลางนวดคลึงหัวไหล่ให้เธอไปด้วย ถังหนิงหันกลับไปมองเขาด้วยความประหลาดใจ “จี้จิ่นซิว พี่ไม่คิดว่าฉันลงมือโหดเหี้ยมเกินไปหน่อยเหรอ?” พอนึกถึงสภาพของจี้ซินหนิงที่โดนซ้อมจนหน้าบวมปูดเป็นหัวหมู เธอก็แอบรู้สึกว่าตัวเองลงมือหนักไปนิด แต่เธอไม่ได้รู้สึกเสียใจภายหลังหรอกนะ เพราะถ้าเมื่อคืนพวกนักเลงนั่นทำมิดีมิร้ายเธอขึ้นมาจริง ๆ จี้ซินหนิงก็คงไม่รู้ส

“คืนนี้พี่ไปนอนห้องแขกเลยนะ” เธอพูดพลางขยับเข้าไปใกล้และสูดกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ จากตัวเขา ทว่าพอหันหลังจะเดินหนี ข้อมือบางกลับถูกคว้าหมับ ก่อนจะถูกรั้งเข้าไปในอ้อมกอดกว้างแสนอบอุ่น กลิ่นแอลกอฮอล์เจือกับกลิ่นหอมของไม้ซีดาร์อันเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวชายหนุ่มลอยกรุ่นอยู่ปลายจมูก “นอนห้องแขกก็ได้ แต่เธอต้องไปนอนเป็นเพื่อนฉันนะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะหยอกเย้าของจี้จิ่นซิวดังขึ้นเหนือกระหม่อม “ฉันไม่ใช่พวกชอบแยกเตียงนอนซะด้วยสิ เธอว่าไงครับ... คุณนายจี้?” ถังหนิงเงยหน้าขึ้นสบประสานกับนัยน์ตาสีดำขลับดุจออบซิเดียน แววตาลึกล้ำทรงเสน่ห์นั้นกระแทกใจเธอเข้าอย่างจังโดยไม่ทันตั้งตัวเป็นแววตาที่ทั้งลึกซึ้งและชวนให้ใจสั่น พริบตาเดียวจังหวะหัวใจของถังหนิงก็เต้นรัวเร็ว ลมหายใจสะดุดกึก พวงแก้มร้อนผ่าวจนต้องหลบสายตา ไม่กล้าจ้องมองเขาอีก “ใครเขาอยากจะไปนอนกับพี่กันเล่า”หญิงสาวหลุบตาลง ขนตางอนยาวดุจปีกกาหลุบต่ำทาบทับเป็นเงาเหนือเปลือกตา ท่าทางดูว่านอนสอนง่ายและงดงามจับใจ แม้รอยช้ำบนใบหน้าจะยังเห็นได้ชัด แต่ก็ไม่อาจบดบังความสว่างไสวในตัวเธอได้เลย “ก็ต้องเป็นเธอสิ... จี้จิ่นซิวตวัดวงแขนช้อ

“เดือนหน้า วันเกิดฉัน” จี้จิ่นซิวกล่าวขึ้นอย่างไม่ลังเล ถังหนิงเคยเห็นวันเกิดของเขาบนทะเบียนสมรสมาก่อน ใกล้ถึงแล้ว... เหลือเวลาอีกไม่ถึงยี่สิบวันเท่านั้น นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้รวดเร็วขนาดนี้ แถมยังเลือกวันที่มีความหมายและพิเศษมาก ๆ อีกด้วย จี้จิ่นซิวคือคุณชายใหญ่ผู้โด่งดังแห่งวงการบันเทิงเมืองก่าง เป็นบุคคลระดับแนวหน้า มีคนมากมายนับไม่ถ้วนที่จ้องจะประจบสอพลอเขา ดังนั้นงานเลี้ยงวันเกิดของเขาย่อมต้องจัดอย่างยิ่งใหญ่และเป็นที่จับตามองอย่างแน่นอน ถังหนิงเพียงแค่คิดก็รู้สึกตื่นเต้นและประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก รอยยิ้มปรากฏขึ้นในแววตาโดยไม่รู้ตัว “ตกลงค่ะ” หลังวางสาย หัวใจของถังหนิงก็พองโต รู้สึกล่องลอยราวกับกำลังฝันไป ความแตกต่างระหว่างจี้จิ่นซิวกับจี้หานก็คือ เขาเป็นคนพูดจริงทำจริง และให้ความสำคัญกับเธอเป็นอันดับแรกเสมอ ในขณะที่จี้หานไม่เคยรักษาสัญญา มักจะผลัดเรื่องของเธอไว้ทีหลังสุด ซ้ำยังพร้อมจะละทิ้งความรู้สึกของเธอได้ตลอดเวลา เมื่อเปรียบเทียบผู้ชายสองคนนี้แล้ว ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ถังหนิงย้อนกลับมาทบทวนตัวเองอีกครั้ง หากไม่ใช่เพราะจี้หาน