All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 191 - Chapter 200

แต่ต่อให้จิตใจจะว้าวุ่นแค่ไหน เธอก็ไม่มีทางลืมเลือนบาดแผลความเจ็บปวดที่เคยได้รับลงอยู่ดี “เรื่องที่นายรับปากกับคุณพ่อฉันไว้ นายลืมไปหมดแล้วไม่ใช่หรือไง? แล้วตอนนี้จะมาแกล้งทำเป็นรักลึกซึ้งหาอะไร?” ถังหนิงสะบัดเขาออกอย่างแรง แววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “ส่วนเรื่องบุญคุณที่เคยช่วยชีวิตไว้ ถือซะว่าฉันติดค้างคุณอยู่หนึ่งชีวิต แต่จะให้แต่งงานกับนายน่ะเหรอ?” “เลิกเพ้อฝันเถอะ ฉันยังไม่เสียสติหรอกนะ” พูดจบถังหนิงก็หมุนตัวเดินออกไปทันที ทว่าก้าวไปได้เพียงไม่กี่ก้าว เธอก็ชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมาปรายตามองเขาอีกครั้ง “นายเคยบอกเองนี่ว่าฉันมันพวกนิสัยเย่อหยิ่งเอาแต่ใจ เพราะฉะนั้นในพจนานุกรมของฉันจึงไม่มีคำว่าให้อภัย ทางที่ดีนายควรจะตายจากไปเงียบ ๆ ในอดีตของฉันซะ” “และได้โปรด... เลิกเข้ามายุ่งวุ่นวายในชีวิตฉันเสียที” ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น ถังหนิงก็ยืดแผ่นหลังตรงสง่า ก้าวเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยวและเย็นชา จี้หานจ้องมองแผ่นหลังของหญิงสาวพร้อมกับกำหมัดแน่น เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะง้อเธอให้กลับมาไม่ได้ เมื่อครู่นี้ตอนที่เขาพูดถึงเรื่องราวในอดีต เห็นได้ชัดว่าเธอมีท่าทีใจอ่อนลงแล้ว ความรักท

ถังหนิงตัวลอยวืดขึ้นจากพื้น เธอตวัดแขนโอบรอบคอเขาไว้ตามสัญชาตญาณ คำพูดเมื่อครู่ของเขาชวนให้คิดลึกซะเหลือเกิน ถังหนิงแทบจะโพล่งออกไปว่า “ฉันไม่เหนื่อยค่ะ ไม่ต้องนวดทั้งตัวให้ฉันหรอก” “แต่ถ้าฉันอยากทำล่ะ?”นัยน์ตาคมลึกของจี้จิ่นซิวทอประกายเร่าร้อน เผยให้เห็นความปรารถนาอย่างไม่คิดจะปิดบัง หัวใจของถังหนิงกระตุกวาบ พอฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ก็เผลอขบเม้มริมฝีปากล่างด้วยความเก้อเขิน ทว่าการกระทำนั้นสำหรับจี้จิ่นซิวกลับกลายเป็นการยั่วยวนที่อันตรายอย่างยิ่ง เขาไม่รอให้เธอได้เอ่ยปาก ก้มหน้าลงมาประกบจูบเธอทันที เขายังคงอ่อนโยนเช่นเคย แต่ก็ซุกซอนปล้นชิงความหวานล้ำจากริมฝีปากบาง เขาจูบเธอพลางอุ้มร่างบางกลับไปวางบนเตียงในห้องนอน จูบเสียจนเธออ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรงจะต้านทาน จี้จิ่นซิวเก่งกาจในเรื่องพรรค์นี้ เขาทั้งอ่อนโยนและรู้ลีลาที่ทำให้คนสัมผัสได้ถึงความวาบหวาม ขณะที่เรือนกายของเขาเริ่มร้อนผ่าวและฝ่ามือหนากำลังลูบไล้ปะป่ายไปทั่วเรือนร่าง ถังหนิงก็รีบดึงสติอันน้อยนิดที่เหลืออยู่กลับมา เธอคว้ามือเขาไว้ หอบหายใจถี่กระชั้น “ฉัน... วันนั้นของเดือนมาพอดีค่ะ…” จี้จิ่นซิวต้องข่มอาร

เธอไม่เคยปฏิเสธบุญคุณช่วยชีวิตของจี้หาน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมทนรับความปากคอเราะร้ายของเย่เชี่ยนฮวาได้ ยิ่งพอนึกถึงพ่อแม่ที่ล่วงลับไปแล้ว เธอก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว จนขอบตาร้อนผ่าวและแดงก่ำขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างดื้อดึง พิมพ์ข้อความตอบกลับไปว่า: “ถ้าคุณป้าเย่ชอบดึงเอาพ่อแม่ที่ตายไปแล้วของหนูมาพูดถึงนัก ทำไมไม่ลงไปอยู่เป็นเพื่อนพวกท่านซะเลยล่ะคะ?”ทว่าหลังส่งข้อความไป เธอไม่ได้รู้สึกสะใจขึ้นมาเลยสักนิด กลับกัน...เธอยิ่งคิดถึงพ่อแม่จับใจ อารมณ์หม่นหมองนี้เกาะกินจิตใจเธอไปกว่าค่อนวัน ตกค่ำ จี้จิ่นซิวก็กลับมารับเธอเพื่อไปร่วมงานเลี้ยง ระหว่างทางบนรถ เขาสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ จึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: “อารมณ์ไม่ดีเหรอ?” ถังหนิงสบเข้ากับดวงตาคมลึกของเขา ท้ายที่สุดเธอก็เลือกที่จะไม่เล่าเรื่องที่ เย่เชี่ยนฮวามาหาเรื่องเมื่อตอนบ่ายให้เขาฟัง เธอส่ายหน้าเบา ๆ “เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” “เดี๋ยวถ้าเข้าไปแล้วไม่ชอบงานแบบนั้น บอกฉันได้เลยนะ เราจะได้กลับกันเร็วหน่อย” สีหน้าและแววตาของจี้จิ่นซิวอบอุ่นอ่อนโยนเช่นเคย ราวกับว่าดวงตาคู่นี้ไม่มีวันแสดงค

ประธานหวงเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ “ตอนนี้ยังเร็วอยู่ คาดว่าน่าจะกำลังเดินทางมา พวกเราจะได้ถือโอกาสนี้ดึงเวลาเอาไว้หน่อย” จี้จิ่นซิวพยักหน้ารับ “ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าทางจางซื่อจะยื่นเงื่อนไขอะไรมา” สิ้นคำพูดนั้น ลั่วจื้อปั๋วคล้ายจะรับรู้ได้ถึงสายตา เขาหันหน้ามองตามทิศทางนั้น เมื่อกวาดสายตาผ่านร่างของถังหนิงก็ชักสายตากลับไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานเขาก็เป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาพวกเขาก่อน “ประธานจี้ ได้ยินชื่อเสียงมานาน ผมลั่วจื้อปั๋ว ในที่สุดพวกเราก็ได้พบกันเสียที” ลั่วจื้อปั๋วเอ่ยปาก น้ำเสียงทุ้มลึก ติดนาสิกเล็กน้อย และมีสำเนียงค่อนไปทางชาวตะวันตก เขายื่นมือมา จี้จิ่นซิวหลุบตามองแวบหนึ่ง แล้วยื่นมือไปจับ “คุณลั่วมีเทคโนโลยีที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ต่างหาก ถึงจะเป็นตัวเอกของค่ำคืนนี้” “ตัวเอกอะไรผมไม่กล้ารับหรอกครับ เป็นเพราะบรรดาผู้หลักผู้ใหญ่ทุกท่านให้เกียรติมากกว่า” ลั่วจื้อปั๋วผู้มีเรือนผมสีขาวสะดุดตายิ้มแย้มอย่างสุภาพเรียบร้อย ทอดสายตามองไปทางถังหนิงด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่นัยน์ตาจะหรี่ลงเล็กน้อย “ท่านนี้คือ?” ถังหนิงสบตากับเขาด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น “สวัสดีค่ะคุณลั่ว ฉันชื่อถังหนิง

ถังหนิงมองจี้หานด้วยความประหลาดใจ นี่พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง? จี้ซินหนิงแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “พี่รอง พี่ว่าไงนะ? พี่จะให้ฉันขอโทษเธอเนี่ยนะ?” เมื่อก่อน จี้หานไม่เคยทำกับเธอแบบนี้เลย ไม่ว่าเรื่องอะไร ขอแค่เธอรู้สึกน้อยใจ ไม่ว่าใครจะถูกจะผิด เขาจะบังคับให้ถังหนิงเป็นฝ่ายขอโทษมาโดยตลอด จี้หานเหลือบไปเห็นรอยนิ้วมือแดงเถือกบนหลังมือของถังหนิง เขาจึงออกแรงบีบข้อมือของจี้ซินหนิงไว้แน่น “ฉันเห็นเต็มสองตาว่ามือข้างนี้ของเธอเป็นคนตี ยังจะแก้ตัวอะไรอีก?”สายตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวเจือความผิดหวัง จี้ซินหนิงใจหายวาบ แต่ก็รู้จักหลบหลีกเอาตัวรอด “พี่รอง ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะโกหกนะคะ…” “เมื่อกี้คำพูดคำจาของเธอมันน่าเกลียดเกินไป แถมยังอัดเสียงเอาไว้อีก ด้วยความบันดาลโทสะฉันถึงได้ลงมือทำร้ายเธอ ถ้าไม่เชื่อพี่ลองถามพวกเธอสิคะ” บรรดาลูกคุณหนูไฮโซที่จู่ ๆ ก็ถูกดึงเข้ามาพัวพันด้วยแทบจะมองบน แต่พอเห็นจี้หานออกตัวปกป้องถังหนิงแบบนี้ ประกอบกับข่าวฉาวของจี้ซินหนิงที่หลุดออกมาช่วงหลัง ๆ... คิดสะระตะแล้ว พวกเธอจึงไม่อยากล่วงเกินใครทั้งนั้น “คือว่า... พวกเราไม่รู้อะไ