All Chapters of พรหมลิขิตรักคุณชายหน้านิ่ง: Chapter 181 - Chapter 190

หลิ่วซือเจ๋อมองจี้จิ่นซิวด้วยสายตาที่แทบไม่อยากจะเชื่อ ทรงนี้กะจะเปิดตัวกันโต้ง ๆ เลยใช่ไหมเนี่ย? ทว่าแม้ทุกคนจะอยู่ในอาการตกตะลึง แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถามอะไรให้มากความ ได้แต่ส่งสายตาอยากรู้อยากเห็นที่ปิดกันแทบไม่มิด เมื่อเห็นว่ามีสายตาหลายคู่จับจ้องมา ถังหนิงก็ดึงสติกลับมาได้ เธอรีบวางมือลงบนฝ่ามือของเขาแล้วลุกขึ้นยืน ไม่รู้หรอกว่าจี้จิ่นซิวคิดจะทำอะไร ตอนนี้เธอแค่อยากออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดก็พอ “ขอตัวก่อนนะ”จี้จิ่นซิวเอ่ยทิ้งท้ายไว้เรียบ ๆ ขณะเดินผ่านหลิ่วซือเจ๋อ ก่อนจะจูงมือถังหนิงเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างเปิดเผยไม่อายใคร ระหว่างทางที่เดินผ่านโถงออฟฟิศก็เรียกเสียงฮือฮาได้อีกระลอกใหญ่ เพียงไม่นาน พนักงานหลายคนก็พากันมาออกันอยู่หน้าประตูห้องประชุม หลิ่วซือเจ๋อถูกสายตาสอดรู้สอดเห็นนับสิบคู่จ้องเขม็ง ราวกับทุกคนกำลังตั้งคำถามว่า: “ประธานจี้กับถังหนิง... เป็นสามีภรรยากันเหรอ?”หลิ่วซือเจ๋อแสยะยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาพลางกวาดสายตามองคนเหล่านั้น “ชอบสอดรู้สอดเห็นกันขนาดนี้ น่าเสียดายที่ไม่ได้เป็นนักข่าวนะ สนใจย้ายไปแผนกข่าวไหมล่ะ?” พรึ่บเดียวเท่านั้น วงแตกกระเ

ภายในห้องวีไอพี กลุ่มทายาทตระกูลผู้ลากมากดีระดับแนวหน้าของเมืองก่าง กำลังจับเข่าคุยกันถึงเรื่องนี้ “ใครจะไปคิดล่ะว่าแค่นักเขียนบทตัวเล็ก ๆ จะสร้างเรื่องวุ่นวายได้ใหญ่โตขนาดนี้ แถมยังเป็นแค่ซีรีส์สั้นโนเนมอีกต่างหาก” “เป็นถึงคุณหนูตระกูลไฮโซแท้ ๆ แต่การกระทำกลับดูใจแคบไร้ระดับ น่าขายหน้าชะมัด” บรรดาคุณชายลูกผู้ดีเหล่านี้ล้วนเป็นเพื่อนของจี้หาน พวกเขายังคงรุมค่อนขอด ถังหนิงเหมือนเช่นเคย จูเยี่ยนเบ้หน้าด้วยความรังเกียจ: “มิน่าล่ะ หลายปีมานี้คุณชายรองจี้ถึงได้ยื้อเวลา ไม่ยอมแต่งงานกับเธอเสียที” “ยัยนั่นก็แค่โชคดีคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดในตระกูลถัง ไม่อย่างนั้นคนไม่ได้เรื่องแบบเธอ จะมีสิทธิ์มายืนเคียงข้างคุณชายรองจี้ได้ยังไง” เมื่อได้ยินถ้อยคำเหยียดหยามเหล่านั้น ใบหน้าของจี้หานกลับดำทะมึนลง หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงยิ่งรู้สึกรังเกียจถังหนิงมากขึ้นไปอีก ทว่าตอนนี้ภายในใจกลับรู้สึกตงิด ๆ ชวนหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มยกแก้วเหล้าขึ้นสาดลงคอรวดเดียวจนหมด เพื่อนที่ตาไวรีบรินเหล้าเติมให้ทันที เพราะคิดว่าเขากำลังอารมณ์เสียเรื่องถังหนิง จึงรีบผสมโรงเยาะเย้ยต่อ “ที่ขอถอนหมั้นกับ

“วันหลังเวลาอยู่ข้างนอก อย่าบอกว่านายเป็นน้องฉัน ฉันรู้สึกขายหน้า” สิ้นคำพูด ร่างสูงก็ก้าวเดินจากไปอย่างไม่ยี่หระ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความดุดันและทรงอำนาจ ประหนึ่งว่าไม่เคยเห็นหัวใครในสายตา หลิ่วซือเจ๋อพยายามกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ แต่สุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนมุมปากกระตุกยิก ๆ แม้แต่เสิ่นอวิ๋นเสียงผู้สุขุมอ่อนโยนมาตลอด ยังอดไม่ได้ที่จะจุดรอยยิ้มบาง ๆ ตรงมุมปาก ทั้งสองปรายตามองจี้หานด้วยแววตาไร้ความรู้สึกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะเดินตามออกไป จี้หานที่ถูกฉีกหน้ากลางคันรู้สึกเหมือนโดนตบฉาดใหญ่นับครั้งไม่ถ้วน ใบหน้าร้อนผ่าวและชาหนึบไปหมด เมื่อได้ยินเสียงประตูห้องวีไอพีปิดลงตามหลัง เพลิงโทสะก็ลุกโชนขึ้นในใจ เขาโกรธจัดจนกำหมัดทุบลงบนโต๊ะกระจกหินอ่อนอย่างแรง นัยน์ตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นมืดมนและเหี้ยมเกรียม เขาจะคอยดูซิว่า ระหว่างเขากับถังหนิงมันมีเรื่องอะไรปิดบังอยู่กันแน่! อย่าให้เขาหาโอกาสได้ก็แล้วกัน มิฉะนั้น... เขาจะกระชากเขาลงมาจากบัลลังก์อันสูงส่ง แล้วเหยียบย่ำให้จมดินเลยคอยดู ทั้งสามคนย้ายมายังห้องรับรองระดับซูเปอร์วีไอพีของคลับหรู พนักงานที่ได้รับคำสั่งไว้ล่วงหน้า จัดการเปิด

“ทำไมถึงเอาแต่มองฉันล่ะ” จี้จิ่นซิวสังเกตเห็นสายตาของเธอ หลังจากไดร์ผมให้เสร็จ เขาก็มองเธอด้วยนัยน์ตาสีดำขลับพร้อมรอยยิ้มประดับมุมปาก ถังหนิงมองเพลินจนไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาไดร์ผมให้เสร็จแล้ว พอได้ยินเสียงทัก เธอก็สะดุ้งหันไปมองจี้จิ่นซิว สีหน้าลุกลี้ลุกลนหลบสายตา “ปะ...เปล่า ไม่มีอะไรค่ะ” จี้จิ่นซิวเก็บไดร์เป่าผม ยกยิ้มมุมปากคล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “ไม่ทราบว่าคุณนายจี้พอใจกับรูปโฉมของฉันไหมครับ” น้ำเสียงของเขาเจือแววหยอกเย้า แสงไฟที่สาดส่องลงมาทำให้เครื่องหน้าหล่อเหลาดูมีมิติชัดเจนยิ่งขึ้น นัยน์ตาลึกล้ำก็ยิ่งดูยากจะหยั่งถึง ความในใจของเขา ยิ่งทำให้ถังหนิงเดาทางไม่ออก โชคดีที่เธอเจียมตัวและไม่คิดเข้าข้างตัวเอง จึงหัวเราะเบา ๆ ตามน้ำไป “มันก็เรื่องจริงนี่คะ พี่จิ่นซิวขึ้นชื่อเรื่องหน้าตาดีมาแต่ไหนแต่ไร เป็นสเปกที่ผู้หญิงทุกคนชอบอยู่แล้ว” จี้จิ่นซิวจบจากมหาวิทยาลัยก่างต้าตอนถังหนิงอยู่ปีหนึ่ง เขาเคยกลับมาเป็นวิทยากรที่มหาลัย ทำเอาสาว ๆ ทั้งมหาลัยคลั่งไคล้และเป็นหัวข้อสนทนาไปตลอดสี่ปีเต็ม แม้เขาจะเป็นรุ่นพี่ที่จบไปหลายปีแล้ว แต่ทั่วทั้งมหาลัยก็ยังคงมีตำนาน

“ให้เธอ เธอเคยบอกว่าชอบดอกกุหลาบสีแดง ฉันก็เลยซื้อมา” จี้หานเอ่ยพร้อมกับสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความรัก เขาประคองช่อดอกไม้ส่งให้ด้วยสองมือ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดึงดูดสายตาของพนักงานออฟฟิศที่เดินผ่านไปมาไม่น้อย เช้าตรู่เวลาเก้าโมงกว่า การที่เขามาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ ย่อมไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ ถังหนิงตีหน้าขรึม มองเขาด้วยสายตาเย็นชา “นายรู้ได้ยังไงว่าเช้านี้ฉันจะเข้าบริษัท?”การที่จี้หานรู้ว่าเธอทำงานเป็นนักเขียนบทอยู่ที่นี่ไม่ใช่เรื่องแปลก ที่แปลกก็คือ เธอไม่ได้เข้ามาประชุมทุกวัน ต่อให้วันนี้จะเข้ามา ก็มีคนรู้เพียงไม่กี่คนเท่านั้น “เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอกถังหนิง” จี้หานเอ่ยด้วยน้ำเสียงลึกซึ้ง “ที่สำคัญคือฉันรักเธอ ฉันอยากตามจีบเธอใหม่อีกครั้ง หวังว่าเธอจะให้โอกาสฉันอีกสักครั้งนะ” ถังหนิงมองสบแววตาอันลึกซึ้งของเขา พลันรู้สึกปวดใจขึ้นมาวูบหนึ่ง แววตาที่เธอเคยโหยหาอยากเห็นมากที่สุด แต่กลับไม่เคยได้รับ บัดนี้ในที่สุดก็ได้เห็นแล้ว ทว่า... เธอไม่ต้องการมันอีกต่อไปแล้ว ถังหนิงยื่นมือไปรับช่อดอกไม้มา จี้หานดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ “ถังหนิง เธอยอมให้อภัย…” ยังไม่ทันพูดจบประโยค ถังห