All Chapters of ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน: Chapter 31 - Chapter 33

ใบหน้าหล่อคมค่อยๆ โน้มมามอบจุมพิตแสนอ่อนโยนให้เธอ พริมาสัมผัสได้ถึงความทะนุถนอมที่กรัณย์มีให้จนโอนอ่อนไปกับจูบของเขา ริมฝีปากบางเผลอจูบตอบอย่างลืมตัว ทว่าต่อให้รู้ตัวก็คงไม่มีทางปฏิเสธการกระทำของเขาได้"ไปที่ห้องกันนะ" ว่าจบก็รีบตวัดอุ้มคนตัวเล็กพาเดินตรงดิ่งไปที่ห้องนอนกว้าง ไม่รอให้อีกคนได้เอื้อนเอ่ยคำใดเสียก่อนร่างบางถูกวางลงบนเตียงอย่างเบามือก่อนที่ชายหนุ่มจะส่งมือมาลูบไล้กายของเธอ แล้วค่อยๆ ถอดเสื้อยืดตัวสวยออกช้าๆ อย่างไม่รีบร้อน"อ๊ะ" เสียงหวานร้องตกใจเมื่อมือหนาเริ่มปลดเปลื้องเสื้อผ้าบนตัวของเธอกรัณย์เงียบไม่พูดไม่จาสักคำ เขากำลังตั้งอกตั้งใจกับการพินิจพิจารณากายขาวเนียนของคนตรงหน้าชนิดที่ว่าตาไม่กะพริบ ริมฝีปากขบเม้มเข้าหากันแววตาจ้องมองเธออย่างหื่นกระหาย แต่ก็พยายามข่มใจเอาไว้"อย่าจ้องแบบนั้นสิ""ก็พี่สวยนี่" คำตอบแบบตรงไปตรงมาของกรัณย์ทำให้พริมาเบือนหน้าหลบสายตาไม่ให้เขาเห็นว่าเธอกำลังเขิน"รีบทำสักที""อย่าใจร้อนสิครับ ของแบบนี้รีบร้อนได้ที่ไหนกัน" แม้ในใจอยากจะกระโจนเข้าใส่เธอเหลือเกิน แต่ก็ไม่อย

กรัณย์พักรักษาตัวจนอาการดีขึ้นมาก ถึงแขนจะยังคงทิ้งแผลเป็นไว้ให้ดูต่างหน้า แต่ก็ไม่ใช่อุปสรรคอะไรสำหรับช่างแต่งหน้าที่สามารถกลบรอยแผลเป็นนั้นได้"โชคดีนะคะเนี่ยที่พี่กลบรอยแผลเป็นได้" ช่างแต่งหน้าสาวประเภทสองภาคภูมิใจอย่างมากถึงขั้นเอ่ยปากชมฝีมือตัวเองไม่หยุดหย่อน"แบบนี้ต้องไปเลเซอร์แล้วนะคะจะได้กลับมาแขนเนียนกริบเหมือนเดิม" ช่างทำผมอีกคนเสริมทัพขึ้นมาอีกคน"ไม่ดีกว่าครับ ให้มันเป็นแผลเป็นแบบนี้ไปดีแล้วแหละครับ" กรัณย์พูดอย่างยิ้มๆ พร้อมกับใช้มือแตะที่รอยแผลเป็นเบาๆ"ทำไมล่ะคะ สมัยนี้เลเซอร์ไม่กี่รอบก็หายแล้วนะ""ไม่ทำไมหรอกครับ ผมแค่อยากเก็บมันไว้"กรัณย์อยากให้รอยแผลเป็นนี้เป็นสัญลักษณ์ของความรักที่เขามีให้พริมา เป็นเครื่องเตือนใจว่าครั้งหนึ่งเขาได้ปกป้องคนที่รักเอาไว้ มันอาจจะเป็นเรื่องเล็กๆ ที่หลายคนมองข้าม แต่สำหรับกรัณย์แล้วเขาจะจดจำเหตุการณ์วันนั้นไปตลอด วันที่เป็นจุดเริ่มต้นให้พริมายอมมาดูแลจนทำให้เขาได้มีโอกาสคบกับเธออีกครั้ง"แต่อย่างน้องกายแผลเป็นแค่นี้ก็ทำอะไรไม่ได้หรอกค่ะ เพราะถูกความหล่อบดบังหมดแล้ว คิกๆ"