All Chapters of ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน: Chapter 1 - Chapter 10

ชายหนุ่มใบหน้าหล่อคมคาย สันจมูกเด่นชัดรวมถึงสันกรามที่เข้ากับรูปหน้าอย่างไม่มีที่ติ บุคคลิกของเขาคือหนุ่มขี้เล่น ยิ้มเก่ง คอยแจกความสดใสให้กับคนรอบข้าง แต่ความจริงแล้วเขานั้นร้ายยิ่งกว่าซาตาน"โอ๊ย! บอกว่าไม่รับงานแล้วไง" น้ำเสียงไม่สบอารมณ์กระชากอย่างไม่พอใจก่อนจะโยนเอกสารในมือทิ้งลงพื้น"แต่นายไม่ได้รับงานละครหรือซีรีส์มานานแล้วนะกาย""แล้วไง? ต่อให้ไม่รับผมก็มีเงินใช้ ผมจ่ายเงินเดือนผู้จัดการได้แน่นอนไม่ต้องห่วง" ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ยี่หระ ฐานะของเขาไม่ได้ย่ำแย่ถึงขนาดขัดสนจนต้องโหมรับงานจนไม่ได้พักผ่อน"ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น แต่ตอนนี้กระแสของนายเริ่มไม่เป็นที่พูดถึงแล้วนะ ต้องรับงานบ้างสิ สักเรื่องก็ยังดี" ผู้จัดการหนุ่มก้มเก็บเอกสารส่งให้คนตรงหน้าอีกครั้ง แต่อีกฝ่ายกลับเมินหน้าหนี"ผมยังไม่อยากรับงานตอนนี้" กรัณย์นั่งกอดอกไม่สนใจกระดาษที่ผู้จัดการส่งให้ เอกสารปึกนั้นคือบทละครที่ผู้กำกับแย่งกันส่งมาให้เขารับงาน แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเพราะเจ้าตัวไม่ได้สนใจด้วยซ้ำ"ยังไม่ต้องตัดสินใจตอนนี้ก็ได้ ลองอ่านบทดูก่อนเผื่อมีเรื่องที่ถู

ทั้งสี่คนแยกย้ายกันกลับหลังเจรจาเรียบร้อย ราเชนอาสาไปส่งเธอ แต่คนตัวเล็กกลับปฏิเสธเพราะมีที่ที่ต้องไปก่อนกลับคอนโดโดยที่เธอไม่รู้เลยว่ามีใครบางคนเดินตามเธอมาตั้งแต่ร้านอาหารขาเรียวสวยเลี้ยวเข้าร้านหนังสือแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากร้านอาหารมากนัก เธอจึงเดินเท้ามาแทนการนั่งรถประจำทางเพื่อประหยัดค่าใช้จ่ายและยังได้ออกกำลังกายไปในตัว"สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าที่นี่มีหนังสือเรื่องนี้ไหมคะ พอดีเห็นในเพจบอกร้านนี้มีขายน่ะค่ะ" เมื่อเดินหาจนรอบร้าน แต่ยังไม่เจอเรื่องที่หาเธอจึงเดินเข้าไปถามพนักงานหน้าร้าน"เรื่องนี้ต้องสั่งจองค่ะ ที่วางหน้าร้านเพิ่งหมดไปเมื่อเช้าเองค่ะ""ถ้าสั่งจะได้รับวันไหนคะ""ประมาณเจ็ดวันค่ะ ทางร้านจะติดต่อไปถ้าหนังสือมาถึงค่ะ""ค่ะ ถ้างั้นขอสั่งไว้ก่อนค่ะ""ได้ค่ะ เดี๋ยวรบกวนกรอกรายละเอียดลงในใบนี้นะคะ" พนักงานยื่นกระดาษให้เธอเขียนรายละเอียดหนังสือที่ต้องการจะจองก่อนจะจ่ายเงินให้เรียบร้อยพริมาเดินดูหนังสือเล่มอื่นอีกรอบ เธอรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งกำลังมองมาที่เธอ แต่พอหันไปก็ไม่เจอใคร ทำให้เธอสัมผ

พอถึงเวลาบ่ายโมงนักศึกษาคณะมนุษย์ศาสตร์เดินออกจากตึกคณะเพื่อไปที่อื่นต่อ บางคนมีงานต้องไปทำ บางคนอาจจะมีเรียนต่อ หรือบางคนนัดกับคนรักเอาไว้"แหมๆ ช่วงนี้แฟนเด็กมารับ มาส่งทุกวันเลยนะ" เพื่อนในกลุ่มพากันแซวเมื่อเห็นชายหนุ่มในชุดมัธยมนั่งรอพริมาอยู่ที่รถมอเตอร์ไซต์คันใหญ่"แฟนเด็กอะไร น้องข้างบ้าน""อ๋อเหรอจ๊ะ น้องข้างบ้านจริงเหรอแม่คุณ""จริงๆ เจอกันตั้งแต่เด็กๆ แล้ว" พริมารีบแก้ข่าวกลัวเพื่อนจะพากันเข้าใจผิด"แต่สายตาน้องเขาไม่ได้มองแกเป็นพี่เลยนะ""แล้วมองเป็นอะไร" เพื่อนอีกคนช่วยผสมโรงให้"มองเป็นแฟน กรี๊ด" เพื่อนๆ ยังไม่หยุดแซวจนพริมาเริ่มหน้าแดง"โอ๊ย! ฉันไม่คุยด้วยแล้ว""ถ้าชอบก็คบๆ ไป มีแฟนเด็กเขาว่าแซ่บนะแก""แซ่บอะไรนั่นเด็กมัธยมนะ!" เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำทั้งที่เพื่อนในกลุ่มก็เล่าสู่กันฟังเรื่องบนเตียงอยู่บ่อยๆ แถมยังบอกให้เธอลองมีแฟนดูจะได้รู้ว่าความฟินเป็นอย่างไร"สิบแปดก็ไม่เด็กแล้วไหม บรรลุนิติภาวะแล้วกินได้""ทะลึ่งใหญ่แล้วพวกเธอนี่!" คนตัวเล็กอายจนอยากจ

พริมาเห็นสีหน้าหงอยๆ ของคนรักก็อดสงสารไม่ได้ ถึงอย่างไรวิธีการป้องกันก็ไม่ได้มีวิธีเดียว และวันนี้ก็ค่อนข้างปลอดภัยเพราะประจำเดือนเธอเพิ่งหมดไปเมื่อวานนี้"ก็ได้ๆ แต่ต้องรีบเอาออกนะ" สุดท้ายเธอก็ต้องยอมให้เขาอีกจนได้ ด้านกรัณย์พอได้รับอนุญาตจากเธอ ความคึกคะนองก็กลับมาอีกครั้ง"อย่าเกร็งนะ" แก่นกายลำอวบเริ่มถูไถขึ้นลงช้าๆ ตรงบริเวณปากทางเข้าช่องเล็ก"อื้ม..." แค่ได้สัมผัสถึงแรงเสียดไปมาความเสียวก็เริ่มแล่นพล่านเข้ามามือหนาจับสองสองขาเล็กกางออกตั้งฉากเป็นรูปตัวเอ็มก่อนจะจัดท่าทางให้พอดี ส่วนคนใต้ล่างทำได้แค่นอนปิดหน้าไม่กล้าสบตากับเขาในเวลานี้"ถ้าพี่เจ็บผมจะหยุดนะ...ซี้ด" ความเป็นชายแข็งขืนแทรกซึมผ่านช่องทางคับแน่นช้าๆ อย่างยากลำบาก กรัณย์ก้มมองอีกคนที่แสดงสีหน้าเหยเก เขาจึงพยายามไม่ทำให้เธอเจ็บ"โอ๊ย...เจ็บ...อึก""ทนก่อนนะ อีกนิดเดียว...อ๊าส์" คำว่าอีกนิดเดียวไม่มีจริง แก่นกายอวบเข้าไปได้ยังไม่ถึงครึ่งลำและทางเดียวที่จะทำให้เธอเจ็บน้อยลงคือเขาต้องดันเข้ารวดเดียวจนสุดทาง"เจ็บ...ฮึก...เอาออกก่อน" เธอทั้งเจ็บทั้

หลังจากแยกย้ายกันเข้าบ้านของตนเอง พริมามองบ้านที่เริ่มโล่งเมื่อข้าวของต่างๆ ถูกเก็บใส่ลังเป็นสัญญาณเตือนว่าเธอคงจะต้องบอกลาเขาเต็มที"พิม เก็บของหมดหรือยังลูก""ค่ะม๊า" เสียงหวานตอบสั้นๆ แล้วกลับเข้าห้องนอนของตัวเองหลายวันมานี้จู่ๆ กรัณย์ก็ติดต่อคนรักไม่ได้ เขาจะปีนรั้วข้ามไปหาเธอก็เสี่ยงเกินเพราะพ่อแม่ของเธออยู่บ้านแทบจะทั้งวัน ชายหนุ่มทำได้แค่ชะเง้อคอมองหาเงาของคนรักแต่ก็ยังไม่เจอติ๊ง~ เสียงการแจ้งเตือนโชว์ชื่อของคนที่คิดถึง เจ้าของเครื่องรีบหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยความดีใจปนความโล่งใจที่เธอไม่ได้เป็นอะไร[ออกมาเจอกันที่สวนหน่อยได้ไหม] ข้อความสั้นๆ ของพริมาที่ส่งมาเพื่อต้องการนัดเจอ กรัณย์อดสงสัยไม่ได้แต่ก็ยอมไปตามคำขอของเธอเมื่อมาถึงสวนสาธารณะที่ประจำของทั้งคู่ กรัณย์สังเกตเห็นเงาของร่างบางแสนคุ้นเคยที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เขาไม่รอช้ารีบเข้าไปกอดเธอจากด้านหลังทันที"พี่พิม ผมมาแล้ว""ขอโทษที่เรียกออกมาตอนนี้นะ""ตอนไหนผมก็มาได้" กรัณย์ในตอนนี้เหมือนสุนัขที่ดีใจส่ายหางเวลาที่เจ้าของเรียกหา"ฝนใกล้จะต