ครั้งหนึ่งเราเคยรักกัน

ชายหนุ่มใบหน้าหล่อคมคาย สันจมูกเด่นชัดรวมถึงสันกรามที่เข้ากับรูปหน้าอย่างไม่มีที่ติ บุคคลิกของเขาคือหนุ่มขี้เล่น ยิ้มเก่ง คอยแจกความสดใสให้กับคนรอบข้าง แต่ความจริงแล้วเขานั้นร้ายยิ่งกว่าซาตาน

"โอ๊ย! บอกว่าไม่รับงานแล้วไง" น้ำเสียงไม่สบอารมณ์กระชากอย่างไม่พอใจก่อนจะโยนเอกสารในมือทิ้งลงพื้น

"แต่นายไม่ได้รับงานละครหรือซีรีส์มานานแล้วนะกาย"

"แล้วไง? ต่อให้ไม่รับผมก็มีเงินใช้ ผมจ่ายเงินเดือนผู้จัดการได้แน่นอนไม่ต้องห่วง" ชายหนุ่มตอบอย่างไม่ยี่หระ ฐานะของเขาไม่ได้ย่ำแย่ถึงขนาดขัดสนจนต้องโหมรับงานจนไม่ได้พักผ่อน

"ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น แต่ตอนนี้กระแสของนายเริ่มไม่เป็นที่พูดถึงแล้วนะ ต้องรับงานบ้างสิ สักเรื่องก็ยังดี" ผู้จัดการหนุ่มก้มเก็บเอกสารส่งให้คนตรงหน้าอีกครั้ง แต่อีกฝ่ายกลับเมินหน้าหนี

"ผมยังไม่อยากรับงานตอนนี้" กรัณย์นั่งกอดอกไม่สนใจกระดาษที่ผู้จัดการส่งให้ เอกสารปึกนั้นคือบทละครที่ผู้กำกับแย่งกันส่งมาให้เขารับงาน แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเพราะเจ้าตัวไม่ได้สนใจด้วยซ้ำ

"ยังไม่ต้องตัดสินใจตอนนี้ก็ได้ ลองอ่านบทดูก่อนเผื่อมีเรื่องที่ถูกใจนาย" ผู้จัดการหนุ่มค่อยๆ วางเอกสารปึกหนาลงบนโต๊ะก่อนจะเดินหันหลังออกจากห้องไป

ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน เขาไม่คิดเลยว่าชีวิตตนเองจะลงเอยด้วยการเป็นนักแสดงเช่นนี้ เขาเพียงแค่ต้องการประชดผู้หญิงคนหนึ่งที่ทิ้งเขาไปอย่างไม่ไยดี เขาทำตัวให้มีชื่อเสียงเพื่อให้เธอคนนั้นเสียดาย แต่จนหลายปีผ่านไปก็ไม่เห็นวี่แววของเธอผู้นั้นเลย

กรัณย์นั่งอัดบุหรี่ลงปอดระบายความอัดอั้น แต่แล้วสายตาก็พลันเหลือบไปเห็นบทละครเรื่องหนึ่งที่ชื่อดูไม่คุ้นตาเสียเท่าไหร่ มือหนาคีบบุหรี่ไว้ข้างหนึ่งแล้วเอื้อมหยิบบทละครเรื่องนั้นขึ้นมาอ่าน

"รักไม่ถูกลืม ชื่อแปลกดีแฮะ ลองอ่านดูสักหน่อยก็ได้มั้ง" ว่าแล้วก็ดับบุหรี่ลงแล้วเริ่มเปิดอ่านด้วยความไม่ได้ใส่ใจมากนัก

จากที่กรัณย์ไม่ได้ตั้งใจอ่าน รู้ตัวอีกทีเขาก็เปิดอ่านไปเกินครึ่งเรื่องเสียแล้ว เนื้อเรื่องด้านในของตัวละครหลักตรงกับชีวิตเขาช่วงที่ผ่านมาเหลือเกิน นั่นยิ่งทำให้เขาสนใจเรื่องนี้มากขึ้นจนตัดสินใจอ่านมันจนจบ

"ฮัลโหล พี่พลเข้ามาหาผมหน่อย ผมเลือกเรื่องที่จะเล่นได้แล้ว" เพียงแค่อ่านจบเขาก็รีบติดต่อหาผู้จัดการส่วนตัวทันที

ผู้จัดการหนุ่มรีบขับรถกลับมาอย่างไม่รีรอ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำให้กรัณย์ยอมตกลงรับงาน ทุกครั้งเขาจะต้องเกลี้ยกล่อมจนแทบก้มกราบกว่าจะยอมรับงาน แต่ครั้งนี้เจ้าตัวกลับเป็นคนเลือกด้วยตนเอง

"ไหนๆ เรื่องไหนที่นายอยากเล่น"

"นี่" ชายหนุ่มชูบทละครเรื่องรักไม่ถูกลืมขึ้นมาให้ผู้จัดการดู

"เอ๊ะ? ทำไมเลือกเรื่องนั้น ผู้กำกับคนนี้นายเคยบอกว่าไม่ชอบหน้าเขานี่นา"

"ก็ไม่ชอบผู้กำกับ แต่ชอบเนื้อเรื่อง" คำตอบเพียงสั้นๆ ทำให้ผู้จัดการงงเป็นไก่ตาแตก

"นี่นายอ่านจบแล้วเหรอ"

"ใช่ ทำไม"

"ปะ...เปล่า ก็ปกตินายจะอ่านแค่เรื่องย่อแล้วก็ปฏิเสธนี่นา แล้วทำไมเรื่องนี้ถึงสนใจล่ะ"

"แค่เนื้อเรื่องทำให้ผมคิดถึงใครคนหนึ่งขึ้นมามั้ง" ใบหน้าหล่อคมเงยขึ้นราวกับกำลังนึกถึงใครบางคนที่ทิ้งให้เขากลายเป็นคนไม่เชื่อเรื่องความรักอีก ผู้หญิงใจร้ายที่เอาหัวใจเขาไปหมด

"ตกลงรับเรื่องนี้ใช่ไหม ฉันจะได้โทรไปคอนเฟิร์ม"

"อืม แต่มีข้อแม้..."

"อะไรเหรอ"

"ผมอยากคุยกับคนที่เขียนเรื่องนี้" กรัณย์ขอต่อรองกับผู้จัดการ คำขอของเขาทำเอาผู้จัดการหนุ่มถึงกับคิดหนัก

"ฉันไม่รู้ว่านักเขียนเป็นใคร แต่ได้ยินเขาพูดกันว่าไม่เคยมีใครเห็นหน้านักเขียนคนนี้เลย แม้แต่พูดคุยก็ยังไม่เคย นี่ได้นิยายมาทำซีรีส์ก็ถือว่ามีแต้มบุญมากๆ แล้ว"

"งั้นพี่ก็ไปคุยกับผู้กำกับให้ผมหน่อย ไม่งั้นผมก็ไม่รับงานนี้"

"เดี๋ยว! ทำไมเอาแต่ใจแบบนี้ล่ะ แล้วฉันจะไปคุยกับเขาได้ยังไง"

"พี่ทำได้ ผมเชื่อมั่นในตัวพี่ เอาล่ะกลับไปได้แล้วผมจะพักผ่อน" ชายหนุ่มลุกขึ้นตบบ่าผู้จัดการส่วนตัว ก่อนจะเดินเข้าห้องปิดประตูล็อกกลอนเสร็จสรรพ ทิ้งให้อีกคนได้แต่ยืนอึ้งตะลึงงันราวกับถูกสาปให้เป็นหิน

"แล้วจะไปคุยยังไงวะเนี่ย งานใหญ่แล้วไอ้พลเอ้ย!" อำพลหรือพลผู้จัดการส่วนตัวของกรัณย์ นักแสดงหนุ่มแสนเอาแต่ใจ เขาทำงานกับกรัณย์มาเข้าปีที่สี่แล้ว นับตั้งแต่กรัณย์เข้าวงการครั้งแรก

บทละครเรื่องนี้ดัดแปลงมาจากนิยายของนักเขียนที่กำลังโด่งดังในโลกโซเชียลตอนนี้ ที่น่าแปลกคือไม่เคยมีใครรู้ตัวตนจริงของนักเขียนชื่อดังคนนี้เลย เจ้าตัวไม่เคยออกสื่อ ไม่เคยแสดงตัวตน มีเพียงแค่ผลงานให้แฟนคลับได้ติดตามเท่านั้น

เช้าวันต่อมากรัณย์ได้รับข่าวจากผู้จัดการส่วนตัวว่าไม่สามารถทำได้ตามข้อเสนอของตนได้ เพราะนักเขียนปฏิเสธที่จะพบเจอเขาเป็นการส่วนตัว เขาจึงต้องตื่นแต่เช้าเพื่อเข้ามาคุยกับผู้กำกับด้วยตัวเอง

"คะ..คุณกาย นัดผมออกมามีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ" ผู้กำกับหนุ่มหลบสายตานักแสดงหนุ่มตรงหน้าอย่างกลัวๆ เพราะทั้งคู่เคยมีปัญหากันทำให้เขาได้เห็นความน่ากลัวของกรัณย์

"มีครับ"

"ครับ?"

"ผมอยากเจอคนเขียนเรื่องที่ผมจะเล่น"

"ทำไมล่ะครับ"

"ก็แค่อยากคุยด้วยเฉยๆ น่ะครับ"

"แต่ทางคุณนักเขียนขอปฏิเสธนะครับ เธอไม่สะดวกเท่าไหร่"

"เธอ? งั้นแสดงว่าเป็นผู้หญิงสินะครับ" ชายหนุ่มจับสังเกตคนตรงหน้าได้ในทันที เขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนักเขียนคนนี้เลย แต่ผู้กำกับดันหลุดออกมาเอง

"ห๊ะ! เออ...คือ.."

"ผมต้องการเจอเธอครับ"

"เกรงว่าจะไม่ได้น่ะสิครับคุณกาย"

"งั้นผมก็ไม่เล่นเรื่องนี้" กรัณย์แสดงความเอาแต่ใจออกมา จนอีกคนไม่รู้จะทำอย่างไรเพราะทางเบื้องบนต้องการให้กรัณย์มาเล่นเรื่องนี้มาก

"ผมจะลองคุยกับนักเขียนให้นะครับ" ผู้กำกับจำต้องยอมกลับไปคุยกับนักเขียนให้อีกครั้ง ไม่เช่นนั้นปัญหาใหญ่ได้มาถึงตนเป็นแน่

คล้อยหลังนักแสดงแสนเอาแต่ใจ ผู้กำกับรีบต่อสายตรงหานักเขียนคนที่กรัณย์ต้องการเจอตัวเพื่อขอร้องให้เธออกมาพบเขาสักครั้ง

"พี่ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ช่วยพี่หน่อยนะ"

[ไม่ค่ะ ฉันเคยบอกแล้วไงว่าจะไม่เจอใครทั้งนั้น แค่ยอมให้เอาไปทำซีรีส์ก็มากพอแล้ว] อีกฝ่ายปฏิเสธกลับมาทันควันแบบไม่ต้องคิด

"แค่มาคุยส่วนตัว ไม่เจอคนอื่นจริงๆ นะ ถือว่าช่วยพี่สักครั้ง ไม่งั้นพี่ตกงานแน่ๆ"

[ทำไมเขาถึงอยากเจอนักล่ะคะ] น้ำเสียงปลายสายเริ่มอ่อนลง

"พี่ก็ไม่รู้เหมือน แต่มาเถอะนะ แค่ครั้งเดียวก็ได้แล้วพี่จะไม่รบกวนอะไรอีกแล้ว"

[เฮ้อ! ก็ได้ค่ะ แต่บอกให้เขาเก็บเรื่องที่เจอกันเป็นความลับด้วยนะคะ]

"ได้สิ ได้เลย เป็นอันว่าตกลงนะ"

[แล้วคนนั้นเขาเป็น....] ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะถามต่อ ผู้กำกับหนุ่มรีบกดวางสายด้วยความดีใจแล้วติดต่อไปหาผู้จัดการของกรัณย์ในทันที

นักเขียนสาวที่มียอดผู้ติดตามนับหมื่นคนและนิยายยังเป็นที่ชื่นชอบของใครอีกหลายคน ด้วยสำนวนการเขียน เรื่องราวที่ถูกร้อยเรียงออกมาราวกับเป็นเรื่องจริง แต่เธอกลับไม่เคยแสดงตัวตนออกหน้าสื่อแม้แต่ครั้งเดียว