All Chapters of Brother-in-Law's Wrong Bed: Chapter 131 - Chapter 140

-Ava-“Hindi naman, pero gusto ko sana munang kumain, Marcus,” sagot ko. Kahapon pa ng umaga kami walang kain ni Daniel, at pakiramdam ko ay nanghihina na ang buong katawan ko sa sobrang gutom.Agad na nagbago ang ekspresyon ni Marcus.“Oh, I'm sorry. Hindi ko man lang naisip na kahapon pa pala kayo walang kain ni Daniel.” May bakas ng guilt sa kanyang mukha habang inalalayan niya akong pumasok sa loob ng elevator.Napansin ko ring sumunod sa amin sina Daniel at Ada, at tahimik na tumayo sa likuran namin“Dadalhan na lang kita ng pagkain sa room mo,” sabi ulit ni Marcus. “Take a rest first.”“Okay. Salamat ulit, Marcus. Hindi ko siguro alam ang gagawin ko kung wala ka.” Ngumiti ako at ikinawit ang braso sa kanya bago ko ipinatong ang ulo sa kanyang balikat.Marahan niyang tinapik-tapik ang ulo ko, na para bang sinusubukan niya akong pakalmahin matapos ang lahat ng nangyari.Napapikit ako sandali. Ngunit nang muli kong imulat ang aking mga mata, napatingin ako sa salaming dingding sa h

-Ava-Hindi ko mapigilan ang pagbaliktad ng sikmura ko nang makita ang patay na daga sa plato kaya naman napabalik ako sa loob ng kuwarto at patakbong pumasok sa banyo.Agad akong yumuko sa harap ng lababo at napahawak sa gilid nito habang sunod-sunod ang pagduwal ko.Dahil wala naman akong kinain sa loob ng ilang oras, walang laman ang nailabas ko. Tanging maasim na likido lamang ang umakyat mula sa aking sikmura at dumaloy palabas ng aking bibig.Napapikit ako nang mariin nang maramdaman ang hapdi sa aking lalamunan. Muli akong naduwal hanggang sa manghina ang aking katawan.Nang bahagyang humupa ang pagbaliktad ng sikmura ko, napasandal ako sa malamig na dingding ng banyo habang hinihingal na nakalapat ang palad ko sa aking dibd!b.Nanginginig pa rin ang aking mga kamay at ramdam ko ang malamig na pawis na namuo sa aking noo. Agad kong pinunasan ang gilid ng aking bibig gamit ang likod ng kamay ko bago ako napapikit.Pakiramdam ko ay bigla na lamang naubos ang lahat ng lakas ko.Si

-Ava-“‘Yung kaibigan ko. Nasa hospital din siya, Marcus.” nagsimula akong maglakad pabalik sa kuwarto ko at agad naman siyang sumunod sa akin. “Kailangan ko nang umuwi. Kayo na ang bahala kay Daniel. Pakisabi, pasensya na kung hindi ko na siya madadalaw. Alam kong iniligtas niya ako sa lalaking iyon, pero kailangan din ako ng kaibigan ko. Pasensya na talaga.”Hindi ko na rin maiwasang mapaiyak. Nalulungkot ako sa nangyari kay Ingrid. Kailangan ko siyang makausap para malaman ko kung ano ba talaga ang tunay an nangyari.“Sasamahan na kita pauwi.” tinulungan akong mag-empake ni Marcus. Nasa loob pa rin naman ng bag ang mga damit na pinamili namin kaya kaunti na lang ang aayusin ko.“Marcus, huwag na. Kaya kong umuwi mag-isa. Samahan mo na lang si Ada dito para bantayan si Daniel. I-update mo na lang ako, please.” nag-aalala din naman ako kahit papaano kay Daniel. Paano kung may mangyaring masama sa kanya. Paano kung hindi siya makaligtas sa pananakit ng lalaking iyon? Eh di magiging k

-Ava-Dumating ako sa Maynila, mag-aalas-tres ng hapon, at agad akong dumiretso sa hospital kung saan dinala si Ingrid. Wala na akong oras para magpahinga dahil marami akong kailangang ayusin. Mabuti na lang talaga at pinakain ako ni Marcus bago ako umalis sa hotel. Kahit papaano ay may lakas pa rin na natitira sa katawan ko.Pero wala pa rin akong maayos na tulog dahil hindi naman kami masyadong nakatulog ng maayos ni Daniel sa kuweba kagabi.Walang tigil ang pagdadasal ko habang nasa biyahe, na sana okay lang si Ingrid at hindi masyadong malala ang kanyang kalagayan. Hindi ko talaga alam ang magagawa ko kapag may nangyaring masama sa kanya. Baka mapatay ko an nang tuluyan si Tanya.Pagdating sa hospital, agad kong tinanong sa information desk kung saang room naroon ang kaibigan ko.Kaano-ano niyo po siya?” tanong ng nurse habang hinahanap sa listahan ang pangalang Ingrid Torres.“Kaibigan ko, Miss.” matipid na sagot ko. “Hanggang anong oras pwedeng dumalaw?”“Hanggang eight lang po

-Ava-“Mam Ad… Ava?” tumaas ang kilay ni Cinderella nang mapagbuksan niya ako ng pinto. Nang akmang isasarado niya ulit ito ay sinipa ko ito pabukas kaya napaatras siya, Dire-diretso naman akong pumasok sa loob ng bahay.“Nasaan ang magaling mong amo?” nanlilisik ang mga matang tanong ko sa kanya, pero hindi niya ako pinansin at naglakad pabalik sa kusin. Naiinis na hinila ko ang buhok niya gamit ang dalawang kamay ko. Kahit mas matangkad siya sa akin, hindi iyon hadlang para magawa ko ang gusto ko, at iyon ay ang saktan siya. “Hindi pa kita nasisingil sa kasalanan mo sa akin!”Hanggang ngayon, hindi ko pa rin makalimutan ang ginawa niyang pagpapainom sa akin ng tea na may drugs!“Anong kasalanan ko sa’yo?!” histerikal na sigaw niya. “Anong kasalanan ko sa’yo ha! Isusumbong kita kay Mam Ada! Bitawan mo ako, ano ba! Aray! Aray ko! Bitawan mo ang buhok ko baka makalbo ako!”“Magsusumbong ka sa amo mo? Sige magsumbong ka! Samahan pa kita!” galit na sigaw ko din sa mukha niya. “Gusto mong