All Chapters of Brother-in-Law's Wrong Bed: Chapter 121 - Chapter 130

-Ada-“Kailangan na nating bumalik sa hotel!” isang malakas na sigaw ang narinig ko, at paglingon ko ay nakita ko si Kate, yung babaeng nag-aya sa aming maglaro kagabi.Hindi ko siya pinansin dahil busy ako sa paghahanap kay Daniel. Akala ko nakasunod siya sa amin nina Nicole para mag-ikot sa isla. Salita ako ng salita at kinakausap siya, pero nang walang sumasagot sa akin, lumingon ako sa likod ko at noon ko lang narealize na hindi pala siya sumama sa amin.At lalo akong nanggalaiti nang mapansing wala din sa grupo si Ava.“Ada, let’s go! Balik na tayo sa yate bago pa tayo abutan ng bagyo.” hinila ako ni Nicole pabalik sa dalampasigan kung saan dumaong kanina ang yate na sinakyan namin.Kaya sila nagyayang bumalik na sa hotel ay dahil bigla na lamang dumilim ang kalangitan. Mula sa malayo, makikita ang makakapal na ulap na mabilis na nagtipon-tipon sa himpapawid.Lumalakas na rin ang hangin. Nag-aalala ang driver na baka abutan kami ng bagyo sa isla at hindi na makabalik pa sa hotel.

-Ava-“Fvck! It’s going to rain!” agad niyang pinulot ang damit ko, at hindi na siya nag-abala pang ipasuot ito sa akin. Binuhat niya akong muli at isinampay sa balikat saka tumakbo palayo at naghanap ng pwede naming masilungan.“Daniel, ano ba! Ibaba mo nga ako. Kaya kong tumakbo!” naiinis na sigaw ko habang kumakawag ang mga paa ko. “Ginagawa mo naman akong bata!”At parang noon niya lang narealize na mas nahihirapan siyang tumakbo kung buhat niya ako dahil mas bumabagal ang kanyang paggalaw.“I’m so sorry.” Ibinaba niya ako sa ilalim ng isang puno ng niyog at agad akong inalalayan upang makatayo nang maayos. Tahimik, pero nagmamadali niyang inayos ang pagkakahook ng aking bra na kinalas niya kanina dahil sa sobrang pagkatakam sa akin.Naiinis na pumaikot ang aking mga mata nang maalala kung paano ako bumigay agad-agad sa paghalik niya lang at paghaplos sa aking katawan.Tahimik kong pinagalitan ang aking sarili at nangakong hindi na ulit ako bibigay sa kanya kahit kailan.Tinulunga

-Ava-Kumalas ako sa pagkakayakap kay Daniel at agad na inispeksyon ang kanyang sugat. “May tama ka. Kailangan nating matanggal ang bala.” “But how?” salubong ang kilay na tanong niya. “It’s okay, Ava. I’m fine. Kapag tumila ang ulan, makakalabas na tayo dito at makakabalik na tayo sa hotel. Doon na lang ako magpapagamot. Sigurado din akong hinahanap na tayo nina Marcus.”Huminga siya ng malalim bago inilabas ang kanyang cellphone mula sa loob ng kanyang bulsa. Itinaas niya iyon at paikot-ikot na sinubukang humanap ng signal.Ilang segundo siyang tahimik bago napailing. “Walang signal dito.”Habang abala siya sa kanyang cellphone, dahan-dahan akong gumapang palapit sa lalaking walang malay na nakahandusay malapit sa apoy. Agad kong napansin ang mahabang baril na nakahiga sa tabi nito.Kinuha ko iyon at maingat na iniabot ito kay Daniel.“Marunong ka bang gumamit niyan?” tanong ko sa kanya, at hindi na ako nagulat nang tumango siya. “Saan ka natuto?”“I took a few firing range lessons

-Ava-Bago pa ako muling makapagsalita, itinaas niya ang aking baba at marahang dumampi ang kanyang mga labi sa akin sa isang mabilis ngunit malambing na halik.Naramdaman kong lalong bumilis ang pagtibok ng puso ko. Mukhang nasasanay na siyang humalik-halik sa akin ah. Mukhang nakakalimutan niyang kasal pa sila ng kakambal ko.Pero kasalanan ko din naman dahil pumapayag ako.“Magaling kasi ang nurse ko,” pagbibiro niya pa, at napairap ako, pero hindi ko napigilang ngumiti.“Talaga lang, ha?” namumula ang mukhang saad ko.“Of course.” Hinawakan niya ang kamay kong nasa pisngi niya at marahang hinalikan ang palad ko. “Where did you learn to take care of a bullet wound that way, hmm?”“Natutunan ko lang mula sa kaibigan ko.” sagot ko, bago ko binawi ang kamay kong hawak pa rin niya. “Sorry kung nasaktan kita. Maiimpeksiyon kasi ang sugat mo kapag hindi natin natanggal ang bala. Hindi kita pwedeng pabayaang mamatay dito, Daniel.”Lumambot ang ekspresyon ng kanyang mukha.“I should thank

-Ava-“They’re here.” matamlay na sa saad ni Daniel, at nakataas ang kilay na nilingon ko siya.Bakit siya malungkot? Bakit mukhang hindi siya masaya na makakabalik na kami sa hotel? Napatingin akong muli sa sugat niya. Ah… baka masakit pa yung sugat niya kaya siya matamlay.“Sobrang nag-alala sa’yo ang asawa mo. Sabi ko sa’yo hindi ‘yan titigil hangga’t hindi ka nahahanap eh.” komento ko, kahit wala naman akong sinasabi.Napakagat-labi tuloy ako nang samaan niya ako ng tingin.“Halika na, Daniel. Kailangang matignan ng doktor ang sugat mo para magamot ito at para hindi tuluyang maimpeksyon.” hinawakan ko siya sa kamay, pero hindi ko namalayang nakababa na pala si Ada mula sa helicopter at nakalapit na siya sa amin.Agad niyang tinapik ang kamay ko palayo at saka niyakap ng mahigpit si Daniel. “What happened to you? Bakit ka may sugat sa balikat? Sinong gumawa nito sa’yo?” sunod-sunod na tanong niya, at muling ibinaon ang mukha sa dibd!b ng kanyang asawa.Hindi ko naiwasang paikutin