Todos os capítulos de วังวนพันธนาการ: Capítulo 11 - Capítulo 20

          “ไอ้ท็อป มึงอยู่ไหน ขับรถมาหากูที่บ้านหน่อย ด่วนเลย”          “เกิดเรื่องอะไรขึ้นวะ?”          “ไม่ต้องถาม มาก่อน”          อคินโทรปลุกอธิปตั้งแต่หกโมงเช้า บอกให้อีกฝ่ายรีบขับรถมารับเขาที่บ้าน เนื่องจากว่ามีเรื่องสำคัญมากจะต้องทำและเขาก็จำเป็นต้องไปเอารถซึ่งจอดทิ้งไว้ที่ร้านเมื่อคืน          รถยนต์สีแดงยังไม่ทันได้จอดสนิทอคินก็รีบเคาะกระจกบอกให้อธิปปลดล็อกเพื่อเปิดประตูขึ้นไปนั่ง เขาออกมารอนอกรั้วตั้งแต่เพื่อนส่งข้อความมาบอกว่าถึงหน้าปากซอยแล้ว          “รีบขนาดนี้มึงไม่นั่งแท็กซี่ไปเอาวะ จะโทรเรียกให้กูแหกขี้ตาตื่นมาทำไม” คนขับหันมาบ่นคนข้างๆ สภาพเพื่อนสนิทดูเหมือนกับคนไม่ได้หลับได้นอน เสื้อผ้าก็เป็นชุดลำลอง ผมเผ้าก็ไม่เป็นทรง ราวกับว่าอาบน้ำล้างหน้าเสร็จก็ออกมาเลย

          หลังจากที่หยุดพักผ่อนอยู่กับบ้านมาร่วมสัปดาห์ อคินก็ตั้งใจว่าจะใช้โอกาสช่วงปิดเทอมนี้เรียนรู้งานที่บริษัทเพิ่มเติม โดยเฉพาะในส่วนของ Logistics ที่เป็นเรื่องสำคัญของการดำเนินธุรกิจนำเข้าและจำหน่ายสินค้า           อีกแค่ปีกว่าก็จะเรียนจบระดับปริญญาโทในสาขาวิชาที่นำความรู้เรื่องเทคโนโลยีสารสนเทศมาใช้ในเชิงบริหารแล้ว ก็ถือว่าสามารถนำมาต่อยอดในส่วนของการพัฒนาประสิทธิภาพขององค์กรได้ ถึงตอนนั้นก็คงจะช่วยผ่อนภาระผู้เป็นพ่อได้อีกแรง นอกจากนี้ยังคิดจะนำเอาเรื่องของเทคโนโลยีที่เขาถนัดเข้ามาพัฒนาให้บริษัทมีความเจริญก้าวหน้าขึ้นด้วย          หลังเข้าร่วมประชุมกับติณห์และผู้บริหารรายอื่นๆ เพื่อรับทราบข้อมูลต่างๆ รวมถึงปัญหาปัจจุบันขององค์กร อคินก็ออกมาจากห้องอีกครั้งในช่วงเวลาเกือบสองทุ่ม เพราะหลังจากที่เลิกประชุมแล้วเขายังมีเรื่องอยากหารือกับพี่ชายต่อ ซึ่งระหว่างที่สองหนุ่มเดินผ่านห้องผู้บริหารก็เห็นว่าบริเวณห้องทำงานของติณห์ยังเปิด

          เผียะ!!          เสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั้งโถงชั้นล่าง เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่อาคมโกรธจัดถึงขั้นตบหน้าลูกชายสุดที่รัก หากเขาไม่ได้มีธุระและรีบกลับมาตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่ก็คงยังไม่รู้ว่าเจ้าลูกคนนี้มันทำระยำตำบอนอะไรไว้          “ตั้งแต่เมื่อไหร่?!” ผู้เป็นบิดาตะคอกถามอคิน เวลานั้นวราลีได้แต่นั่งคุกเข่าก้มหน้าสะอึกสะอื้น สะอิ้งที่มาถึงเพราะสาวใช้วิ่งไปตามว่าเกิดเรื่องที่บ้านใหญ่ มาถึงพอเห็นสภาพที่วราลีนั่งร้องไห้คุกเข่ารับผิดต่อหน้าเจ้าของบ้านก็รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น          หญิงร่างท้วมรีบเข้ามาย่อตัวลงข้างๆ หญิงสาวที่นางเลี้ยงมากับมือ ยกมือไหว้ขอโทษคนเป็นนาย สำนึกผิดที่นางสอนวราลีมาไม่ดีเอง          อาคมพยายามสงบสติและระงับโทสะลงแต่ก็ไม่อาจทำให้เป็นปกติได้ แต่ก็ถือว่าใจเย็นลงกว่าก่อนหน้านี้มาก   

          หลังจากที่ติณห์และอคินร่วมรับประทานอาหารเที่ยงที่โรงแรมเสร็จแล้วก็นั่งคุยกันต่ออีกสักพัก ช่วงเย็นอคินว่างไม่ได้ไปไหนคนเป็นพี่จึงชวนไปเข้าฟิตเนสด้วยกัน อคินไม่ติดขัดทั้งยังอยากฟังเรื่องที่ออฟฟิศอยู่พอดี ติณห์บอกแล้วว่าปัญหาของฝ่ายไอทีที่อยู่ในความดูแลของเขาคืออะไร แล้วเมื่อเจ้าตัวเข้าไปแล้วจะต้องพบเจอกับอะไรบ้าง ถือเป็นการวัดความสามารถในการบริหารจัดการไปในตัว          “ดีจริงๆ มาถึงก็ให้ผมมาดูตรงส่วนงานที่มีปัญหาเลย นี่พี่กับพ่อจะลองภูมิผมกันรึยังไง?” คนถูกมัดมือชกได้แต่ทำหน้าเซ็ง            ติณห์ได้แต่เลิกหน้าแทนคำตอบ ทั้งยังบอกอีกด้วยว่ามีโปรเจกต์ Innovation Care Service ซึ่งเป็นระบบนำเสนอนวัตกรรมของเครื่องใช้ไฟฟ้าในครัวเรือนแบบสามมิติ สำหรับพรีเซนต์ลูกค้าและบริษัทตัวแทนในเครือ ซึ่งฝ่ายการตลาดได้รับมอบหมายให้ช่วยวางแผนและออกแบบการใช้งานร่วมกับทีมไอที ก่อนส่งไปยัง Vendor ที่รับผิดชอบในส่วนของการพัฒนาระบบ 3D

          ท่ามกลางเสียงฝีเท้าที่ดังในความเงียบ อคินได้ยินเสียงกึกๆ สะท้อนขึ้นมาจากพื้น ทำใจดีเดินย่องฉายไฟไปจนถึงโต๊ะที่เปิดจอทิ้งไว้ ทันใดนั้นก็ต้องใจหายวาบ          ร่างของหญิงสาวที่กำลังตามหานั่งหลบอยู่ข้างเก้าอี้อย่างอกสั่นขวัญแขวน พอเขายื่นมือถือเข้าไปใกล้รายนั้นก็กรีดร้องดังลั่น          “หวาพี่เอง! พี่คิน!” เจ้าของชื่อรีบแสดงตัวเพราะกลัวอีกฝ่ายจะตกใจจนช็อก พอวราลีเงยหน้ามองตามเสียง หญิงสาวก็โผขึ้นมาจนแขนไปเกี่ยวกระชากเอาสายชาร์จโน้ตบุ๊ก ทำให้เครื่องน้ำหนักเบากระเด็นตกลงมาฝาพับหัก จอที่เห็นเปิดไฟล์ค้างไว้ดับสนิทเป็นสีดำ แต่เจ้าของเครื่องไม่สนใจ เวลานี้คนกลัวจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเอาแต่พุ่งเข้าหาที่พึ่ง          “พี่คิน หวากลัว” เสียงหวานสั่นเครือละล่ำละลัก เอาแต่คว้ากอดคนตัวกว้างไว้แน่นอย่างลืมตัว          “ไม่เป็นไรแล้ว