วังวนพันธนาการ

สิบปีที่แล้ว... บริเวณม้านั่งด้านหลังคณะวิศวกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยชั้นนำแห่งหนึ่ง ซึ่งโดยปกติแล้วหลังเลิกเรียนจะมีนิสิตมานั่งทำรายงานหาความรู้หรือรวมกลุ่มทำกิจกรรมที่ลานด้านหน้า แต่นั่นไม่ใช่อุดมการณ์ของสามหนุ่มกลุ่มนี้ เพราะนอกจากจะจ้างเพื่อนทำรายงานให้แล้ว หลังหมดคาบเรียนยังชอบจับกลุ่มนัดแนะไปดื่มเหล้าร้านใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัยด้วย แกนนำอย่างอคิน อชิรกาญจน์ นักศึกษาปีสองของสาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ เด็กหนุ่มในวัยสิบเก้าปีที่โชคดีเกิดมาหล่อเหลา ถึงจะมีนิสัยเอาแต่ใจไปบ้างแต่ก็ไม่ถือว่าเลวร้าย และถ้าไม่ติดว่ามีหัวสมองอันฉลาดปราดเปรื่องและบ้านมีฐานะร่ำรวยเป็นเศรษฐี ปัจจุบันก็คงเป็นได้แค่เด็กวัยรุ่นเกเรคนหนึ่ง เพราะเป็นทายาทของบริษัทนำเข้าและจำหน่ายเครื่องใช้ไฟฟ้าในครัวเรือนรายใหญ่ที่กำพร้าแม่ไปตั้งแต่หกขวบ อาคมจึงคาดหวังและตั้งเป้ากับบุตรชายคนนี้ไว้สูงมาก แต่ผลลัพธ์ที่ได้จากบุตรชายกลับตรงกันข้ามกับสิ่งที่บิดาอยากให้เป็น ทั้งเลือดร้อน เกเร เอาแต่ใจ โชคดีอย่างเดียวของอาคมก็คือมีลูกชายที่ฉลาดหัวไว ถึงอคินจะทำตัวเสเพลแค่ไหนแต่ก็ไม่เคยสอบตกหรือติดเอฟเลยส

          ปิดเทอมคราวนี้เป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ได้อยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา จากแต่ก่อนที่อคินมักจะหนีหน้าหาข้ออ้างไปค้างที่อื่น เอาเข้าจริงวราลีกลับรู้สึกว่าอคินก็ไม่ได้ใจร้ายใจดำสักเท่าไหร่ หรืออาจเป็นเพราะว่าเขาโตขึ้นแล้ว ไม่ได้มีทีท่ารังเกียจเดียดฉันท์เธอเหมือนตอนเด็กๆ          เมื่อคืนนี้อคินก็อยู่ซักผ้าคนเดียวจนถึงตีสอง โดยที่วราลีผล็อยหลับไปตั้งแต่สี่ทุ่ม ชายหนุ่มก็ไม่ได้ปลุก ทั้งยังเป็นคนอุ้มเธอขึ้นมานอนบนโซฟาอีก เรียกได้ว่าเขาดูมีความเห็นอกเห็นใจเธอมากขึ้น          สะอิ้งเห็นว่าเด็กทั้งสองคนโตขึ้นมากแล้ว โดยเฉพาะอคินที่เริ่มแยกแยะผิดชอบชั่วดีได้ ดังนั้นปัญหาที่กลัวว่าทั้งคู่จะอยู่ร่วมชายคาเดียวกันไม่ได้จึงถูกตัดออก นางอยู่ที่นี่ก็คอยโทรรายงานความประพฤติของอคินกับอาคมเสมอ พอรู้ว่าเด็กสองคนดูสนิทสนมกันมากขึ้นก็เบาใจ          แต่สะอิ้งไม่รู้ว่าในความสนิทสนมนี้ได้มาจากการที่วร

          อากาศตอนเช้าในช่วงใกล้ฤดูหนาวค่อนข้างเย็นชื้น หลังจากที่เมื่อคืนยังมีฝนตกพรำๆ ตอนแรกตั้งใจว่าจะพาสะอิ้งไปโรงพยาบาลตามที่แพทย์นัด แต่ดูเหมือนอคินจู่ๆ ก็แผลงฤทธิ์ทำให้สาวใช้ต้องมาขอความช่วยเหลือจากวราลี          “คุณคินน่าจะอารมณ์ไม่ดี ไม่เห็นออกมาจากห้องเลยตั้งแต่เช้า พี่ไปเคาะเรียกก็บอกว่าไม่ต้องมายุ่ง พี่ว่าน้องยี่หวาขึ้นไปดูเขาหน่อยดีไหม เหมือนว่าเมื่อคืนก็ไม่ได้ลงมากินข้าว”          “ขนาดพี่แหวนขึ้นไปเรียกเขายังไม่ออกมา แล้วหวาไปเรียกเขาจะออกมาเหรอคะ?” หญิงสาวก็ไม่มั่นใจว่าตัวเองจะมีอิทธิพลมากมายขนาดนั้น แต่ก็แปลก ดูเหมือนหลายวันนี้ตั้งแต่ที่วราลีกลับมาอยู่บ้าน อคินก็เหมือนจะเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้อง          “อย่างน้อยเขาคงเชื่อน้องยี่หวามากกว่าพี่ ส่วนเรื่องป้าอิ้งเดี๋ยวพี่จัดการให้เอง น้องยี่หวาเข้าไปดูที่บ้านใหญ่เถอะ”       

          ร่างบอบบางในชุดนักศึกษาเดินเข้ามาในตึกเช่นทุกวัน ผ่านหน้าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่หยุดยืนทำความเคารพเธอก็ส่งยิ้มให้ด้วยความคุ้นเคย รอยยิ้มสดใสภายใต้เครื่องสำอางบางเบาที่แต่งแต้มตามวัยทำให้ใบหน้าที่สวยหวานอยู่แล้วโดดเด่นขึ้นอีก          ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อเข้ามาด้านในออฟฟิศทุกคนถึงได้ดูวุ่นวายกันนัก ยิ่งเฉพาะทีมเลขาหน้าห้องผู้บริหาร            “เกิดอะไรกันขึ้นคะ นี่ยังไม่เลิกงานเลยไม่ใช่เหรอ?” วราลีแหงนมองนาฬิกาดิจิตอลที่ผนังบอกว่าเวลานี้เพิ่งจะสามโมงกว่า แต่ทำไมดูเหมือนว่าทุกคนเลิกงานกันแล้ว เท่าที่มองไปไม่เห็นมีใครนั่งอยู่กับที่เลยสักคน          “แหมน้องยี่หวาคะ นิดๆ หน่อยๆ...ก็จะไม่ให้พวกพี่ตื่นเต้นได้ยังไง เย็นนี้คุณอคินจะเข้ามาที่บริษัท” แน่นอนว่าพวกเธอคือแฟนคลับผู้หลงใหลในรูปโฉมหล่อเหลาของลูกชายท่านประธานใหญ่ แต่ใครเลยจะรู้เบื้องลึกเบื้องหลังของ

          ภายในห้องนอนของหญิงสาวที่บัดนี้เงียบสนิทไร้ซึ่งเสียงขยับกาย อคินไม่คิดเลยว่าจู่ๆ วราลีจะพลั้งปากสารภาพรักกับเขาในขณะที่เธอเมามายไร้สติ          “หวาชอบพี่คินนะคะ”          คำพูดนี้เหมือนลอยวนอยู่ในหัว ทำให้คนที่เริ่มสร่างนิ่งเงียบไปเหมือนกัน นอกจากคำนี้แล้วเธอก็ไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรอีกเลย เอาแต่เงียบจนเขาคิดว่าเธอหลับไปแล้วเสียอีก          “นอนเถอะนะ เด็กดี” เขาว่าพลางดันกายจะลุกจากเตียง แต่หญิงสาวพลิกตัวตะแคงข้างมาคว้าแขนเขาไว้ก่อน อคินถูกรั้งตัวลงไปกับเตียงจึงเอียงกายตะแคงข้างเข้าหา ใช้ศอกเท้าไว้กับที่นอนนุ่มเด้ง แววตาคมเข้มฉายมองใบหน้าที่หันข้างมาทางนี้ พอถูกเธอคว้าไว้เขาก็ขยับไปไหนไม่ได้ราวกับเสือที่ติดกับ          ใบหน้าหวานดวงนี้ครั้งหนึ่งเคยถูกเขาเรียกว่ายัยเด็กขี้เหร่ แม้ตอนนั้นเขาจะรู้ดีว่าวราลี