All Chapters of หงส์สองชาติ: Chapter 11 - Chapter 20

จวนแม่ทัพตระกูลไป๋ เสียงบ่าวไพร่กำลังจัดเตรียมสวนหย่อมและทางเดิน แต่ในเงามืดของต้นไม้ใหญ่ มีชายฉกรรจ์สองคนค่อย ๆ เคลื่อนตัวตามไป๋หงเหยียนอย่างเงียบเชียบ นี่คือคนที่รัชทายาทสั่งมาสอดแนมคอยรายงานทุกความเคลื่อนไหว ทุกสายตาที่มองนางจะต้องถูกบันทึกส่งกลับไปยังตำหนักรัชทายาททันที แต่ไป๋หงเหยียนหยุดฝีเท้า ยืนนิ่งอยู่กลางลาน สัมผัสถึงร่องรอยบางอย่างที่ผิดปกติ เพียงแค่สายลมพัดผ่านนางก็รับรู้ได้ ‘มีสายตาจับจ้องข้า’ นางคิดในใจ ขอบตาเรียบเฉยแต่ดวงตาเยือกเย็น นางก้าวช้า ๆ เลี้ยวไปยังทางเดินเล็กที่คดเคี้ยว สังเกตทิศทางเสียงก้าวเท้าเบา ๆ ของชายฉกรรจ์ ร่างของนางเหมือกลมกลืนกับเงาและกลิ่นดอกไม้ "เจ้าคิดว่าข้าจะไม่รู้ร่องรอยเลยหรือ" นางพึมพำเบา ๆ แต่เสียงเบาเหมือนลมพัดผ่าน ชายฉกรรจ์สองคนตามติดแต่ไม่ทันรู้ตัวว่านางรับรู้ทุกความเคลื่อนไหว นางค่อย ๆ หยุด มองผ่านพุ่มไม้ จับจุดที่ชายฉกรรจ์ซ่อนตัว ส่งสายตานิ่งเหมือนบอกว่า นางรู้แล้ว เวลาผ่านไปเพียงครู่เดียว ชายฉกรรจ์เริ่มหงุดหงิดส่งสัญญาณให้กันเล็กน้อย แต่ไม่เห็นนางแสดงท่าทีใด ๆ เลยแม้แต่นิดเดียว และเมื่อชายฉกรรจ์รายงานกลับตำหนักรัชทายาท ข้อความท

สามวันของการเดินทางกลับชายแดนของกองเสบียง กลุ่มทหารประจำเส้นทางเสบียงกำลังเคลื่อนย้ายหีบไม้แน่นหนาที่ผนึกตราแม่ทัพไป๋หงเทียนอย่างระมัดระวัง พวกเขาเดินเรียงแถวตามเส้นทางที่กำหนดไว้ ไม่มีแม้แต่เสียงนกหรือแมลงใดรบกวน ทุกอย่างดูเหมือนจะราบรื่นดั่งทุกครั้ง ทว่า ใครจะคาดคิดว่ามีเงาดำแอบตามมา ชายชุดดำสามคนขี่ม้าเร็วตามแนวถนนเล็ก พวกเขาหยุดอยู่ห่างพอประมาณก่อนส่งสัญญาณให้ผู้ส่งเสบียงสังเกต ทันใดนั้น เสียงม้ากระทืบพื้นดังสนั่น ชายชุดดำคนหนึ่งถือม้วนกระดาษคล้ายคำสั่งราชการกางออก แสงอาทิตย์สะท้อนตราประทับจนวูบวาบดั่งแสงทอง เขาเรียกทหารประจำเส้นทางให้หยุด "ข้าคือผู้มารับเสบียงจากรองแม่ทัพหยวนหลิง" น้ำเสียงเรียบเย็น ไร้ความน่าสงสัย "ท่านไม่ต้องกังวล ตามคำสั่งของท่านรองแม่ทัพ ข้าจะนำเสบียงต่อไปยังชายแดนให้เร็วกว่ากลุ่มเดิม" ทหารผู้นำกลุ่มเสบียงมองกระดาษคำสั่ง ตาเหลือบเห็นตราประทับของกองทัพ แม้ว่ายังคลางแคลงใจ แต่ก็ยอมรับตามมารยาทและกฎระเบียบ "คำสั่งมีตราแม่ทัพจริง แต่ทำไมถึงมีการเปลี่ยนผู้รับกะทันหัน" ชายชุดดำยิ้มบาง ๆ "เพราะกลุ่มเดิมเดินทางเหน็ดเหนื่อยมาหลายวันแล้ว รองแม่ทัพจึงสั่งให้พ

"ฝ่าบาท ซื่อจื่ออวี้เหวินหลง ขอเข้าเฝ้าด่วน" ฮ่องเต้เลิกคิ้ว "เข้ามาได้" บานประตูผลักออก อวี้เหวินหลงก้าวเข้ามาในชุดขุนนาง ท่าทางสงบนิ่งแต่นัยน์ตาเป็นประกายคมกล้า เขาคุกเข่า ทาบมือคารวะ "กระหม่อมเพิ่งได้รับรายงานเร่งด่วน ตราประทับแม่ทัพไป๋ ที่อยู่ในคำสั่งสับเปลี่ยนคนรับเสบียงนั้นเป็นของปลอมพะยะค่ะ" ห้องทั้งห้องเงียบงันแม้แต่ลมหายใจก็แทบไม่ได้ยิน ฮ่องเต้ผุดลุกขึ้น "ว่าอย่างไรนะ!" อวี้เหวินหลงยังนิ่งทว่าคำพูดหนักแน่นชัดเจน "แม่ทัพไป๋เป็นผู้เคร่งครัดต่อคำสั่ง ลายแกะตราที่พบเบี้ยวเพียงครึ่งเสี้ยว แต่กระหม่อมตรวจพบ มันทำขึ้นเลียนแบบอย่างเร่งรีบผู้ปลอมแปลงต้องการใช้ให้ทันเวลาพะยะค่ะ" คำว่าของปลอมทำให้แผนของรัชทายาทสะเทือนทันที รัชทายาทหน้าแข็งเพียงเสี้ยวลมหายใจก่อนยิ้มกลบเกลื่อน "แม่ทัพไป๋มีผู้ไม่หวังดีใส่ร้าย เช่นนั้นยิ่งต้องรีบจับตัวคนร้าย ข้าแม้ยินดีช่วยเต็มที่ แต่เรื่องปลอมตราประทับเป็นความผิดร้ายแรง ข้าว่าควรให้แม่ทัพไป๋อยู่ภายใต้การควบคุมเพื่อป้องกันข่าวเล็ดลอดออกไป" ไม่ทันพูดจบ อวี้เหวินหลงก้าวออกมาครึ่งก้าว "แม่ทัพไป๋ทำงานซื่อตรง ยิ่งมีศัตรูที่คิดป้ายความผิดยิ่งสมคว

ยามสายของวันรุ่งขึ้น อวี้เหวินหลงกลับมาถึงเขตเมืองอย่างลับ ๆ หลังจากพาทหารผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวขี่ม้าเร่งรุดมาทั้งคืน ใบหน้าพยานซีดเผือด บาดแผลเต็มตัว แต่ยังคงหอบหายใจเพราะอยากบอกความจริงให้เร็วที่สุด เมื่อใกล้ถึงจวน อวี้เหวินหลงส่งสัญญาณให้หยุด "คนของรัชทายาทยังตามเราไม่ห่าง ต้องเปลี่ยนแผน" เสียงของเขาเย็นเยียบ แต่สีหน้ากลับมีความตั้งใจชัดเจน เขาส่งคนให้ไปแจ้งไป๋หงเหยียน ขอให้นางช่วยหาห้องลับในจวนไว้เก็บพยานคนดังกล่าวและรออยู่มุมมืดใกล้จวนแม่ทัพ ไป๋หงเหยียนได้รับรายงานลับ ๆ คนของอวี้เหวินหลงแสดงตัวว่ามาจากซื่อจื่อ นางจึงตอบตกลงและให้เขาไปพาคนเจ็บเข้ามาทางกำแพงด้านหลังจวน "ข้าจะรออยู่ประตูลับหลังจวน เมื่อมาถึงให้ส่งสัญญาณข้ามกำแพงมา" ทหารของอวี้เหวินหลงรับคำสั่งแล้วรีบรุดออกไปรับทั้งคู่มาตามนัดหมาย เมื่อมาถึงด้านหลังอวี้เหวินหลงก็ส่งสัญญาณ จากนั้นไป๋หงเหยียนจึงเปิดประตูลับให้พาคนเจ็บเข้ามาอย่างระแวดระวัง นางสวมชุดคลุมบางสีอ่อน รีบร้อนออกมา ดวงตาคมวาวอย่างคนที่คำนวณสถานการณ์ไว้แล้วหลายขั้น ทั้งหมดมาที่ห้องลับในจวนแม่ทัพ มือเรียวแตะกลไกเพียงไม่กี่จุด ก็ได้ยินเสียงประตูไม้เปิ

"บัดซบ มันทำแผนข้าล้มเหลว!" ฝุ่นควันจางหายไปพร้อมกับคน ไม่ทิ้งแม้แต่ร่องรอยใดเอาไว้ หลี่เจิ้นเฉิงโกรธเกรี้ยว ระเบิดอารมณ์กับข้าวของในห้องอย่างไม่ปรานี อวี้เหวินหลงพาไป๋หงเหยียนกลับมาที่จวนแม่ทัพ เมื่อบิดามารดาเห็นหน้าบุตรสาวไป๋ฮูหยินก็ร้องไห้โฮ "เกิดเรื่องใดขึ้น!" ไป๋หงเหยียนที่ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาพยายามเข้มแข็ง แก้มของนางบวมช้ำ เลือดยังไหลซิบ ๆ เล็กน้อย "พาคุณหนูไปพักผ่อนก่อนเถิดขอรับ นางคงเสียขวัญมากแล้ว" เมื่อไป๋ฮูหยินประคองบุตรสาวไปพร้อมกับคนรับใช้สองคนแล้ว แม่ทัพจึงถามขึ้นใบหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่าเดิม "นี่มันเกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่" อวี้เหวินหลงจึงเล่าเหตุการณ์ให้ฟังตั้งแต่ต้น "บัดซบ! รัชทายาทคิดว่าตนเองเหนือกว่าผู้อื่นนักหรือไร ถึงข่มเหงใครได้ตามใจชอบ ชั่วช้าที่สุด!" ก่อนหน้านี้แม่ทัพไป๋อ่อนข้อให้เพราะเหตุผลหลายอย่าง แต่เมื่อไป๋หงเหยียนประสบเรื่องเลวร้ายเช่นนี้เข้า เขาก็จะไม่ไว้หน้าใครอีก "ข้าจะเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ยกเลิกการหมั้นหมาย!" อวี้เหวินหลงยังไม่คลายความหนักใจ ในยามนี้ต้องรอดูท่าทีของฮ่องเต้ว่าจะยังเข้าข้างรัชทายาทหรือเห็นแก่มนุษยธรรมของสตรีที่ถูกรังแก "ดูจาก