All Chapters of หงส์สองชาติ: Chapter 21 - Chapter 30

อวี้เหวินหลงได้หลักฐานเพิ่มเติมจากคดีเสบียงทหารก็มุ่งหน้ามายังจวนตระกูลไป๋ทันที "คนของข้าได้ตราประทับปลอมมาจากตำหนักรัชทายาท และยังมีหลักฐานหลายอย่างที่มัดตัวได้" "ที่สำคัญ เสบียงถูกขายให้ต่างแคว้นไปแล้ว ตอนนี้กำลังสืบหาที่ซ่อนเงินค่าเสบียง" แม่ทัพไป๋อึ้งไปชั่วขณะ หลักฐานที่อวี้เหวินหลงนำมาเขาแทบไม่อยากเชื่อ แต่เมื่อตรวจสอบละเอียดแล้วก็คาดไม่ถึงเช่นกัน "ไม่เคยนึกเลยว่ารัชทายาทจะทำอย่างนี้กับข้า" เมื่อก่อนถึงจะไม่พอใจอย่างไรแม่ทัพไป๋ก็ไม่เคยคิดว่าองค์รัชทายาทจะเกลียดเขาถึงขนาดนี้ อีกไม่นานราชวงศ์กับตระกูลไป๋ก็จะเกี่ยวดองกัน แต่เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาเขาเพิ่งขอยกเลิกการหมั้นหมายของบุตรสาวกับฮ่องเต้ในอนาคตเพราะเริ่มไม่มั่นใจในตัวหลี่เจิ้นเฉิง "ข้าก็สงสัยเช่นกัน ว่ารัชทายาทอาจไม่ได้คิดแค่นี้ ท่านแม่ทัพมีกองทัพในมือถึงห้าแสนนาย สิ่งนี้กำลังดึงดูดใจเขา และอีกอย่างเรื่องโค่นล้มราชบัลลังก์ก็น่าคิด" อวี้เหวินหลงรู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้ต้องเกิดขึ้นในวันข้างหน้า เมื่อเห็นแม่ทัพไป๋และฮ่องเต้ไม่เคยกล่าวถึงเรื่องนี้ เขาจึงพูดออกมาโดยการช่วยวิเคราะห์สถานการณ์ ไป๋หงเทียนเลิกคิ้วเล็กน้อย เรื่อง

ด้านตะวันออกในวังหลวงปกคลุมไปด้วยความเงียบงัน แต่ความเงียบนี้กลับแฝงด้วยความอันตรายยิ่งกว่าสิ่งใด เงาวูบหนึ่งเคลื่อนไปตามสวนหย่อมที่ไร้ผู้คน ไป๋หงเหยียนใช้ทางลับที่เคยรู้ในชาติก่อนเพื่อหลบหลีกเวรยาม ก่อนพาตัวเองไปหยุดยืนหน้าตำหนักขององค์หญิงใหญ่ นางกำนัลหน้าตำหนักตกใจ ที่เห็นคนแปลกหน้าเข้ามายังเขตหวงห้าม ก่อนถูกลากเข้ามาในเงามืดเพื่อหลบยามที่เดินผ่าน เมื่อพ้นสายตาไป๋หงเหยียนปล่อยมืออย่างสุภาพ "ข้ามาดี องค์หญิงใหญ่อยู่ที่ใด" ไม่นาน นางก็มายังห้องบรรทมขององค์หญิงใหญ่ เสียงของหญิงสาวดังขึ้นอย่างเย็นชา "ใครสั่งให้เจ้าบุกเข้าตำหนักของข้า" องค์หญิงใหญ่ลุกขึ้นยืน ใบหน้างามแต่เย็นยะเยือก สายตาเต็มไปด้วยความไม่ชอบที่เก็บไว้มานาน "ไป๋หงเหยียน ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะใจกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้" ไป๋หงเหยียนยืนนิ่ง ไม่หวั่นไหวแม้ถูกมองด้วยสายตาไม่ไว้ใจ นางคุกเข่าลงทันทีอย่างรวดเร็ว "หม่อมฉันมิเคยมาสร้างปัญหา แต่ครั้งนี้ ถ้าไม่บอกพระองค์ตรง ๆ ก็ไม่มีหนทางใดช่วยได้อีกแล้ว" องค์หญิงขมวดคิ้ว "ช่วย? เจ้าจะช่วยข้าเรื่องอะไร" ไป๋หงเหยียนยื่นขวดยาแกะฝาออกเผยให้เห็นเม็ดยาสีดำสนิท "นี่คือยาถอนพิษเพีย

วันรุ่งขึ้น ภายในตำหนักใหญ่ เสียงฝีเท้าทหารยามเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แต่ภายในตำหนักผู้คนต่างกังวลราวกับทุกลมหายใจคือความตาย เหยียนซื่อสวมชุดนางกำนัลที่เรียบง่าย แต่สายตาแน่นิ่งยืนรออยู่ที่ห้องโถงขนาดเล็ก "ท่านอาจารย์ ข้านำทางให้เจ้าค่ะ" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม เมื่อสอบถามจากนางกำนัลด้วยกันได้ความว่าองค์หญิงใหญ่อยู่ที่ห้องบรรทมของฮ่องเต้ "เหยียนซื่อ เจ้าไปไหนมา แล้วผู้อาวุโสท่านนี้คือใคร" นางกำนัลถามอย่างใคร่รู้ เหยียนซื่อไม่ตอบเพียงบอกสั้น ๆ ว่ามีเรื่องด่วนต้องจัดการแล้วพาอาจารย์ไปยังจุดหมายโดยเร็ว จนกระทั่งถึงประตูตำหนักใหญ่ ปรากฏร่างชายผู้หนึ่ง สูงโปร่ง สวมชุดยาวสีเข้ม ใบหน้าเรียบสง่า ดวงตาฉายความรอบรู้และหนักแน่น เมื่อทั้งสองก้าวเข้าไปในห้อง เสียงฝีเท้าของคนเฝ้าและทหารค่อย ๆ เงียบลง ความเงียบสงัดคล้ายปกคลุมไปทั้งห้อง "เหยียนซื่อ" องค์หญิงใหญ่ทั้งดีใจและโล่งใจที่นางกำนัลคนสนิทกลับมาอย่างปลอดภัย เหยียนซื่อคารวะนางและหันมาทางอาจารย์เซียวเหอ "นี่ท่านอาจารย์ของหม่อมฉันเพคะ ท่านอาจารย์เมตตาเดินทางมารักษาฝ่าบาทด้วยตนเอง ซึ่งน้อยคนนักที่อาจารย์จะเดินทางมาดูด้วยตัวเอง" อง

หลังจากพระอาการของฮ่องเต้ค่อย ๆ ดีขึ้นตามลำดับ ก็ถึงเวลาที่อาจารย์เซียวเหอต้องลากลับ "หากท่านอาจารย์ขาดเหลือสิ่งใดหรือต้องการมาอยู่ในเมืองหลวงให้บอกข้าทันที" ฮ่องเต้ตรัสอย่างขอบคุณที่อาจารย์ไม่เคยทอดทิ้งพระองค์ เซียวเหอโค้งกายคารวะซาบซึ้งในพระมหากรุณาธิคุณที่ฮ่องเต้ก็ไม่เคยลืมเขาเช่นกัน "เป็นพระเมตตาพะย่ะค่ะ กระหม่อมซาบซึ้งใจยิ่งนัก" หลังจากทูลลาอาจารย์ก็ออกจากตำหนักเตรียมเดินทางกลับโดยมีองค์หญิงใหญ่ให้เหยียนซื่อไปส่งขึ้นรถม้าของวังหลวง และส่งทหารอารักขาจนถึงที่หมาย การเดินทางไปหมู่บ้านหุบเขาค่อนข้างยากลำบากเขาจึงให้รถม้าส่งถึงเขตชายแดนก็พอ "เส้นทางคดเคี้ยวต้องใช้การเดินเท้าเท่านั้น ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาส่ง" ถึงองครักษ์จะไม่ยินยอมแต่อาจารย์เซียวเหอก็ไม่สามารถให้ไปด้วยได้ หากมิใช่คนในพื้นที่ก็อาจหลงทางได้ "ขอให้อาจารย์ดูแลตัวเองด้วยขอรับ" ทั้งหมดร่ำลากันและอาจารย์ก็เดินเท้าต่อไปอีกราวสองชั่วยามก็ถึง ระหว่างทางเป็นป่าค่อนข้างหนาทึบ เส้นทางคดเคี้ยวขรุขระ ผู้คนไม่ค่อยสัญจรทางนี้ แต่หากอยากไปถึงจุดหมายโดยเร็วนี่เป็นทางลัดที่ดีที่สุด เบื้องหน้าเซียวเหอเห็นบางอย่างจึงเร่งฝ

หลี่เจิ้นเฉิงรับโทษประหารชีวิตโทษฐานก่อกบฏ หลังจากนั้นฮ่องเต้ก็มีอาการประชวรอีกครั้ง "เสด็จพ่อ เหตุใดอาการทรุดลงเช่นนี้เพคะ" องค์หญิงใหญ่นั่งลงข้างพระวรกายที่อ่อนแรง "ครั้งนี้พ่ออาจไม่รอด รู้สึกว่าภายในเริ่มถดถอย" องค์หญิงใหญ่น้ำตานองหน้า นางไม่อาจอดทนได้เมื่อเห็นพระพักตร์อิดโรย "ไม่เพคะ ท่านต้องอยู่กับลูก เหยียนซื่อ ส่งจดหมายไปตามอาจารย์มาที่นี่โดยด่วน" นางสั่งนางกำนัลคนสนิท เหยียนซื่อเร่งออกไปทำตามคำสั่งทันที "ทรงพักผ่อนให้มาก ๆ เพคะ หม่อมฉันจะอยู่ที่นี่" ไม่นานฮ่องเต้ก็เข้าสู่ห้วงบรรทม องค์หญิงใหญ่จึงออกไปต้มยาและทำอาหารบำรุงด้วยตนเอง จวนเจ้ากรมขุนนาง สวีเยว่ชิงนั่งทอดอาลัยอยู่ในห้อง ดวงตาแดงช้ำ ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตาไม่จางหายตั้งแต่วันที่หลี่เจิ้นเฉิงถูกประหารชีวิต สวีฮูหยินเห็นบุตรสาวโศกเศร้าก็เข้ามาปลอบโยน พลางกอดนางเอาไว้แน่น "ทำใจเสียเถิด" ไม่ว่านางจะพูดสิ่งใด บุตรสาวก็เหมือนคนไม่รับรู้ ในยามนี้สายตาของสวีเยว่ชิงเพียงเหม่อลอยอย่างคนที่สูญสิ้นทุกอย่างในชีวิตแล้ว ไป๋หงเทียนเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้คนในครอบครัวฟัง ซึ่งสิ่งที่เกิดขึ้นต่างออกไปจากชาติก่อนมากมายนัก "ท่าน