หงส์สองชาติ

"ตึก ตึก ตึก"

เสียงฝีเท้าเร่งรีบกำลังเดินเข้ามาในตำหนัก

ฮองเฮาไป๋หงเหยียนที่กำลังนั่งเล่นกับนางกำนัลพลันเงยหน้าขึ้น

"มีเรื่องใดหรือ"

นางมองคนที่เพิ่งมาถึง ใบหน้างดงามนั้นเคร่งขรึมบอกได้ค่อนข้างชัดเจนว่าไม่สบายใจ

"ทูลฮองเฮา หม่อมฉันมีเรื่องด่วนเพคะ"

สวีเยว่ชิง กุ้ยเฟยแห่งองค์ฮ่องเต้กล่าวขึ้น

"จะเรื่องอะไรก็บอกมาเถิด"

สายตาวิตกกังวลเมื่อครู่สลายหายไป สีหน้าของสวีเยว่ชิงเปลี่ยนไปในทันที นางก้าวเข้ามาช้า ๆ เหยียดยิ้มราวกับเพิ่งชนะศึกใหญ่

"ข้าได้รับพระเมตตาจากฮ่องเต้ อาจได้ขึ้นเป็นฮองเฮาในไม่ช้า"

เสียงแหลมของนางดังก้อง นางกำนัลต่างก้มหน้า บ้างซ่อนความไม่สบายใจ บ้างคงไว้ซึ่งความเฉยชา

คิ้วเรียวของไป๋หงเหยียนขมวดเข้าหากัน เรื่องน่าประหลาดใจนี้นางยังมิได้รับรายงานมาก่อน

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร"

สวีเยว่ชิงยกยิ้มพลางหัวเราะแผ่วเบา นางก้าวเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อยยกมือกอดอกเชิดหน้าหลังตรง

"ก็หมายความว่าอีกไม่นานฮองเฮาคนเก่าอาจถูกลงโทษข้อหาคบชู้จนตั้งครรภ์"

เสียงเล็กเผยแววเยาะเย้ยออกมา

"เหลวไหล!"

"จะเหลวไหลได้อย่างไรเพคะ ทหารคนหนึ่งสารภาพจนสิ้นไส้ ตอนนี้ถูกลากออกไปประหารแล้ว คนต่อไปก็คือเจ้า!"

สวีเยว่ชิงกระแทกเสียงพร้อมชี้หน้าไป๋หงเหยียน นางลุกขึ้นโกรธจนตัวสั่นปากสั่นอย่างมิอาจควบคุม

"สวีเยว่ชิง เจ้า..."

"ข้าเป็นตัวแทนฮ่องเต้มาส่งข่าวแก่เจ้า พระองค์รับสั่งให้ข้านำยามาให้ดื่ม แต่ไม่ต้องกลัว นี่มิใช่ยาพิษ"

สวีเยว่ชิงสั่งนางกำนัลที่มาด้วยนำยามาให้ สิ่งเหล่านี้เหมือนมีการเตรียมการมาแล้ว

"ข้าไม่กินยาอะไรทั้งสิ้น"

ไป๋หงเหยียนตะคอก ทันใดนั้นสวีเยว่ชิงสั่งนางกำนัลจับตัวนางเอาไว้แน่นหนา ไป๋หงเหยียนดิ้นจนสุดแรงก็ดิ้นไม่หลุด สวีเยว่ชิงยกถ้วยยาบีบปากไป๋หงเหยียนกรอกยาลงไปจนหมด

"ปล่อยนาง อีกไม่นานยาก็ออกฤทธิ์แล้ว ข้าต้องรีบไปกราบทูลฮ่องเต้แล้ว"

สวีเยว่ชิงหัวเราะจนพึงพอใจแล้วนำขบวนออกจากห้อง ชั่วครู่ไป๋หงเหยียนกลับปวดท้องหนักหน่วงดั่งจะขาดใจ

"เลือดเพคะ ตามหมอ ตามหมอเร็ว!"

เลือดสด ๆ ไหลทะลักออกมา นางกำนัลช่วยกันอุ้มนางขึ้นไปที่เตียง ทั้งร้องเรียกคนให้ช่วย ทั้งร้องไห้กันระงม

สวีเยว่ชิงเดินมาถึงท้องพระโรงพบฮ่องเต้กำลังหารือราชกิจกับขุนนางสามคน นางจึงหยุดยืนที่หน้าประตู

"กุ้ยเฟยมีเรื่องใดถึงเข้ามากะทันหัน"

ฮ่องเต้ตรัสถามเมื่อเห็นนางเงียบไป

"ทูลฝ่าบาท หม่อมฉันไปเข้าเฝ้าฮองเฮามาเพคะ ไม่รู้เกิดเรื่องใดขึ้น ฮองเฮาดื่มยาทำแท้ง และบอกหม่อมฉันว่านางต้องเอาชนะหม่อมฉันให้ได้ เมื่อไม่มีเด็ก พระองค์จะได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม"

ขันทีและขุนนางสามคนต่างได้ยินชัดเจน กุ้ยเฟยกราบทูลโจ่งแจ้งอย่างนี้ นางต้องการอะไรกันแน่

ฮ่องเต้พระพักตร์เปลี่ยนไป

"เรื่องนี้เอาไว้ภายหลัง ข้ากำลังหารือราชกิจบ้านเมือง"

"เพคะ"

สวีเยว่ชิงย่อกายคารวะอ่อนน้อมแล้วเดินออกไป

จนกระทั่งตอนบ่ายขณะที่ฮองเฮามีอาการตกเลือด กุ้ยเฟยก็มาเข้าเฝ้าฮ่องเต้ที่ตำหนักอีกครั้ง

"เมื่อเช้าเจ้าบอกว่าฮองเฮาดื่มยาทำแท้งรึ"

ทรงตรัสถามพระพักตร์เคร่งเครียด

"ใช่เพคะ ฮองเฮาตรัสว่า เรื่องลูกไม่สำคัญเท่าพระองค์ ฆ่าเด็กในท้องทิ้งเสีย ฝ่าบาทก็จะทรงยกโทษให้นางแล้ว"

สวีเยว่ชิงพูดเสียงแผ่ว พลางลอบมองท่าทีของฮ่องเต้

"แพศยา! คบชู้สู่ชายจนตั้งครรภ์แล้วยังใจดำอำมหิตฆ่าเด็กได้ลงคอ คิดหรือว่าทำเช่นนี้แล้วข้าจะใจอ่อน ถึงอย่างไรข้าก็ไม่มีวันยกโทษให้คนทรยศอย่างนาง!"

ฮ่องเต้โกรธจัดเรียกขันทีเข้ามาทันที

"ประกาศให้ทั่วเมือง ตระกูลไป๋สมคบกับต่างแคว้นก่อกบฏ ฆ่าล้างตระกูล ส่วนฮองเฮารับโทษดื่มยาพิษเพื่อแสดงความจงรักภักดี!"

ขันทีเบิกตากว้าง ตัวสั่นสะท้านเพราะความกลัว

"ฝะ...ฝ่าบาท..."

"ถ้าเจ้าชักช้า ข้าจะตัดหัวเจ้าเป็นคนแรก"

"น้อมรับพระบัญชา..."

ขันทีวิ่งเข่าอ่อนออกไปร่างราชโองการขณะที่สวีเยว่ชิงพึงพอใจเป็นล้นพ้น

ข่าวตระกูลไป๋ก่อกบฏแพร่ไปทั่วแคว้น ตระกูลไป๋ถูกสังหารล้างตระกูลจนหมดสิ้น ไป๋หงเหยียนเป็นดั่งคนถูกตัดแขนตัดขา หัวใจของนางแตกสลายไม่มีชิ้นดี

"ข้าไม่เคยทำความผิดต่อเบื้องสูง ตระกูลไป๋คือผู้บริสุทธิ์"

ก่อนดื่มยาพิษนางกล่าวคำพูดสุดท้ายดุจคำสาบานต่อสวรรค์ที่ไม่มีใครรับฟัง

ร่างงามล้มลง เลือดไหลทะลักออกจากปากและจมูก ร่างนางกระตุกสองครั้งแล้วแน่นิ่งไป

ดวงตาคู่งามตื่นขึ้นในยามเช้า หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะอย่างตื่นตระหนก

ไป๋หงเหยียนฝันถึงเหตุการณ์ในอดีตมาสามวันแล้ว นางเพิ่งปรับตัวกับการย้อนเวลาที่แสนแปลกประหลาดแต่ยังคงฝันซ้ำ ๆ ติดต่อกัน

นางย้อนเวลามาหนึ่งปีก่อนอภิเษกกับองค์รัชทายาทและขึ้นตำแหน่งเป็นฮองเฮาหลังจากนั้น

เหงื่อเม็ดเล็กซึมตามใบหน้างดงาม อากาศไม่ร้อน มีลมพัดอ่อนเป็นระยะ แต่ในใจของนางกลับไม่สงบสุข

"หลี่เจิ้นเฉิง เจ้าช่างเลือดเย็นนัก หลอกให้ข้าหลงรัก แล้วยังกล้าหักหลังตระกูลไป๋"

นางพึมพำออกมาเมื่อนึกถึงเรื่องในอดีต

"ไม่ ครานี้ข้าจะไม่แต่งงาน ไม่เข้าวัง ตระกูลไป๋ต้องไม่พบจุดจบเช่นนั้นอีก"

และหากนางแก้ไขเหตุการณ์ต่าง ๆ ได้ ทุกชีวิตในตระกูลไป๋ก็จะอยู่รอดปลอดภัย

ไป๋หงเหยียนลุกขึ้นทำธุระส่วนตัวแล้วรีบออกจากห้องไป อีกสามเดือนหลังจากนี้จะมีราชโองการขอหมั้นหมายนางกับองค์รัชทายาท

แต่วันนี้ตอนบ่ายจะมีขุนนางจากวังหลวงมาดูตัวนาง ก่อนที่หายนะจะมาเยือนนางต้องออกไปข้างนอก ไม่ให้คนในวังเห็นหน้า อย่างน้อยก็เป็นการเลื่อนเวลาออกไปให้นางได้คิดแก้ปัญหา

"คุณหนูจะไปไหนหรือเจ้าคะ"

มู่เซียว สาวใช้คนสนิทวิ่งตามนางออกมา วันนี้คุณหนูไป๋ไม่มีธุระข้างนอกแต่เหตุใดถึงรีบร้อนจะไปนัก

"ข้าลืมไป ว่านัดกับเสี่ยวซินเอาไว้ว่าจะไปซื้อผ้าตัดชุดใหม่"

นางพูดไปพลางเร่งฝีเท้าไปยังลานจอดรถม้า

"แต่วันนี้ ขุนนางวังหลวงจะมาดูตัวคุณหนูนะเจ้าคะ นายท่าน..."

"เจ้าก็รับหน้าไปก่อนก็แล้วกัน"

นางชิ่งขึ้นรถม้าสั่งสารถีออกไปทันที มู่เซียวที่วิ่งตามจนหน้าซีดก็นึกจนปัญญา

"จะทำอย่างไรดี คุณหนูนะคุณหนู"

ไป๋หงเหยียนในเมื่อก่อนช่างไร้เดียงสานัก นางไม่เคยรู้มาก่อนว่าการดูตัวนางเป็นแผนการของหลี่เจิ้นเฉิงที่จะบีบให้ตระกูลไป๋สนับสนุนตนเองโดยใช้แผนการมัดมือชกแต่งงานกับนางโดยที่นางก็มิได้ขัดข้อง หลังจากนั้นเขาก็ใช้แผนชั่วบีบบังคับไป๋หงเทียน บิดาของนางให้สนับสนุนตนโดยปริยาย เพราะเป็นบิดาของฝ่ายภรรยา ให้ร่วมมือโค่นล้มราชบัลลังก์โดยเอาชีวิตนางเป็นเดิมพัน

ไป๋หงเหยียน แก้วตาดวงใจของแม่ทัพไป๋หงเทียน นางไม่เคยรู้เรื่องใดนอกเหนือจากเรื่องในตำหนักฝ่ายใน ไม่รู้ว่าตนเองได้ตกเป็นเครื่องมือของสามีในการทำความชั่วครั้งยิ่งใหญ่ เรื่องคราวนั้นเป็นเรื่องของบุรุษตัดสินกันเอง แต่ครานี้นางไม่ยินยอมให้ผู้ใดทำเช่นนั้นกับนางอีกเป็นอันขาด

ไป๋หงเหยียนยืนอยู่กลางตลาดในเมืองหลวง นางมิได้นัดหมายเสี่ยวซิน ไม่ได้ไปร้านขายผ้าอย่างที่โกหกเอาไว้ นางจึงเดินเตร็ดเตร่ชมตลาดเพื่อฆ่าเวลาแทน

"รอจนคณะจากวังหลวงกลับไปก่อนข้าถึงจะกลับจวน"

ขณะที่นางกำลังซื้อขนมและเดินออกจากร้าน สายตาสำรวจผู้คนรอบตัว แต่จู่ ๆ เสียงคนตะโกนดังขึ้นอยู่ไม่ไกล ทำให้ทุกคนชะงัก

"ระวัง!ม้าเสียการควบคุมกำลังวิ่งมาทางนี้!"

นางชะงักพลางหันไปมอง เห็นฝูงชนวิ่งหลบกันอลหม่าน ในที่สุดก็เห็นม้าสีน้ำตาลเข้มพุ่งตรงเข้ามา เสียงเกือกม้าดังจนหัวใจสะเทือน เสียงร้องตกใจของผู้คนผสานกับฝุ่นที่ลอยขึ้นสูงทำให้นางหัวใจเต้นแรงและทำตัวไม่ถูกยืนนิ่งราวกับก้อนหิน

ก่อนที่ม้าจะพุ่งเข้าถึงตัวนาง ฉับพลันมือใหญ่คว้าตัวนางไว้แน่น พานางถอยหลังหนึ่งก้าว ร่างบางเซไปเล็กน้อยจากแรงดึงแต่ยังคงยืนมั่นคง

นางเงยหน้ามองเป็นบุรุษร่างสูงคนหนึ่ง ใบหน้าคมคายสะอาดเกลี้ยงเกลา เขาสั่งให้คนคุมสถานการณ์ทั้งที่ยังโอบตัวนางแน่นกระชับ ม้าหยุดฝีเท้าลงและมีเจ้าหน้าที่สองคนจูงออกไปทางอื่น

"เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่"

เสียงทุ้มถามขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแฝงไว้ซึ่งความห่วงใย เขาปล่อยมือจากนางเมื่อเห็นว่านางไม่ได้ล้มลง

ไป๋หงเหยียนส่ายหน้า หัวใจนางยังเต้นแรงแต่กลับมีความรู้สึกโล่งขึ้น เหตุการณ์เช่นนี้เคยเกิดขึ้นในเมื่อก่อนหลังจากนางรับหมั้น ม้าวิ่งเฉียดนางจนล้มลงข้อศอกเป็นแผลมีเลือดไหลแต่กลับไม่มีคนช่วยนางสักคน ครั้งนี้อาจเป็นโชคช่วย มิเช่นนั้นแล้วนางก็อาจตกอยู่ในสภาพเดิมอีก

กลุ่มคนในตลาดเริ่มกระจายตัว มองตามเจ้าหน้าที่จูงม้าออกไป บ้างก็มองมาที่ไป๋หงเหยียนและบุรุษที่อยู่ข้างนาง แล้วเสียงซุบซิบก็แผ่กระจายเป็นไฟลามทุ่ง