หงส์สองชาติ

เมื่อมองให้ดีอยู่ครู่หนึ่งไป๋หงเหยียนความจำคล้ายเลือนราง ครั้งหนึ่งในชาติเดิมนางเคยเห็นบุรุษผู้นี้จากระยะไกลในงานเฉลิมฉลองในครั้งหนึ่ง ตอนนั้นนางยังมิรู้จักชื่อเสียงใดของเขา "แล้ว...คุณหนูมาคนเดียวหรือ" น้ำเสียงสุภาพไม่แสดงฐานะแต่มีความสง่างามดั่งบุรุษสูงศักดิ์ซ่อนอยู่ในท่าที "ข้าออกมาทำธุระ ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้" เขายิ้มบางให้นาง "อากาศเช่นนี้เอาแน่เอานอนมิได้ คนพลุกพล่านนักม้าจึงตกใจได้ง่าย" "ขอบคุณท่านที่ช่วยไว้เจ้าค่ะ ข้าต้องขอตัวกลับก่อน" นางหันหลังก้าวเดินออกมาช้า ๆ เมื่อไม่เห็นมีคนมากับนางเขาจึงเดินตามไป "ช้าก่อน สตรีเดินทางคนเดียวมีความเสี่ยง ข้าจะไปส่ง เจ้าอยู่ที่ใดหรือ" นางลังเลครู่หนึ่ง ทว่าเมื่อใคร่ครวญให้ดี บุรุษผู้นี้น่าจะมิใช่คนธรรมดา ตอนนี้ยังไม่ถึงชั่วยาม คนในวังคงยังอยู่ที่จวน หากนางตอบตกลงก็น่าจะเป็นผลดีต่อนางมากกว่าผลเสีย "เช่นนั้นก็รบกวนท่านแล้ว" ถนนจากตลาดกลับจวนแม่ทัพคดเคี้ยว รถล้อเลื่อนกลิ้งไปบนทางเรียบ เมื่อถึงหน้าจวน เห็นรถม้าจากวังหลวงจอดอยู่ ขันทีหลายคนและเหล่านางกำนัลกำลังสนทนากับบิดาของนาง ใบหน้าของทุกคนดูไม่พอใจยิ่งนัก ทันทีที่นางก้าวล

ตลาดในเมืองหลวงยังคงกล่าวขวัญถึงเหตุการณ์วันนั้นไม่รู้จบ แต่เนื้อหากลับเปลี่ยนไปเรื่อยราวกับมีมือใครสักคนกำลังบดขยี้ ก่อนโยนให้ผู้คนสานต่อเอาเอง เช้าวันถัดมา บ่าวไพร่ในจวนขุนนางหลายแห่งต่างแอบซุบซิบกันว่า สตรีหนึ่งคนกลับมาจากร้านขนมพร้อมชายหนุ่มรูปงาม ทำให้ราชสำนักสั่นสะเทือน เถ้าแก่ร้านน้ำชาในตลาดเล่ากันปากต่อปากว่า "อวี้เหวินหลง ซื่อจื่อจวนกั๋วกง คงมีใจต่อบุตรสาวแม่ทัพอยู่ก่อนแล้วถึงเข้าไปช่วยถึงเนื้อถึงตัวเช่นนั้น" ส่วนอีกพวกหนึ่งก็เติมแต่งเข้าไปว่า "จวนแม่ทัพคงอยากเกี่ยวดองทางอำนาจกับทั้งสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งคือราชวงศ์อีกฝ่ายคือจวนกั๋วกง" ยิ่งพูดก็ยิ่งไหลลื่นราวกับน้ำในลำธาร แต่ถ้อยคำนั้นกลับค่อย ๆ เปลี่ยนทิศทางเหมือนลมที่พัดพาเปลวไฟไปยังลานฟืน ข่าวลือกระจายเข้าสู่ราชสำนักอย่างรวดเร็ว จนเสนาบดีบางคนเริ่มตั้งคำถามถึงความบริสุทธิ์ใจของตระกูลไป๋ ทำให้คนในจวนแม่ทัพต้องย้ำระวังตนทุกฝีก้าว ไป๋หงเทียนที่รู้ข่าวจากลูกน้องถึงกับกดขมับ เหตุเพียงเล็กน้อย กลับกลายเป็นเงาที่ทอดยาวเกินความคาดหมาย ก่อนเที่ยงวัน มีขันทีจากตำหนักฝ่ายในมาถึงจวนแม่ทัพ แจ้งว่าหลางกุ้ยเฟยประสงค์จะพบคุณหนูไป๋โดยด

หลังจากที่ไป๋หงเหยียนขอตัวจากอวี้เหวินหลงและเดินออกจากสำนักตรวจการ ใจหนึ่งยังรู้สึกโล่งเพราะรอดพ้นคดีสอบสวน อีกใจหนึ่งก็ระแวงเขาแปลก ๆ "เขาเป็นห่วงข้าจริง ๆ หรือมีบางอย่างแอบแฝง" เพราะความรู้สึกนี้เป็นเหตุให้นางปฏิเสธให้เขาไปส่งที่ลานจอดรถม้า แม้เขาจะบอกว่าอยากมั่นใจในความปลอดภัย แต่พอนางแจ้งว่านางมิได้มาคนเดียว มีคนติดตามและทหารอารักขาหลายคน เขาจึงปล่อยนางเดินไปยังรถม้าเอง นางเดินไปเรื่อย ๆ อย่างระมัดระวังจนกระทั่งผ่านไปด้านข้างของวังหลวง ไป๋หงเหยียนพบหญิงสาวสง่างามผู้หนึ่งในชุดสีแดงเลือดหมู ผิวขาวสะอาด ดวงตาคมกริบ แต่มีรอยยิ้มประมาท นางจำได้ได้ว่าคือสวีเยว่ชิง บุตรสาวเจ้ากรมขุนนางผู้มีตำแหน่งสูงในราชสำนัก สนมเอกของหลี่เจิ้นเฉิงในชาติก่อน แน่นอนว่าสตรีผู้นี้คือศัตรูคนสำคัญของนาง และเป้าหมายของสวีเยว่ชิงคือขึ้นเป็นชายารองของรัชทายาทในอนาคต นางรู้ดีว่าไม่มีโอกาสได้เป็นชายาเอกเพราะตำแหน่งนั้นมีคนจับจองเอาไว้แล้ว แต่การไต่เต้าขึ้นสู่อำนาจในภายหลังคือจุดหมายปลายทางของนาง ขอให้ได้แต่งกับรัชทายาทไว้ก่อน เรื่องอื่นนางย่อมจัดการได้ เมื่อเห็นไป๋หงเหยียนเดินเข้ามาใกล้ สวีเยว่ชิงก็เผยรอยย

รุ่งเช้าของวันงานเลี้ยงต้อนรับขุนนางใหม่ ในจวนแม่ทัพเต็มไปด้วยบรรยากาศเคร่งเครียดก่อนออกไป เพราะต้องจัดของขวัญและการจัดการที่เคร่งครัด ไป๋หงเหยียนนั่งอยู่หน้ากระจกโดยมีบ่าวรับใช้กำลังเกล้าผมให้หลังจากแต่งหน้าและแต่งตัวเสร็จ ชั่วครู่ไป๋ฮูหยินเดินเข้ามาเร่งบุตรสาว "เสร็จรึยัง เหยียนเอ๋อร์ อย่าปล่อยให้ท่านพ่อรอนาน" ไป๋หงเหยียนส่งยิ้มหวาน รอยยิ้มนี้ในชาติก่อน มีให้เห็นไม่บ่อยนัก ไป๋ฮูหยินภาคภูมิใจในตัวบุตรสาวของนางอยู่เสมอ แม้หลายวันก่อนสตรีเหล่านั้นดูแคลนว่าบุตรสาวของนางหน้าตาธรรมดา หากไป๋หงเหยียนหน้าตาธรรมดา หญิงสาวในใต้หล้าคงงดงามทุกคน ใครก็รู้ว่าความงดงามของไป๋หงเหยียนเล่าลือไปถึงสามแคว้น สตรีพวกนั้นอิจฉาต่างหากถึงพยายามพูดจากดให้นางดูต่ำต้อยและเสียเกียรติ "เจ้าค่ะท่านแม่" ไป๋หงเหยียนแต่งหน้าเสร็จพอดี นางลุกขึ้นจับมือมารดาเดินออกไปด้วยกัน แม้ก่อนหน้านี้ฮูหยินจะขุ่นเคืองบุตรสาวของตนไม่น้อย แต่ไม่ทันข้ามวัน ความโกรธหายไปแปรเปลี่ยนเป็นเห็นใจและเข้าใจนางมากขึ้น ภายในวังหลวงคึกคักไปด้วยผู้คนหลากหลาย งานเลี้ยงใหญ่สว่างไสวด้วยโคมแดงและแขกเหรื่อมากมาย เสียงดนตรีบรรเลงคลอเบา ๆ ทว่าใน

ตำหนักรัชทายาทเต็มไปด้วยเสียงถ้วยชามแตกกระจาย ข้ารับใช้และองครักษ์ต่างก้มหน้าไม่กล้าหายใจแรงแม้แต่น้อย รัชทายาทเหวี่ยงถ้วยสุราลงพื้นอีกใบ "เพียงงานเลี้ยงเล็ก ๆ แค่นั้น ข้ากลับต้องมาถูกตำหนิราวกับเด็กตัวน้อย! ฮ่องเต้ไม่เห็นค่าของข้าเลยสักนิด!" สีหน้าคมจัดด้วยความโกรธ แต่ภายในดวงตากลับซ่อนความทะเยอทะยานอันมืดดำ หลางกุ้ยเฟยรีบเข้ามาปลอบด้วยเสียงอ่อนหวาน "เพียงก้าวพลาดครั้งเดียว มิได้ทำให้อนาคตของพระองค์พัง คราแรกต้องใจเย็นก่อน" แต่รัชทายาทกลับปัดมือนางออกเบา ๆ ไม่ใช่ไม่เคารพแต่โกรธจนข่มกลั้นไม่อยู่ ฮ่องเต้ทรงตำหนิรัชทายาทอย่างรุนแรง เพราะเรื่องบุตรสาวเจ้ากรมขุนนางเป็นเรื่องเสื่อมเสียและกระทบภาพลักษณ์ราชวงศ์ แต่ทั้งวังมีเพียงรัชทายาทผู้เดียวที่รู้ว่า เขาไม่ได้โกรธที่ถูกตำหนิ แต่โกรธที่ตนเองลงมือวางแผนการใหญ่โค่นฮ่องเต้มายาวนาน แต่แผนกลับพังทลายเพราะความผิดพลาดเล็กน้อย และที่สำคัญฮ่องเต้ยังเอ่ยถึงการหมั้นหมายเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลสวีเพียงเพื่อรักษาหน้าทั้งสองฝ่ายกับเขาเป็นนัย ๆ รัชทายาทกัดฟันเพราะแผนดั้งเดิมคือ ต้องการแต่งงานกับไป๋หงเหยียนเพื่อบังคับแม่ทัพมอบกองทัพให้เขา แต่ตอ