สานสัมพันธ์(รัก)วิศวะร้าย のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

@สองเดือนต่อมา"อะไรเนี่ยธีร์ นายจะพาฉันไปไหนกันแน่ เล่นปิดตาแบบนี้ฉันก็ตกใจเหมือนกันนะ" ขนมหวานบ่นไม่หยุด เพราะเธอถูกธีร์จับปิดตาตั้งแต่อยู่ที่เพ้นท์เฮ้าส์ จากนั้นเขาก็พาเธอออกมา โดยที่เธอไม่รู้เลยว่ากำลังถูกเขาพาไปที่ไหน ทุกอย่างมันมืดสนิท รู้สึกแค่ว่ารถกำลังแล่นออกไปเรื่อยๆ ด้วยความเร็ว"ใจเย็นๆ นะครับ ไม่เป็นอะไรหรอก""ก็นายเล่นปิดตาฉัน""เซอร์ไพรส์ไงครับ เปิดตอนนี้พอไปถึงก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ""เซอร์ไพรส์อะไรของนายเนี่ย ฉันชักจะเริ่มไม่เซอร์ไพรส์แล้วนะ"จากคำว่าเซอร์ไพรส์มันจะกลายเป็นความกลัวซะมากกว่าน่ะสิ เพราะเธอไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร และก็ไม่รู้เลยว่าไอ้เซอร์ไพรส์ที่ว่ามันคืออะไร จะว่าเป็นวันเกิดก็ไม่ใช่ เพราะเธอจำได้หมด วันเกิดตัวเอง วันเกิดลูก หรือแม้กระทั่งวันเกิดของเขาเอง และก็ไม่ได้มีวันสำคัญเนื่องในโอกาสอะไรด้วย"ธีร์ถึงหรือยังเนี่ย ฉันเวียนหัวนะ""ใกล้แล้วครับ"ไม่นานนักรถที่ขนมขึ้นมาก็จอดและดับลง ก่อนที่เธอนั้นจะถูกพาลงจากรถแล้วเดินออกไป ยิ่งใกล้จะได้เปิดตามันก็ยิ่งตื่นเต้น เพราะเธอไม่รู้ว่ามันคือเซอร์ไพรส์อะไร"ธีร์...เปิดตาแล้วนายห้ามอยู่ห่างฉันนะ""ไม่ห่างหรอกครับ ค่อย

@เช้าวันหนึ่ง“พี่ขนมครับ พี่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”“ฉันไม่เป็นไร ทำไมนายถามแบบนั้น”เขาสงสัยเธอเองก็งงเหมือนกัน ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงคิดว่าเธอเป็นอะไร ทั้งที่ตอนนี้เธอก็รู้สึกว่าตัวเองปกติดี หรือจะเป็นเพราะการกินของเธอที่มันจะแปลกๆ ไป เขาก็เลยสงสัย“พี่แปลกไปนะครับ”“ยังไง?”“ไม่รู้สิครับ ผมว่าพี่แปลกตาไป”“เหรอ ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรเลยนะ ปกติดี หรือว่าฉันอ้วนขึ้น?” พูดอย่างตกใจ จากนั้นก็รีบจับร่างกายของตัวเองดูว่า มันมีอะไรผิดพลาดตรงไหนหรือเปล่าแต่ก็ไม่นะ ปกติเลย เธอไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองอ้วนขึ้นเลยนะ“ครับ”“ธีร์ อย่าทักผู้หญิงว่าเขาอ้วนสิ มันไม่มีมารยาทนะ”“ผมขอโทษครับ ไม่ได้จะว่าพี่ แค่รู้สึกว่าพี่แปลกไป”“คงอร่อยขนมที่ตัวเองทำมั้ง ทำแล้วก็ชิม แล้วทำทุกวัน กินทุกวัน จะอ้วนขึ้นก็ไม่แปลกหรอก” ขนมหวานให้เหตุผล เพราะถ้าเธอจะอ้วนขึ้นจริงๆ เหตุผลเดียวก็คงจะมีแค่นี้แหละ เพราะเธอก็ใช้ชีวิตปกติเลย ดูเหมือนว่าตัวเองจะกินน้อยลงด้วยซ้ำ โดยเฉพาะพวกอาหารหลัก เธอค่อนข้างรู้สึกเบื่ออาหารในช่วงนี้"ผมพาไปหาหมอมั้ยครับ?""นายบอกว่าฉันอ้วนขึ้น แต่จะให้ฉันไปหาหมอ ไปเพื่ออะไร ให้ฉันกินยาลดน้ำหนักหรือไง

@เพ้นท์เฮ้าส์หรู"ชักจะเกินไปแล้วนะธีร์ เล่นเอารูปไปติดอย่างกับป้ายเมนูคิดอะไรอยู่""ก็คิดว่ารักพี่ไงครับ ถึงเอาไปติดแบบนั้น ใครจะได้ไม่มายุ่งกับพี่" ธีร์ตอบ"รูปเล็กๆ ก็ได้ไหม?""ก็ผมพอใจจะใช้รูปใหญ่ๆ นี่ครับ ตรงนั้นก็ว่างพอดีด้วย ใส่กรอบรูปเข้าไปพอดีเลย""มันร้านกาแฟนะ ไม่ใช่บ้านคน ไม่ใช่ห้องรับแขกด้วย""ก็ถือซะว่าเป็นภาพศิลปะก็แล้วกันครับ""......" ขนมหวานถอนหายใจแรง มันบอกไม่ถูกเหมือนกัน ไม่รู้ว่าควรจะโกรธเขาดีไหม แต่ถ้าลองมองในความเป็นจริง มันก็ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องโกรธอะไรหรอก แต่เขาก็ทำตัวน่าหมั่นไส้มาก!"ผมคลั่งรักพี่ไงครับ ก็เลยอยากจะแสดงความรักให้คนอื่นเห็นด้วย""ไม่ต้องมาพูดแก้ตัวเลย""ไม่ได้แก้ตัวสักหน่อยครับ เรื่องรักพี่ ผมพูดจริง และมันก็เรื่องจริงด้วย""อืม...""ลูกค้าพวกนั้นจะได้ไม่มากวนใจพี่อีก ผมไม่ชอบเลย ที่เห็นพี่ต้องพยายามอดทนแบบนั้น แล้วใช้คำว่าลูกค้ามาขั้นกลาง""ก็เราทำงานบริการ มันก็ต้องอดทนไหม""ตอนที่ผมไปช่วยพี่ ผมเกือบจะเอาถาดฟาดหน้าพวกลูกค้าหน้าม่อพวกนั้นแล้ว แต่ก็ไม่อยากให้ร้านของพี่ถูกมองไม่ดี คนพวกนั้นไม่ต่างอะไรจากพวกโรคจิตที่พยายามเข้าหาผู้หญิงที่เขาไม

@โรงพยาบาลเอกชนธีร์พาขนมหวานมาโรงพยาบาลตามที่ได้นัดกับหมอเอาไว้ ซึ่งเธอเองก็ยอมมาแต่โดยดีเพราะไม่อยากให้เขาตามตื๊อสักเท่าไร บวกกับตัวเองอยากรู้ด้วยแหละว่า มันเป็นอะไร ทำไมมันถึงแปลกไปอย่างที่คนอื่นมองออก แต่เธอไม่รู้ตัวเลย"รอหมอหน่อยนะครับ หมอกำลังจะมา ไปตรวจคนไข้อยู่""ไม่เป็นไร ฉันรอได้ ไหนๆ วันนี้ก็ลางานที่ร้านทั้งวันแล้ว" ขนมหวานบอกที่เธอไม่อยากไปไหนมาไหนก็เพราะเป็นห่วงร้านที่เพิ่งเปิดใหม่ แต่ก็เป็นห่วงจนลืมดูแลสุขภาพตัวเองจริงๆ นั่นแหละ"ขออย่าให้พี่ เป็นอะไรเลยนะครับ" ธีร์ยื่นมือเข้ามาจับมือของขนมหวานเอาไว้แน่น"นายคิดว่าฉันจะเป็นอะไรร้ายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?""ก็ไม่รู้สิครับ ผมกลัวน่ะ""ไม่ต้องกังวลหรอก มันไม่มีอะไรหรอก เชื่อฉันสิ" เพราะเธอมีคำตอบในใจอยู่แล้ว เธอถึงไม่ได้กังวลอะไรเลย และก็มั่นใจแล้วว่าตัวเองไม่ได้เป็นโรคร้ายแรงอะไรอย่างที่ธีร์กลัวแต่เพราะเธอกำลังท้องมากกว่า การใช้ชีวิตประจำวันของเธอมาเลยค่อนข้างแปลกไป โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลยอาการที่เธอเป็นมันมองได้หลายมุมมอง ไม่ใช่แค่จะท้องเพียงอย่างเดียว เพราะเธอไม่ได้รู้สึกเวียนหัวอยากอาเจียนอะไรขนาดนั้น ก็แค่รู้สึกเบื่ออาหา

ช่วงกลางดึกคืนหนึ่ง ณ เพ้นท์เฮ้าส์หรู"สวัสดีครับลูกจ๋า ได้ยินเสียงพ่อไหมครับ ก๊อกๆๆ ถ้าได้ยินเสียงพ่อแล้วตอบรับหน่อยนะครับ" ธีร์กำลังคุยกับลูก โดยการเอาหน้าเข้าไปใกล้ๆ ท้องที่แบนราบ ทั้งเอียงหูฟัง ทั้งพูดคุย ทำเหมือนกับว่าลูกจะรับรู้ได้แล้วอย่างนั้นแหละ"......" ขนมหวานได้แต่เอียงตามองเป็นระยะๆ แต่เธอไม่ได้พูดอะไร และก็ไม่ได้ว่าอะไรเขาด้วยหรอก เหมือนจะเป็นเรื่องปกติไปแล้วแหละธีร์กำลังเห่อลูกคนที่สองเอามากๆ ชนิดที่ว่าต้องได้คุยกันทุกวัน ต้องได้กอดได้ลูบได้จุ๊บท้อง จนมันกลายเป็นเรื่องปกติสำหรับขนมไปแล้วคนแรกก็ว่าเห่อมากแล้วนะ แต่มันอยู่ในจุดที่ความสัมพันธ์มันยังไม่ดีขนาดนี้มากกว่า ถึงจะรักจะเห่อมากแค่ไหน ก็ไม่ได้มีการแสดงออกได้มากเท่านี้ ( ช่วงนั้นขนมหวานหวงตัวด้วย )"พี่ว่า ลูกของเราจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายครับ?""ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน นายอยากได้ผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ""สำหรับผม ได้หมดเลยครับ เพราะผมรักลูกผมหมดเลย""ฉันเองก็ไม่เกี่ยงหรอก ขอแค่เขาออกมาปลอดภัย ร่างกายครบสามสิบสอง เป็นไปได้ก็ไม่อยากให้มีโรคภัยอะไรติดตัว ขอแค่นั้นแหละ ไม่จำเป็นหรอกว่าจะต้องเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย""ถ้าอย่างนั