تسجيل الدخولเพราะอกหักเลยไปสานสัมพันธ์ลับกับหนุ่มรุ่นน้องคนนึง มันก็แค่ความสัมพันธ์ที่เรียกว่า 'one night stand' คิดว่าหลังค่ำคืนนั้น มันก็คงไม่มีเหตุอะไรที่จะต้องมาเจอกันอีก เว้นแต่ว่า เธอกำลังท้อง!!
عرض المزيد"เด็กในท้องพี่...เป็นลูกของผมใช่มั้ย พี่ขนมหวาน?”
เสียงของเด็กหนุ่มวัย 24 ไม่ได้ดังนัก แต่ก็หนักแน่นพอจะให้เธอรู้ว่าเขาพูดถึงเรื่องอะไรอยู่
"พูดเรื่องอะไร ใครท้อง ฉันไม่ได้ท้อง" หญิงสาวรีบปฏิเสธเสียงแข็ง หากแต่ว่าเด็กหนุ่มนั้นมีหลักฐานมาก่อนหน้าแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้ามาถามเธอตรงๆ อย่างนี้หรอก
"พี่ท้อง" พูดพร้อมกับโชว์หลักฐานที่เป็นผลการตรวจและประวัติการฝากครรภ์ของเธอ "ผมมีหลักฐาน"
"นี่นาย!" เอื้อมมือไปจะแย่งกระดาษในมือของเด็กหนุ่ม แต่เธอก็ดันตัวเตี้ยกว่าเขามาก "เอามาเดี๋ยวนี้นะ!"
"ทำไมไม่ยอมบอกผมว่าพี่ท้อง ทำไมต้องให้ผมรู้เอง ถ้าวันนั้นเราไม่ได้เจอกัน แล้วผมไม่เอะใจว่าพี่ไปทำอะไรที่โรงพยาบาล ผมจะรู้เรื่องนี้มั้ย?" ถามเหมือนกำลังคาดโทษที่เธอปิดเรื่องนี้เงียบ
"....." ขนมหวานเบือนหน้าหนีทันที เพราะหลีกหนีความจริงไม่พ้นแล้วเธอก็เลยไม่รู้จะโกหกยังไงอีก "ไม่ใช่! เขาเป็นลูกของแฟนเก่าฉัน"
ชายหนุ่มนิ่งไปแต่ในใจกลับเดือดพล่าน ทั้งที่เขารู้ดีว่าเธอไม่มีใครอีกแล้วนอกจากเขา คืนนั้นมันมีแค่เขา และเขาก็จำมันได้ทุกวินาที
การโกหกของเธอบอกตามตรงว่ามันไม่เนียนเอาซะเลย สีหน้าที่ตกใจนั่นมันก็ทำให้เขารู้แล้ว ว่าจริงๆ แล้วใครคือพ่อของเด็กกันแน่
"โกหกไม่เก่งเลยนะครับพี่ขนมหวาน" ร่างสูงโน้มตัวเข้าหาหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าของเขา ใบหน้าหล่อเหลาได้รูปนั้นพยายามข่มอารมณ์อย่างขั้นสุด พยายามที่จะใจเย็น ทั้งที่ความจริงตอนนี้มันแทบอยากจะระเบิดออกมาเต็มแก่แล้ว
อยากจะขู่เธอเพื่อรับผิดชอบให้มันจบๆ สิ้นเรื่องไปด้วยซ้ำ เพราะตอนนี้เขาก็แค่อยากให้เธอนั้นรับสารภาพออกมาเองมากกว่า ว่าเด็กในท้องคือลูกของเขาจริงๆ และอยากจะรู้เหตุผลที่เธอพยายามปกปิด
"....."
"แล้วจะโกหกไปเพื่ออะไร...ในเมื่อผมคือพ่อของเขา?"
ขนมหวานกัดริมฝีปากแน่น กลั้นน้ำตาไว้จนตัวสั่นเทาไปหมด เพราะความจริงที่มันเจ็บกว่าการโกหก คือเธอกำลังท้องกับเด็กที่ยังเรียนไม่จบมหาวิทยาลัยเลยด้วยซ้ำ
เธอแค่ไม่อยากผูกรั้งเขาไว้ด้วยสิ่งที่เขาอาจยังไม่พร้อม เขายังมีอนาคตอีกไกล
เขาอายุแค่ 24 ปี และยังเป็นนักศึกษาปี 4
ส่วนเธอต่อให้จะเรียนจบแล้วแต่ก็ยังไม่ได้มีอะไรที่มั่นคงเลยสักอย่างเดียว
ทุกอย่างมันเหมือนกำลังตีกันอยู่ในหัวของเธอ พร้อมกับคำถามที่มันถาโถมเข้ามารัวๆ ว่าจะเอายังไงต่อ แต่สุดท้ายเธอก็ยังมั่นคงกับการตัดสินใจในครั้งแรกของตัวเอง
"ทางใครทางมันเถอะนะ ฉันขอร้อง"
"ผมไม่ให้ และผมจะรังควานพี่จนกว่าพี่จะยอมพูดว่าเด็กในท้องนั่น คือลูกของผม"
@เพ้นท์เฮ้าส์"ธีร์!""ทำไมถึงกลับมาล่ะครับ ไหนบอกว่าจะไปบ้านไง""บ้านของฉันไม่มีแล้ว""เหรอครับ""นายไม่ตกใจหน่อยเหรอ""ก็ครับ...""เป็นเพราะนายใช่ไหม นายเป็นคนทำใช่ไหมธีร์ บ้านของฉันถูกขายและถูกรื้อทิ้งเตรียมพื้นที่เอาไว้สำหรับทำโรงงาน เป็นฝีมือของนายใช่ไหม?""ทำไมพี่ถึงคิดว่าเป็นผมล่ะครับ""ก็เพราะเป็นนายคนเดียวไงที่สามารถทำอะไรแบบนี้ได้""......" เขาเงียบ ไม่ปฏิเสธแต่ก็เหมือนเป็นการยอมรับไปในตัวว่านั่นเป็นฝีมือของเขา"ธีร์! นายทำบ้าอะไรของนาย""ผมทำก็เพื่อพี่นะครับ""แบบนี้เหรอ ที่เรียกว่าเพื่อฉัน มันเกินไปแล้วนะธีร์ บ้านของฉันถูกขายทั้งที่ฉันไม่รู้เรื่องเลย ฉันเป็นเจ้าของนะ นายทำแบบนั้นได้ยังไง!?""สักวันก็ต้องขายอยู่แล้ว ผมก็แค่จัดการให้มันง่ายขึ้น ที่แบบนั้นมันไม่เหมาะกับการปลูกบ้านแล้วนะครับ""ไม่ว่ามันจะเหมาะหรือไม่เหมาะ นายก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้!""พี่ครับ...""นายทำอะไรไม่เคยปรึกษาฉันเลย ทั้งที่ตรงนั้นมันคือบ้านของฉัน นายควรพูดกับฉันก่อน ฉันอยู่ที่นั่นมาตั้งแต่จำความได้ อยู่ๆ นายก็เอาไปขายแล้วก็รื้อทิ้ง นายมีสิทธิ์อะไร?""ฮ่ะฮ่ะ นั่นสิครับ ผมมีสิทธิ์อะไร ทำไมถึงไปก้าวก่ายท
@เพ้นท์เฮ้าส์ของธีร์"อะไรนะครับ พี่อยากกลับบ้าน?!" ธีร์หันมองด้วยความตกใจ และเผลอเสียงดังใส่เธอไปโดยไม่รู้ตัวเลย"จะเสียงดังทำไมเล่า?""เมื่อกี้พี่ว่า อยากกลับบ้านเหรอครับ?""อื้ม..." ขนมหวานพยักหน้าตอบ ก่อนจะพูดประโยคต่อมา "ไม่ได้ไปถาวรหรอก แค่อยาก..."เธอเงียบเหมือนมีอะไรในใจที่ไม่อยากพูดออกมา และก็ทำให้ธีร์ที่อยากรู้เหตุผลของเธออยู่เต็มอกได้แต่ขมวดคิ้วใส่ด้วยความไม่เข้าใจ"ทำไมครับพี่?""เฮ้อ...เอาเป็นว่าได้หรือเปล่า แค่สองสามวันก็ได้""ลืมไปแล้วหรือไงครับ ว่าบ้านของพี่มีโจรขึ้น แล้วมันก็พังบ้านพี่ไว้เละเลย""จำได้ แต่ฉันสัญญานะ ว่าจะดูแลตัวเองเป็นอย่างดีเลย""ผมอยากรู้เหตุผล"".....""เป็นเพราะแม่ของผมสินะครับ ถึงทำให้พี่อยากกลับบ้าน ทั้งที่อยู่ที่นี่ก็สุขสบายอยู่แล้ว" ธีร์พูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งใจเย็น เขาไม่ได้มีท่าทีตกใจเหมือนกับตอนแรก"ธีร์...""เอาสิครับ อยากไปก็ไป ให้คนของผมไปส่ง แต่ผมจะไม่ไปกับพี่""โกรธเหรอ ถ้านายโกรธฉันไม่...""ไปเถอะครับ ถ้ามันทำให้พี่สบายใจ ผมก็จะไม่ขัด""พูดจริงเหรอ?""ครับ""....." ขนมหวานนั่งงง เพราะเขาไม่ใช่คนที่จะยอมง่ายๆ แบบนี้ แค่เธอมีความคิด
#เหตุการณ์ก่อนหน้านั้นณ มหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังโทรศัพท์ของธีร์มีสายเรียกเข้า ซึ่งเป็นเบอร์ของแม่บ้านที่ทำงานอยู่ที่เพ้นท์เฮ้าส์ พอเขารับสายก็ได้ความอย่างที่ว่า ก่อนจะรีบเปิดกล้องวงจรปิดดูและได้เห็นแม่ของตัวเองกำลังนั่งคุยอยู่กับขนมหวานเขารีบลุกพรวดออกจากโต๊ะในทันทีและเดินออกไปจากห้องเรียนในขณะที่อาจารย์ยังบรรยายไม่จบเลย แต่เขาไม่สนใจ เพราะสิ่งที่เขาสนใจตอนนี้ก็คือคนที่อยู่ที่เพ้นท์เฮ้าส์"ธีร์นายจะไปไหนน่ะ?" แพรว เพื่อนร่วมรุ่นที่เรียนอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เริ่มปีหนึ่ง และก็เป็นเพื่อนในกลุ่มเดียวกับเขาที่ค่อนข้างสนิทสนมกัน เธอเดินตามออกมาเมื่อเห็นธีร์มีท่าทางเร่งรีบแปลกๆ เหมือนกำลังจะออกไปไหน ทั้งที่ยังเรียนไม่จบคลาสเลย"มีธุระน่ะ" เขาตอบสั้นๆ อย่างไม่ใส่ใจสักเท่าไหร่นัก"ธุระอะไร นายยังเรียนอยู่เลยนะ""เดี๋ยวฝากไอ้บอลจดงานให้ก็ได้""ธีร์นายเป็นอะไร ทำไมช่วงนี้ไม่ค่อยมาเรียน พอมาก็ดันเรียนไม่จบคลาสอีก จะออกไปไหนเหรอ?""บอกว่าธุระส่วนตัวไง!""......" หญิงสาวเงียบ ริมฝีปากของเธอเม้มเข้าหากันแน่น ไม่ได้ถามอะไรกับคนตรงหน้าอีก เพราะน้ำเสียงของเขาที่พูดออกมาเหมือนกำลังบ่งบอกว่าไม่อยากให้เธ
@บนรถ ขณะที่กำลังนั่งรถออกไปด้วยกัน ขนมหวานเอาแต่นั่งหน้าบูด ไม่พูดไม่จาอะไรเลยสักคำเดียว ด้วยความเงียบของเธอมันทำให้ธีร์สังเกตได้ว่าเธอกำลังมีเรื่องให้คิด ซึ่งน่าจะเป็นเพราะแม่ของเขาที่มาเจอเธอในวันนี้"พี่จะไม่บอกผมจริงๆ เหรอครับ ว่าแม่ของผมมาหาทำไม ทั้งที่ไม่เคยรู้จักพี่มาก่อน""ไหนนายบอกจะไม่ถาม" ขนมหันไปมองคนข้างๆ"เห็นพี่ทำหน้าแบบนี้แล้ว ผมก็อดไม่ได้ที่จะอยากรู้น่ะครับ แม่ผมพูดกับพี่ไม่ดีใช่ไหม""ทำไมนายถึงมองแม่ของนายแบบนั้นล่ะ?""เพราะผมรู้จักแม่ของผมดีครับ""นายไม่ลงรอยกับแม่ของนายเหรอ?""....."ธีร์จับมือของขนมหวานก่อนจะหอมซ้ำๆ อยู่อย่างนั้น โดยที่ไม่ได้พูดอะไรต่ออีกและก็ไม่ทันได้ตอบคำถามของเธอ การกระทำนี้เหมือนเขากำลังปลอบใจเธออยู่"แม่ของนายบอกว่านายมีคู่หมั้น และจะต้องหมั้น ต้องแต่งงาน""ผมปฏิเสธไปแล้วครับ พี่ไม่ต้องกลัว""ทำไมนายถึงไม่ทำตามแม่ของนายล่ะ เป็นเพราะฉันหรือเปล่า""เพราะผมไม่ชอบการถูกบีบบังคับให้กินของที่ตัวเองไม่ชอบครับ""......" พอเขาตอบอย่างนี้เธอก็พอจะเข้าใจ เพราะเธอพอจะรู้จักนิสัยของเขาอยู่บ้าง คงไม่ชอบการถูกบังคับ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่ย้ายออกมาอยู่ลำพังแบบ











