All Chapters of คนในความลับ: Chapter 131 - Chapter 140

“ขอโทษ ตอนนี้ก็คิดได้แล้ว”“แล้วยังไง แค่คิดได้เหรอ”“อืม คิดได้ว่าชอบเธอมากเหมือนกัน”ป๊อปพูดไม่ออกเพราะไม่คิดว่าคำว่าชอบของเขามันจะพูดง่ายขนาดนี้ทั้งที่เมื่อหลายวันก่อนนั้นเขายังปฏิเสธเธออยู่เลย มันไม่สมกับเป็นเขาการที่เขาไม่เหลือใครมันอาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ตัวเขาอ่อนแอและหวั่นไหวกับการที่มีเธออ

คนที่เธอเอาแต่คิดถึงเขาจนทรมานอยู่ทุกวัน“พี่ คี...”น้ำตาแห่งความคิดถึงและความดีใจของเธอทะลักล้นออกมา เธอโผเข้าไปกอดเขาแบบไม่ต้องคิดอะไร เขาไม่ได้บอกเธอว่าจะมา ไม่บอกว่าจะขึ้นฝั่งด้วยซ้ำ ปล่อยให้เธอรอ ปล่อยให้คิดถึงจนเหม่ออยู่ทุกวัน“คิดถึงจัง”เขายืนมองเธออยู่นานแล้ว อยากจะลากกลับห้องมันทันทีตอนที

ทั้งที่เขาบอกแบบนั้นแต่ปฏิกิริยาที่เธอตอบกลับมานั้นกลับเป็นการส่ายหน้าไปมา เพราะสาเหตุมันมาจากข้างล่างนั้น เขาสอดนิ้วเข้าไปอีกนิ้วแล้วขยับมันเข้าออกรัวเร็วเล่นเอาเธอแทบขาดใจป๊อปครวญครางไม่เป็นภาษา ขยับร่อนสะโพกไปกับการถูกปลุกอารมณ์ร่านในตัวเธอ เธอลืมอายอีกแล้ว เพราะเขา“หึ”คีตะหัวเราะในลำคอ เขาชอบ

การย้ายโรงเรียนบ่อยไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีนักหรอก เพราะมันเท่ากับว่าเราต้องเริ่มปรับตัวให้เข้ากับคนรอบตัวใหม่อีกครั้งสำหรับฉันนี่คงเป็นครั้งที่ห้าแล้วถ้านับตั้งแต่เข้าเรียนชั้นอนุบาล ต้องย้ายโรงเรียนตามพ่อกับแม่เพราะพวกท่านมีเหตุจำเป็นต้องย้ายสถานที่ทำงานอยู่บ่อยๆ ย้ายทีไม่ใช่แค่ต่างหมู่บ้านหรือต่างอำเภอแต่ต้องไปไกล จากเหนือลงใต้ เรียกได้ว่าย้ายไปเกือบทุกภูมิภาคมาแล้วมันเลยกลายเป็นว่าฉันคุ้นชินกับการที่ต้องเริ่มต้นการใช้ชีวิตใหม่ในโรงเรียนไปแล้ว แถมชีวิตนี้เลยไม่มีเพื่อนสนิทเลยสักคนเพราะเข้าเรียนที่หนึ่งก็ใช้เวลาแค่สองถึงสามปี บางที่เรียนแค่ปีเดียวเท่านั้นครั้งนี้มันต่างออกไปสักหน่อยตรงที่ฉันไม่ได้ย้ายตามพ่อกับแม่ เพราะมีเหตุผลคือโรงเรียนกับสถานที่ทำงานค่อนข้างห่างไกลและเดินทางลำบาก พ่อกับแม่จึงตัดสินใจให้ฉันย้ายกลับมาอยู่แถวบ้านเก่าที่เราเคยอยู่สมัยที่ฉันยังเรียนชั้นอนุบาล มาอาศัยอยู่กับป้าจันทร์พี่สาวคนเดียวของพ่อซึ่งที่นี่ก็คือบ้านของปู่กับย่า แต่ตอนนี้พวกท่านไม่อยู่บนโลกนี้แล้วในบ้านจึงมีสมาชิกอยู่แค่สองคนคือป้าและพี่เฟรม ลูกชายของป้าจันทร์ที่แก่กว่าฉันหนึ่งปีเราเรียนคนละที่ทำ

Episode 02 ต้นเหตุของเรื่อง "ดรีม เธอรู้จักรุ่นพี่ที่ชื่อเธียไหม"ฉันสะกิดแขนเพื่อนที่นั่งด้านข้างขณะที่เรากำลังเรียนวิชาคณิตศาสตร์เพิ่มเติมในคาบสุดท้ายของวัน เธอชื่อว่าดรีมเป็นเพื่อนคนแรกของฉันในโรงเรียนนี้ ส่วนอีกคนชื่อธัญญ่านั่งถัดจากดรีมไป ซึ่งตอนนี้กำลังฟุบหน้าหลับกับโต๊ะเรียนอยู่ ยัยนั่นขี้เซาเป็นนิสัยอยู่แล้วตั้งแต่ที่ฉันรู้จักมา พวกเราเข้ากันได้ดีเลยทีเดียวคงเพราะว่าการใช้ชีวิตและนิสัยเหมือนๆกันเมื่อวานหลังจากกลับถึงบ้านพี่เฟรมก็ถามถึงเสื้อคลุมตัวนั้นทันที ฉันถึงได้รู้ว่าเสื้อตัวนั้นเขาหวงมาก แถมมีราคาแพงลิบลิ่วชนิดที่ว่าเก็บเงินจากค่าขนมของฉันจนเรียนจบก็ไม่พอจ่ายแล้วยังมีไม่กี่ตัวที่วางขายในไทยอีกด้วย ตอนนั้นคิดว่าพี่เฟรมแค่พูดเล่นแต่พอไปค้นอากู๋ดูถึงรู้ว่ามันคือความจริง เลยโกหกไปว่าฉันให้เพื่อนผู้หญิงยืมใส่เพราะเสื้อของเธอเปียกพี่เฟรมคงอยากขย้ำหัวฉันเต็มทนแต่ติดว่าคือน้องสาวและเป็นหลานรักของคุณป้าที่เห่อฉันยิ่งกว่าลูกตัวเองเสียอีก ถ้าที่เฟรมรู้ว่าฉันเอาเสื้อตัวนั้นไปให้ผู้ชายแถมไม่รู้จักกันเลยแม้แต่น้อยคงได้โดนด่าหูชาแน่"...ทำไมอยู่ ๆ มาถามถึงพี่เธีย" ท่าทางของดรีมเหมือน