คนในความลับ의 모든 챕터: 챕터 141 - 챕터 150

Episode 04 ข้อห้าม"พี่เฟรม~ พราวเอาเสื้อมาคืนแล้วนะ วางไว้ตรงโซฟาที่เดิม" ฉันบอกพี่ชายด้วยความสบายใจ เหตุผลก็เพราะฉันได้เสื้อมาคืนพี่เฟรมนี่แหละ ไม่ต้องมานั่งคิดมากว่าจะเอาเงินที่ไหนมาใช้คืน เมื่อคืนนอนแทบไม่หลับ"เออ" พี่เฟรมตอบห้วน ๆ โดยที่ไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ ฉันชินแล้วกับคำพูดคำจาลูกผู้พี่ของตัวเองเพราะเขามักจะทำตัวเถื่อนแบบนี้กับทุกคนแต่ยังไงเขาก็ยังเป็นคนใจดีกับฉันเสมอ ซึ่งคนภายนอกคงไม่รู้ข้อนี้ แต่ไอ้ความดิบๆเถื่อนๆนี่แหละที่ดันไปมีเสน่ห์กับพวกสาวจนพากันติดตรึมแต่ก็ไม่เห็นพี่เฟรมพาผู้หญิงคนไหนเข้าบ้านมาแนะนำตัวเลยสักคน "มองอะไรไอ้ดื้อ""เปล่า จะให้พราวซักให้ไหมอะ" ฉันหันไปถามพี่ชายอีกครั้งก่อนที่จะเดินขึ้นบันได เพื่อไม่ให้น่าเกลียดเกินไปก็ควรแสดงความรับผิดชอบสักหน่อย"ไม่ต้องหวังดีตัวนี้ซักเอง" พี่เฟรมหันมาบอกพร้อมกับทำมือโบกๆเหมือนไล่กันให้ไปพ้นๆ"โอเคค่า รับทราบ""พราว!" ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเสียงพี่เฟรมก็ดังอยู่หน้าห้องแถมยังเคาะประตูรัวๆอย่างกับบ้านไฟไหม จนฉันต้องรีบลุกจากเตียงแล้วไปเปิดประตูให้ด้วยความตื่นตระหนก"มีอะไรพี่เฟรม"สีหน้าพี่เฟรมที่มองกันเหมือนฉันไปฆ่าใครต

Episode 06 คนละคน ผ่านมาหลายวันแล้วหลังจากเกิดเรื่อง ไม่มีใครรู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในห้องไอทีนอกจากยัยเพื่อนสองคนนั้น ซึ่งพวกมันเองก็ไม่ได้ปริปากพูดถึงเรื่องนี้อีกเลยแต่ฉันกลับรู้สึกว่ามันเงียบเกินไปจนผิดปกติไม่สิ คนที่เงียบคือเขาแต่ชีวิตฉันก็ไม่เคยเงียบเหงาอีกเลยเพราะในแต่ละวันต้องมาคอยลุ้นว่าจะเกิดอะไรขึ้นกันตัวเองบ้างวันก่อนนั้นอยู่ ๆ ก็มีรังมดอยู่ในกระเป๋านักเรียน ทั้งที่มั่นใจว่าฉันไม่ได้ละเลยมันจนปล่อยให้สัตว์แบบนั้นเข้ามาอยู่ได้แต่ก็ไม่มีหลักฐานอะไรที่จะไปกล่าวหาว่าใครเป็นคนทำ โชคดีที่ว่าฉันไม่ใช่คนประเภทที่กลัวอะไรแบบนั้น แต่ก็ใช่ว่าคนทำจะหยุด เพราะวันต่อๆมาฉันก็เจอแต่เรื่องวุ่นวาย ทั้งหนังสือหาย งานที่ส่งครูหายจนโดนทำโทษ ถูกลบชื่อออกจากชมรมจนต้องวิ่งวุ่นหาชมรมใหม่เพราะไม่อย่างนั้นต้องได้ทำกิจกรรมซ่อมเอง แต่แค่นี้ยังน้อยไปเมื่อเทียบกับเหตุการณ์ที่เจอเมื่อวานที่อยู่ ๆ ก็มีหนังสือเล่มใหญ่ตกลงมาจากระเบียงและมันก็แม่นจนสร้างแผลเป็นรอยยาวจากหน้าผากจนถึงข้างแก้มเรื่องทั้งหมดถูกฉันแจ้งครูปกครองแล้วแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะฉันไม่สามารถบอกได้เลยว่าใครเป็นคนทำ แต่ถึงแม้จะไม่เห็นว่า

Episode 08 แก๊งนางฟ้า"ไอ้เชี่ยเธีย..." พี่เชนที่ดูเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวหันไปต่อว่าเพื่อนที่ยืนทำหน้านิ่งอยู่ด้านหลัง แต่ทุกคนดูออกว่าเขานั่นแหละที่เป็นคนผลักเพื่อนมาโดนฝ่ามือของยัยรุ่นพี่นั่น โชคดีที่เขาตัวสูงราวร้อยแปดสิบเซนเลยโดนฟาดไปแค่หน้าอกเท่านั้น "ขอโทษทีสาวๆ ทำอะไรกันอยู่เหรอ รบกวนหรือ"ทั้งฉันและยัยนั่นไม่มีใครตอบ สีหน้าของหล่อนไม่ค่อยจะดีนักเหมือนทำอะไรไม่ถูก"..." พี่เธียยังคงเงียบปรายตามองฉันแวบหนึ่งแล้วจึงเลื่อนสายตาไปหาเพื่อนร่วมรุ่นที่ยืนหน้าตาตื่นกันทั้งแก๊ง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครพูดอะไรเขาจึงเอ่ยปากพูดแล้วยิ้มออกมา "เด็กใหม่คงน่าแกล้งดีใช่ไหม""ยัยนี่ชอบหาเรื่องนะเธีย เมื่อกี้เรา..."ฉันรอฟังอยู่ว่าผู้หญิงคนนี้จะพูดอะไรเพราะฉันมั่นใจว่าตัวเองไม่ใช่คนผิดแน่ แต่หล่อนก็ยังจะพยายามสร้างเรื่องให้ฉันผิด"ไม่ได้อยากรู้" ยัยรุ่นพี่ถูกตัดบทไปดื้อๆ ด้วยประโยคที่ไม่รักษาน้ำใจของอีกฝ่ายจึงต้องหุบปากลงทันที "แต่ที่เธอต้องรู้..."ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบทุกคนรอฟังอย่างตั้งใจรวมไปถึงฉันด้วย"ยัยนี่ของเล่นของฉัน" พี่เธียพูดพร้อมกับส่งยิ้มมาให้คนที่ถูกกล่าวถึงซึ่งก็คือตัวฉัน ว่าแต่.

Episode 09 แกล้ง"ของสาวๆได้แล้วจ้า"รอประมาณสิบนาทีน้ำผลไม้ปั่นที่พวกเราสั่งก็ถูกเสิร์ฟบนโต๊ะสามแก้ว สีหน้าของเพื่อนสองคนที่เพิ่งจะยิ้มแย้มตอนนี้ดูอมทุกข์แปลกๆจนฉันต้องชวนพวกมันคุยเพื่อเปลี่ยนอารมณ์บูดๆนั่นแต่เพียงไม่กี่นาที สถานการณ์กลับยิ่งแย่ลงเมื่อพี่คีตะกลับมาจากโรงเรียนแล้วภาพบาดตาบาดใจของยัยดรีมก็เล่นเอามันหน้าซีดกว่าเดิม"ทำไมมาช้า" รุ่นพี่พิมพ์ใจพูดด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูหวานแหวว แต่เวลานี้มันคงฟังดูขัดหูยัยดรีมยิ่งกว่าเสียงรถบดถนน"รอพวกมันเล่นบาส" พี่คีตะตอบแล้วเดินไปคุยบางอย่างกับแม่ของเขาก่อนจะเดินกลับมานั่งลงโต๊ะเดียวกับกลุ่มของผู้หญิงพวกนั้น มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไรเพราะพวกเขาเรียนอยู่ห้องเดียวกันแต่เพราะข่าวลือที่หนาหูเลยทำให้ยัยดรีมมันรู้สึกแย่ ยิ่งมาเจอกับตัวแบบนี้"กลับกันเถอะ"ถึงแม้ว่าดรีมจะพูดด้วยน้ำเสียงปกติแต่ฉันกลับรู้สึกว่ามันกำลังเก็บความเจ็บปวดเอาไว้มากมายเหลือเกิน พอมองหน้ามันก็ยิ้มส่งมาให้แล้วแกล้งทำเป็นร่าเริงใส่พวกเรา "ไปเที่ยวบ้านแกดีกว่า ได้ข่าวว่าหนุ่มเยอะ""บ้านฉันไม่ใช่บาร์โฮสนะ แต่ถ้ามองว่าเป็นก็ใช่ มีแต่อย่างนี้!" ฉันแกล้งทำมือเป็นครึ่งวงกลมวงให

Episode 11 ลังเลทุกครั้งที่ฉันพยายามจะถามเรื่องของพี่เธียจากพี่เฟรมเขามักจะตัดบทสนทนาเสมอ ยิ่งทำแบบนี้ยิ่งทำให้คนเรามันอยากรู้มากขึ้นเรื่อย ๆ แต่พอจะไปแอบเอาข้อมูลจากพี่คลาส เขาก็มีปฏิกิริยาเดียวกับพี่เฟรมไม่ผิดเพี้ยนแปลว่าเรื่องนี้มันต้องไม่ธรรมดาแน่ ๆตั้งแต่วันนั้นที่เจอเขาร้านอาหารญี่ปุ่นก็ไม่เคยบังเอิญเจอกันในโรงเรียนอีก ไม่ได้อยากเจอนักหรอกแค่สงสัยอะไรหลายๆอย่างเกี่ยวกับเขาเท่านั้นเองเรื่องวุ่นวายในโรงเรียนที่เกิดขึ้นกับฉันก็เหมือนจะค่อยๆเงียบไป แต่ก็ยังมีโดนแกล้งอยู่บ้างซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรสำหรับฉัน เพราะคนอย่างฉันมันอึด!"วิชานี้วันนี้ทีไรฉันนี่ไม่อยากจะให้หมดเวลาเลย" เพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งที่ยืนเกาะขอบหน้าต่างอยู่พูดขึ้นจนฉันที่ตั้งใจทำงานส่งภายในคาบเรียนต้องเงยหน้าขึ้นมอง เช่นเดียวกับยัยดรีมและธัญญ่าที่นั่งถัดไป ฉันนั่งริมสุดติดกับหน้าต่างส่วนเพื่อนผู้หญิงที่ว่านั้นมาจากโต๊ะกลางห้อง แต่ดูเหมือนจะถูกสะกดจากอะไรบางอย่างถึงมายืนอยู่ตรงนี้ได้พอมองตามสายตาเพ้อฝันคู่นั้นไปถึงได้รู้ว่าด้านล่างที่เป็นสนามบาสนั่นกำลังมีนักเรียนชายมอฯปลายเกาะกลุ่มกับเกือบยี่สิบคน ทุกคนสวมเส