All Chapters of คนในความลับ: Chapter 11 - Chapter 20

"ฉันอยากแตกใน"ราวกับมีใครมาจุดประทัดบนหน้าฉันร้อย ๆ ดวงเพราะมันทั้งร้อนทั้งชาเกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน เมื่อเขาพูดประโยคนั้นออกมา ไม่รู้ว่าพี่คีตะคนนี้ไปเก็บกดมาจากไหนถึงต้องเป็นคนแบบนี้ไปได้“เวลาแตกแล้วดึงออกเหมือนมีคนมาขัดจังหวะ มันหงุดหงิด”"ละ...เลิกคุยเรื่องนี้เถอะ"ขณะที่รถค่อย ๆ เคลื่อนออกไปถุงยางสามกล่องก็ถูกโยนออกไปนอกบานกระจก ก่อนที่เจ้าตัวจะหันกลับมามองฉันแล้วพูดหน้าตาเฉย"ไม่ใช้ดีกว่า แม่งคงไม่ฟิน ย ส ต น สบายใจดี"สบายใจกับผีอะไรเล่า ! ฉันอยากจะทุบลงไปที่หน้าหล่อเหลานั้นแต่ก็ไม่กล้าทำฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกที่มีต่อพี่คีตะตอนนี้มันเรียกว่าอะไร แต่มันต่างออกไปจากเดิมพอสมควร จากที่เคยแค่ชอบและอยากเจออยากเห็นหน้าแค่นั้นก็รู้สึกดี แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ว่ามันคืออะไรฉันชอบเขาที่นิสัยเงียบ ๆ นิ่ง สุขุม แต่ท่าทางเป็นกันเอง ขี้หึง เอาแต่ใจแบบนี้ก็ทำให้หัวใจหวั่นไหวอย่างบอกไม่ถูก สรุปก็คือต่อให้เขาเป็นแบบไหนฉันก็คงเปลี่ยนใจไม่ได้นอกเสียจากว่าเขามีคนอื่นให้เห็นอย่างที่เจอเมื่อตอนค่ำวันนี้ แต่ถึงอย่างนั้นสุดท้ายฉันก็ถอยออกมาไม่ได้อยู่ดี ถ้าเขายังทำแบบนี้ หัวใจฉันมันไม่ได้เข้

“พูดสิว่าฉันเป็นใคร” นิ้วชี้เรียวยาวดันปลายคางของฉันขึ้นเพื่อมองสบตากับคนตรงหน้า ดวงตาคมกริบจ้องมานัยน์ตาของฉันอย่างคาดคั้นแต่ฉันกลับคิดหาคำตอบไม่ได้เลย“คืนนั้นฉันบอกเธอไปแล้ว”“ฉันจำไม่ได้” คืนนั้นที่เขาพูดถึงฉันเมามากจนจำอะไรไม่ได้จริง ๆ เขามีอีกชื่อหรือเขาเป็นอีกคนฉันถึงสับสนจนสมองจะแตกอยู่ตอนนี้“พูดชื่อฉันออกมา !” แววตาของเขาแข็งกร้าวและดุร้ายราวกับปีศาจ ถึงแม้เขาจะเคยรุนแรงกับฉันขนาดไหนมันก็ไม่น่ากลัวเท่าตอนนี้ ไม่รู้ว่าการที่ฉันจำไม่ได้มันผิดขนาดไหนแต่เขากำลังโกรธมากจริง ๆ จนฉันไม่กล้าพูดอะไรเลยฉันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก มันทั้งกลัวทั้งสับสน ดวงตาของฉันสั่นระริกและเริ่มมีน้ำใส ๆ เอ่อนอง ก่อนที่มันจะร่วงลงจากขอบตาแล้วไหลลงไปยังแก้มที่ร้อนผ่าว“เธอเห็นฉันเป็นใคร” เขาบีบแก้มของฉันจนรู้สึกเจ็บราวกับเขาอยากจะบีบมันให้แหลกคามือ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่มีคำตอบจะให้ ไม่ว่าจะตอบยังไงมันก็คงไม่ถูกใจเขาแน่ จึงทำได้แค่ส่ายหน้าพรืดเป็นคำตอบ“ฉันก็คือฉัน เธออย่ามาทำให้ฉันไม่มีตัวตน”“ยะ…อย่า” ฉันร้องท้วงเมื่อเขาเริ่มกระชากกางเกงขาสั้นของฉันลงไปจนพ้นเรียวขาตามด้วยชั้นในตัวบาง

“แกว่ามันจะเป็นไปได้ไหม ที่เขาจะมีแฝดแต่พวกเราไม่รู้”(แกกำลังจะทำให้สมองฉันทำงานหนัก)“เขาเป็นคนที่อยู่เหนือการควบคุม ไม่ฟังใคร ใจร้อน แล้วก็…ขี้หวงมาก”ธัญญ่าเงียบไปครู่หนึ่งก่ อนจะพูดออกมาเหมือนมีทางออกที่ดี(เอางี้ไหม) มันพูดแล้วเว้นช่วงให้ลุ้นต่อ(มีของอะไรที่เขาลืมไว้ในห้องแกบ้าง)ฉันฟังปลายสายพูดแล้วกวาดสายตามมองของของเขาภายในห้อง ก่อนที่สายตาจะเจอเข้ากับถุงใบใหญ่ที่มีชื่อแบรนด์แฟชั่นที่โด่งดังวางอยู่บนโต๊ะ ถ้าแบบนี้คงไม่ใช่ลืมไว้แน่ ๆ แต่เขาไปเอามันมาตอนไหนฉันไม่เห็นรู้เลย“เขาลืมกระเป๋าชาเนลไว้ ราคาบนป้ายแสนแปด” พอพูดจบยัยธัญญราก็กรีดร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนถูกตบหัวแล้วลูบหลังด้วยน้ำเย็น ๆ จนมันชาวาบเหมือนจะคล้ายผู้หญิงอย่างว่าแต่ก็ดูไม่ใช่เสียทีเดียว เขาเห็นฉันเป็นอะไรกัน มา ๆ หาย ๆ แต่ก็ให้ความสำคัญกับบางเรื่อง(เปิดกล้องค่ะ !) ยัยนี่บ้ากระเป๋าอย่างกับอะไรดี ต่างจากฉันที่ใบละพันก็หรูมากแล้ว(ไม่ใช่งานเกรดเอเอเอแน่นะ)“จะไปรู้ไหม ฉันก็ไม่รู้จักของพวกนี้” ถ้ามีคนมาขอซื้อสามพันก็ขายแล้วเพราะฉันไม่รู้จักจริง ๆ ถ้าไม่เห็นราคาบนป้ายก็คิดว่า สามร้อยเก้าเก้า

แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใครกัน…“ไม่ใช่พี่คีตะ ไม่ใช่ฝาแฝดแล้วจะเป็นใครล่ะ เขาไม่มีพิรุธสักนิดจริง ๆ เหรอ” ธัญญ่ากุมขมับตัวเองแล้วนวดมันเหมือนกำลังเครียดกับสิ่งที่ฉันเล่า ขณะที่กำลังขับรถไปส่งฉันที่หอพัก“ฉันต้องจ้างนักสืบไหมเนี่ย”“นักสืบ ?” คำว่านักสืบเหมือนเปลวเทียนกำลังส่องสว่างตอนที่ความมืดรายล้อมตัวฉันเอาไว้ ความคิดนี้มันก็ไม่เลวเลย“แกพอจะติดต่อได้ไหม”“แกเอาจริงเหรอ” ธัญญ่าหันมามองอย่างตกใจที่ฉันดันเห็นด้วยกับคำบ่นลอย ๆ ของมัน“มันก็มีอยู่ทั่วไป พวกที่เปิดเป็นธุรกิจเลยก็มี เดี๋ยวนี้เห็นคนจ้างสืบเรื่องเมียน้อยเยอะแยะ”“แกลองติดต่อให้ฉันหน่อยสิ แล้วจะแพงไหม” เงินก็ไม่ได้มีเยอะหรอกแต่เรื่องนี้มันปล่อยไว้ไม่ได้จริง ๆ ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเขาเป็นใครกันแน่“ได้สิ เรื่องเงินก็ไม่เห็นยาก แกก็เอากระเป๋าใบนั้นไปขายไง นาฬิกาก็ได้”“จะบ้าหรือไงถ้าเกิดเขามาทวงคืนล่ะ” ฉันก็ต้องกลายเป็นโจรเลยนะ เขายังไม่ได้เอ่ยเลยด้วยซ้ำว่ายกให้ทั้งหมดนั่น“ถ้าคิดว่าเขาจะมาหาอยู่อีกทำไมแกต้องสืบ ถามเขาไม่ง่ายกว่าเหรอ” ธัญญ่าหันมามองฉันด้วยความสงสัย จริงอย่างที่มันว่า แต่ฉันก็ไม่ได้คิดจะรอให้เขามาหาสักหน่อย“ตอนนี้ฉ

“ถ้าเข้ามาอีกฉันแทงนายจริง ๆ ด้วย”“เธอก็แทงฉันให้ตาย นั่นแหละที่จะหยุดฉันได้”“คิดว่าไม่กล้าทำหรือไง” ฉันขู่ด้วยการง้างมีดไปด้านหลังแต่เขากลับคว้าเอาข้อมือของฉันแล้วจับให้ปลายมีจี้ไปตรงแผงอกข้างซ้ายของตัวเอง“แทงสิ ตรงนี้ฉันตายทันทีไม่ต้องห่วง” เขาพูดด้วยรอยยิ้มมุมปากไม่กลัวกันเลยสักนิด แต่กลายเป็นฉันที่มือสั่นเทาอย่างกับเจ้าเข้า“แทง !”เขาสั่งเสียงดังพร้อมกับกดข้อมือของฉันลงจนปลายมีดฝังเข้าไปด้านในจนถึงเนื้อของเขา ฉันกลัวจนอยากจะกระชากมือออกแต่เขากลับไม่ยอม ของเหลวสีแดงค่อย ๆ ซึมออกมาจากจุดของปลายมีดลุกลามไปด้านข้างจนเสื้อเชิ้ตสีขาวเปื้อนเป็นวาวใหญ่ขึ้นมาเรื่อย ๆเขาบ้าเกินไปแล้ว !“ปล่อย ! นายเป็นบ้าหรือไงกัน !” แววตาของฉันสั่นระริกและขอบตาเอ่อนองไปด้วยน้ำใส ๆ มือก็สั่นจนเขาเองรู้สึกได้เลยว่าฉันกำลังตกใจกลัว ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้เข้าไปลึก แค่ปลายมีดเท่านั้นแต่ยังไงเขาก็ต้องเจ็บแน่ ๆ “ถ้าคิดจะเอาตัวรอด เธอก็อย่ากลัว” เขาพูดนิ่ง ๆ เหมือนไม่เจ็บหรือไม่รู้สึกอะไรเลยแม้แต่น้อย ก่อนจะผละมือออกจากมือของฉันแล้วพูดออกมา“เลือกเอาว่าจะให้ฉันตายหรือเธอจะตาย”เคร้ง !ฉันไม่สนใจสิ่งที่เขาพูด