All Chapters of คนในความลับ: Chapter 21 - Chapter 30

ฉันรู้แค่ว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา เขามีฐานะร่ำรวย และมีอิทธิพล จนนักสืบยังไม่กล้าสืบแต่ดันเอาเรื่องของฉันไปบอกเจ้าตัวแทน น่าขายหน้าที่สุดเลย“ก็บอกว่าเมา”“งั้นก็ฟัง แล้วจำให้ขึ้นใจ” เขาทำหน้านิ่งอาการแบบนี้มันดูไม่ปลอดภัยสำหรับฉันนักหรอก ถ้าทำเขาหงุดหงิดฉันอาจจะเจ็บตัวได้ ถึงแม้จะเป็นกลางวันแสก ๆ แบบนี้คนอย่างเขาคงไม่ยกเว้นฉันเงียบแล้วรอฟังคำพูดของเขาอย่างใจจดใจจ่อ ถ้าเขาบอกมาทุกอย่างมันก็จะเฉลยแต่อาจจะไม่ใช่ทั้งหมด“ฉันชื่อไค” หัวใจของฉันเต้นตึกตักกับการรอฟังสิ่งที่เขาพูด พอได้ยินชื่อนั้นมันก็ยิ่งเต้นแรงและถี่รัวจนรับรู้ได้ถึงการสั่นสะเทือนออกมาตรงอกด้านซ้ายไคงั้นเหรอ…ทั้งที่เขาบอกแล้วแต่ดูเหมือนมันจะยิ่งเกิดคำถามขึ้นมามากมาย เขาชื่อไค ไม่ใช่คีตะ แล้วเขาเป็นอะไรกันล่ะถ้าไม่ใช่ฝาแฝด ทำไมถึงได้หน้าเหมือนกันขนาดนี้“แล้ว…”“ฉันไม่ใช่คนใจดีขนาดนั้น อย่าสงสัยมาก”คำถามที่จะออกจากปากฉันถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ เมื่อเขาตัดบทด้วยคำสั่งเสียงเรียบ“อืม”“ฉันจะกลับแล้ว” เขาผละออกจากตัวฉันแล้วหันไปมองทางหน้าต่างที่เห็นไปยังข้างบ้านซึ่งก่อนหน้านี้มีป้าแกเกาะรั้วคอยดูอยู่ แต่ตอนนี้คงจะนานเกินที่จะรอ

“อืม” เขาตอบสั้น ๆ แล้วจึงหันมาพูดต่อ“กลับดี ๆ นะ”“ค่ะ พี่ก็เหมือนกัน” ฉันบอกแล้วยิ้มให้เขาอีกครั้ง แต่อยู่ ๆ ก็เหมือนจะคิดอะไรขึ้นได้จึงเรียกเขาไว้“เดี๋ยวพี่คีตะ”เขาหันมาแล้วมองด้วยสายตาที่เป็นคำถามโดยไม่พูดอะไรออกมา เข้าใจว่าก่อนนี้เขาคงชวนคุยเพราะมันเป็นมารยาทแล้วเขาคงไม่คิดว่าฉันจะชวนคุยยืดยาวด้วย“ผู้ชายคนนั้นชื่อไค พี่ไม่รู้จักเลยเหรอ” ฉันถามออกไปขณะที่หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาดื้อ ๆ“คนที่หน้าเหมือนพี่คีตะมาก ๆ”เขาเงียบไปอีกครั้งคราวนี้ดูเหมือนมันจะนานกว่าเดิมแต่สุดท้ายเขาก็ปฏิเสธอีกเช่นเคย“ไม่”“อ้อ ค่ะ” ฉันรู้สึกได้ว่ามันมีอะไรแปลก ๆ อยู่เหมือนกันแต่ไม่รู้ว่าฉันควรจะอยากรู้เรื่องของสองคนนี้อยู่อีกหรือเปล่า เพราะอีกไม่นานก็คงมีคนหายไปจากชีวิต“ไม่รบกวนแล้ว กลับเถอะค่ะ”หลังจากที่ธัญญ่าออกมาจากร้าน เราก็เรียกแท็กซี่ให้มารับและส่งที่บ้าน กว่าจะกลับมาถึงบ้านก็ปาไปเกือบตีหนึ่ง ทันทีที่รถจอดเทียบประตูรั้วฉันก็แปลกใจที่ไฟในบ้านถูกเปิดไว้ แต่ก็นึกขึ้นมาได้ว่าคงไม่มีใครอีกแล้วนอกจากเขา“ไปไหนมา” แค่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านเสียงเข้มก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงของคนที่คุ้นเคยนั่งรออยู่ตรงโซฟาขอ

เขามันร้ายมาก !“ทำไม หรือมีใครจะโทรมาอีก” เขายิ้มร้ายกาจและยังคงเคลื่อนไหวสม่ำเสมอ ก่อนจะจับพลิกตัวหันหลังแล้วจ้วงแทงส่วนแข็งขึงที่ถูกชโลมด้วยน้ำหวานจนมันวาวเข้ามาทางด้านหลังอีกครั้ง“อื้ออ”“ใครอีกล่ะ ไอ้คีตะ คนที่เธอเพ้อละเมอหามัน ?” ไคเปล่งเสียงหัวเราะในลำคอ ส่งผ่านความเสียวซ่านเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่มีทีท่าว่าเขาจะหมดแรงเสียงครวญครางของฉันสลับกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังระงม ถ้าเป็นกลางวันแสก ๆ มีหวังได้เป็นขี้ปากป้าข้างบ้านแน่ ๆ “อ๊าา พะ…พอสักที !” ฉันเลือกที่จะไม่พูดถึงพี่คีตะเพราะเขาเป็นชนวนระเบิดชั้นดีที่จะทำให้ไคคลั่งเหมือนคนบ้าได้เลยส่วนหัวบานหยักที่ครูดไปตามความขรุขระภายในสร้างความเสียวกระสันให้ฉันซ้ำแล้วเล่า ความวูบโหวงเกิดขึ้นที่ท้องน้อย ก่อนที่ร่างกายจะตอบสนองกลับไปด้วยการตอดรัดแน่น ราวกับมีผีเสื้อโบยบินอยู่ทั่วท้องเต็มไปหมด“อ๊าาา” ร่างกายของฉันเกรงกระตุก เมื่อถึงจังหวะหนึ่ง คนด้านหลังทิ้งจังหวะหนักหน่วงและเน้น ๆ ลงมาอีกครั้งก่อนจะกระแทกแก่นกายเข้ามาหนัก ๆ สามสี่ครั้งเป็นสัญญาณว่าเขาปลดปล่อยน้ำรักสีขุ่นเข้ามาในช่องทางรักของฉันจนรู้สึกอุ่นวาบอยู่ภายใน“ยังเห็นฉันเป็

“ตอนนี้ก็ไม่มีเรียนค่ะ อาจารย์แค่สั่งงาน คุยได้”“งั้น…เราไปคุยกันหน่อย” เธอยิ้มออกมาก่อนจะสั่งฉัน“ไปเอาของสิ มันนานหน่อยนะ”ฉันนิ่งไปกับท่าทีของเธอ มันคล้ายเคยเห็นที่ไหนมาก่อนแต่ก็คิดไม่ออก ฉันเดินไปหยิบกระเป๋าแล้วออกมาก็เจอเธออยู่ที่เดิม ท่ามกลางสายตาของใครหลายคนกำลังมองเราทั้งคู่ด้วยความสงสัย“ไปกันเถอะ” ว่าแล้วเธอก็หันหลังเดินนำฉันไปโดยไม่อธิบายอะไรเลย“เดี๋ยวค่ะ จะไปไหน แล้วไหนบอกจะคุย” ฉันสับสนกับผู้หญิงคนนี้จริง ๆ“ไปคุยที่อื่นเถอะ มันร้อนน่ะพี่ไม่ค่อยชิน” เธอหันมาบอกฉันที่ยืนขมวดคิ้วมองอยู่ตรงนี้ ก่อนจะอธิบายเพิ่ม“ไม่ต้องกลัว พี่ไม่ทำอะไรเราหรอก”แล้วเธอก็เดินนำออกไป กระทั่งไปจนถึงรถคันหนึ่งที่ดูแล้วราคาไม่น่าจะต่ำกว่าสิบล้าน พอเห็นแบบนั้นวูบหนึ่งความคิดนั้นชื่อของใครบางคนก็แล่นเข้ามาในสมองไค…เธอกับไคต้องเป็นอะไรกันแน่ ๆ แล้วจะเป็นอะไรได้ล่ะถ้าไม่ใช่แฟน หรือเป็นสามีภรรยากันแล้วก็ว่าได้ สองคนนี้หน้าตาไม่ได้เหมือนกันเลย แถมท่าทางของเธอยังดูมีพิรุธไปหมดจะหลอกฉันไปเพื่อทำอันตรายหรือเปล่านะ“คุยตรงนี้เถอะค่ะ หนูคงไปกับพี่ไม่ได้หรอก” หัวใจของฉันเริ่มเต้นรัวแล้วบอกเธอไปผู้หญิงคน

“ดรีมกลัวเดินไม่ถนัด มีแบบส้นเตี้ยไหมคะ” ฉันถามแล้วมองรองเท้าคู่สวยนั้นอย่างประหม่า“ไม่มีคู่ไหนเหมาะกับเราตอนใส่ชุดนี้แล้ว” พี่แคทพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มแล้วย่อลงไปจะใส่รองเท้าให้เหมือนฉันเป็นเด็ก“เดี๋ยวดรีมใส่เองค่ะ”เราลงจากชั้นสองลงมาชั้นล่างก็เห็นแม่บ้านกำลังวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาแล้วเดินไปกระซิบอะไรบางอย่างกับพี่แคทก่อนที่ใบหน้าสวยของเธอจะค่อย ๆ ฉีกยิ้ม“แล้วพ่อเข้ามาหรือยัง” เธอหันไปถามแม่บ้านต่อหลังจากที่ฟังเรื่องลับ ๆ นั้นโดยที่ฉันไม่รู้ด้วยเลยว่าคุยอะไรกัน“กำลังเข้ามาค่ะ”“ดีเลย” เธอหันไปยิ้มกับแม่บ้านก่อนจะหัวเราะคิกคักใส่กันจนฉันอยากรู้ไปด้วยแต่พี่แคทก็หันมาพูดก่อน“ไปกันเถอะคนสวย”เธอดึงข้อมือของฉันให้เดินตามออกไปจนกระทั่งไปถึงประตูบานใหญ่ ร่างสูงของใครบางคนก็ปรากฏขึ้น พร้อมกับสีหน้าและแววตาดุร้ายราวกับสัตว์ป่า“คะ…ไค !”ไหนพี่แคทบอกว่าเขาไม่เคยกลับบ้านไง ?!“เธอมาทำอะไรตรงนี้” เขาทำท่าจะถลาเข้ามาดึงข้อมือของฉันแต่ก็ถูกพี่สาวขวางเอาไว้ แล้วผลักออกไปเต็มแรงจนเจ้าตัวเกือบเซ“แกจะทำอะไรไอ้น้องชาย” พี่แคทพูดแล้วสะบัดผมของตัวเอง ก่อนจะกอดอกท่าทางอย่างกับเจ้าแม่เงินกู้ในละครหลังข่าว