Todos os capítulos de รักนี้โหดเอาเรื่อง (Savage Love): Capítulo 131 - Capítulo 140

คัลเลนตอบอืมในลำคอ เขาปล่อยมิ่งขวัญลุกไปแต่งตัว ส่วนตนเองไม่ต้องทำอะไรมาก ออกจากห้องนอนนั่งรอคนบนโซฟาก็พอ สาวน้อยหุ่นสวยพร้อมกับบิกินีสีดำเซ็กซี่เดินปราดเปรียวมาหยุดอยู่ต่อหน้าคัลเลน ส่วนล่างสวมผ้าแพรผืนบางปิดเรียวขาเอาไว้ ด้านบนเผยอกอิ่มกลมสวยล่อตา“แต่งตัวแบบนี้จะไปไหน”“ไปนั่งเล่นที่ชายหาดไงคะ มีชาวต่างชาติเยอะเลย ใครๆก็ใส่แบบนี้”“โป๊ ไม่ให้ไป”“ไม่รับฟังค่ะ ลุกได้แล้ว เดี๋ยวแดดจะหมดก่อน มาเที่ยวนะอย่าเอาแต่ทำหน้าเครียดสิคะ”“ถ้าไม่เปลี่ยน เธอรู้ว่ามันจะเป็นยังไง”คัลเลนหลุบตาจ้องเรือนร่างเต็มไม้เต็มมือของคน เพื่อขู่ให้กลัว แต่มิ่งขวัญดื้อกว่าที่คิด เธอทำหน้าทะเล้นแล้ววิ่งออกจากวิลล่าไปเลย คัลเลนจับไว้ก็ไม่ทัน เขาได้แต่คว้ากุญแจรถตามเธอไป ซึ่งสุดท้ายทั้งคู่ก็ได้มานั่งรับลมริมทะเล“อากาศดีมากๆเลยค่ะ ไปเที่ยวรอบที่แล้วกับเพื่อนมีภูเขาน้ำตก มาครั้งนี้เป็นทะเล คนละความรู้สึกเลย”“ชอบแบบไหน”“ชอบทะเลค่ะ มันรู้สึกโล่งอิสระ แล้วพี่ล่ะคะ ชอบหรือเปล่า”“อืม ชอบเหมือนกัน” เขาพูดพร้อมกับส่งแววตาลุ่มลึกมาให้ มิ่งขวัญรู้สึกผิดปกติ เธอทำตัวไม่ถูก ได้แต่แสร้งยิ้มแปลกๆออกมา เพื่อกลบเกลื่อนอาการร้

เธอแค่ยื่นริมฝีปากมาแตะ ไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างที่ควรจะเป็น ผู้ชายตรงหน้าจึงอดยิ้มเอ็นดูไม่ได้ หากไม่ใช่ฝ่ายนำ แค่จูบเธอยังเงอะงะเลย คัลเลนกอดรอบเอวคอดด้วยมือขวา ส่วนมือซ้ายกดลำคอระหงให้ขยับเข้ามาแนบชิดมากขึ้น ทั้งคู่บดขยี้กลีบปากกันไปมา เร็วบ้าง ช้าบ้าง เมื่อมิ่งขวัญเผยอเปิดรับการรุกราน ร่างกายที่เกาะเกี่ยวเอาไว้พลันอ่อนระทวย เธอส่ายลิ้นไปอย่างไร้จุดหมายเพื่อตอบสนองความเร่าร้อน คัลเลนชอบใจ เขาดูดลิ้นเล็กๆนั่น ดื่มด่ำรสชาติแชมเปญในโพลงปากหวานมูมมาม“อะ~อื้อ~ พี่คัลเลน”เธอกัดริมฝีปากระบายอารมณ์ ปล่อยให้คัลเลนปลดพันธนาการออกทั้งหมด อกอิ่มเด่นหรายั่วเย้า เขาไม่รีรอ ซุกใบหน้าลงละเลงลิ้นร้อนรัวเร็ว เร้าให้ร่างกายที่เล็กกว่าดิ้นพล่าน มิ่งขวัญเชิดหน้าหลับตาแน่น จิตนึกคิดเหนือการควบคุมเร่งให้เธอแอ่นอกปรนเปรอเขา ยิ่งรุนแรง ยิ่งดิบเถื่อน ก็ยิ่งชื่นชอบ คนเสนอมา ก็ต้องสนอง คัลเลนทั้งบีบเคล้นทั้งดูดดึง ฝากร่องรอยเอาไว้ไม่เว้นแม้แต่ใต้ราวนม อากาศเย็นกลายเป็นร้อนฉ่าไปในชั่วพริบตา ทั้งสองร่างค่อยๆเคลื่อนตัวเข้าหาขอบสระ เขาส่งเธอขึ้นไป มือที่มีพละกำลังตรึงเรียวขายาวออกห่างกัน“อย่าค่ะ”“ไม่ต้องอาย ทำใ

คืนนั้นมิ่งขวัญไม่สามารถข่มตาลงได้ เธอสมมติสถานการณ์ หากตนเป็นฝ่ายเกริ่นกับแครอลเรื่องความสัมพันธ์ลับๆนี้ก่อน ควรจะใช้คำพูดยังไง“หลับหรือยังคะ”“มีอะไร”“ไม่มีค่ะ แค่อยากขอบคุณอีกครั้ง”“เปลี่ยนจากคำพูดง่ายๆ แล้วขึ้นมาขย่มฉันสิ”“พึ่งทำไปนะคะ ไม่คิดเรื่องอื่นเลยหรือไง คนลามก”คัลเลนโดนว่าก็ไม่โกรธ เขาจูบหน้าผากมิ่งขวัญ นั่นทำให้เธอขยุ้มผ้าห่มแน่น ก่อนจะปิดไฟยังได้บอกฝันดีกันและกัน ผล็อยหลับไปพร้อมรอยยิ้มทั้งคู่เลย เช้าวันใหม่ถึงเวลาเก็บของเดินทางกลับ คัลเลนต้องขับรถต่อเนื่อง เพราะหากเขาหยุดพัก มิ่งขวัญจะเข้าเรียนไม่ทัน“ไม่ต้องรีบค่ะ หนูเข้าสายหน่อยก็ได้”“เธอหาว่าฉันขับรถช้าเหรอ”“ไม่ใช่ค่ะ เดี๋ยวจะเกิดอุบัติเหตุ”ถึงแม้เธอจะเตือนด้วยความหวังดี แต่คัลเลนก็ไม่ลดความเร็ว เขาแวะให้เธอเปลี่ยนชุด เสร็จแล้วก็ไปส่งที่มหาวิทยาลัยทันเวลา แครอลกับธาวินจ้องจับผิดมาแต่ไกลเชียว“ที่รัก ทำไมวันหยุดนี้ไม่ยอมไปเต้นกับฉัน ธาวินก็เท มัวแต่เล่นเกมอะไรก็ไม่รู้”“ขอโทษ ถ้าอยากไปตอนไหนก็นัดเลย พวกเธอทำรายงานเสร็จตอนฉันไปเข้ากิจกรรม เพราะฉะนั้นเสาร์อาทิตย์จะว่างได้ไง ต้องทำรายงานสิ” มิ่งขวัญเร่งหาข้อมูลท

ธุรกิจจะแล้วแต่อารมณ์ก็ไม่ได้ เดิมทีคิดจะปล่อยโปรดื่มเหล้าทั้งคืนสะสางปัญหา แต่ดูเหมือนมันคงไม่จบง่ายๆ คัลเลนขึ้นไปตัดสิน คู่กรณีคือพลอยชมพูกับเพื่อนของเธอหนึ่งโขยง และปลา ลูกน้องของเขา“คัลเลน มาสักที รีบๆจัดการนังนี่ให้พลอยเลยนะ มันจงใจสาดเหล้าใส่พลอย” หล่อนปรี่เข้าไปเกาะแขนคัลเลน พร้อมกับชี้นิ้วกดเหยียดปลา“ปลาไม่ได้ตั้งใจค่ะคุณคัลเลน มันเป็นอุบัติเหตุ” อีกคนร้องไห้ตาแดง แก้มสองข้างเต็มไปด้วยรอยฝ่ามือของพลอยชมพู“ซุ่มซ่ามหรือตั้งใจพลอยก็เสียหาย พลอยไม่ยอมนะคะ พนักงานของคัลเลนบริการแย่ ถ้าเกิดข่าวลือไม่ดี ลูกค้าไม่มาอีก คัลเลนจะว่ายังไง”“เธอลงมือกับคนของฉันแล้ว ทั้งที่มันไม่ใช่หน้าที่เธอพลอยชมพู ยังไม่พอใจ?”“คัลเลนไล่มันออกสิ พลอยจะยอมหยุด”ปลาได้ยินประโยคข่มขู่ก็บีบน้ำตาออกมามากกว่าเดิม เธอคุกเข่าอ้อนวอน สีหน้าทั้งแดงและขาวสลับกัน พลอยชมพูยิ้มระรื่น เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ผู้หญิงคนนี้ยังตาขวางอยู่เลย เจอของจริงก็หงอยไปสิ รอแค่คัลเลน เขาจะเข้าข้างใคร“ถ้ายังอยากดื่มที่นี่ก็ลงไปสนุก ฉันจะคุยกับคนในความดูแลเอง”“คัลเลนจะไล่มันออกใช่ไหม” เขาไม่ตอบ เดินหนีความวุ่นวายขึ้นไปบนห้องทำงานเล

เขาไม่ทำตาม ถึงเวลาไฟบนเพดานก็ค่อยๆสลัว เสียงอันไพเราะของผู้ชายบนเวทีเกริ่นนำน่าสนใจ มิ่งขวัญมองตรง เธอไม่กล้าแม้แต่จะหันไปยังคัลเลน กลัวควบคุมสีหน้าไม่ได้ เผลอทำตัวแปลกๆ แครอลเอะใจแน่ แล้วเดินมานั่งด้วยทำไม แกล้งเหรอ ระหว่างที่ทุกคนกำลังเพลิดเพลินถามตอบกับวิทยากร คัลเลนก็ถือโอกาสจับมือมิ่งขวัญ ผสานทุกนิ้วเข้าหากัน ก่อนจะซุกมันไว้ในถุงเสื้อยีนส์แขนยาวของเธอ ความเย็นจากเครื่องปรับอากาศไม่สามารถเข้ามาสัมผัสผิวได้ จบคลาสแล้วจึงคลายออกช้าๆ"ไปก่อนนะ" เขาหันหน้าหาน้องสาวก่อนค่อยมองมิ่งขวัญ ประโยคเมื่อครู่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพูดกับใครด้านนอกห้องประชุม สี่หนุ่มกำลังมุงหยอดเหรียญกดเครื่องดื่มจากตู้อัตโนมัติ หญิงสาวสะสวยคนหนึ่งเดินเข้าไปอยู่ท่ามกลางพวกเขา หล่อนหยอดเหรียญ แสร้งกดไม่เป็น จึงขอความช่วยเหลือ"ไม่ต้องห้าม ฉันจะจิกเปียยัยริสา" แครอลก้าวฉับๆตรงไปหาแล้ว มิ่งขวัญหรือว่าธาวินก็ฉุดไม่อยู่ เธอชนไหล่คนไร้เดียงสาจนเซ"โอ๊ะ! ไม่ได้ตั้งใจ เจ็บไหมล่ะ ทำอะไรอยู่เหรอ""ไม่เป็นไรแคล เราอยากดื่มน้ำ แต่ใช้เครื่องไม่เป็น""มาสิ จะช่วย" แครอลกดนั่นนี่ตามกระบวนการ ไม่นานกระป๋องน้ำส้มก็หล่อนลงมา เธอก้มไปห