All Chapters of รักนี้โหดเอาเรื่อง (Savage Love): Chapter 1 - Chapter 10

คัลเลนนั่งมองหญิงสาวคนหนึ่งมานานกว่าครึ่งชั่วโมง เธอเหมือนนางฟ้าตัวน้อยที่กำลังเต้นระบำอยู่กลางฟลอร์ ยิ่งร่างกายโค้งเว้าสมส่วนขยับโยกไปมา ช่องท้องส่วนล่างของเขาก็เหมือนมีไฟกองเล็กๆ ถูกจุดขึ้น สี่สหายมองหน้ากัน เป้าหมายมีอยู่คนเดียว แต่ใครล่ะจะลงมือเจ้าของดวงตาลึกล้ำกระดกเหล้ารสเข้มลงคอก่อนจะลุกขึ้น คัลเลนไม่เคยเข้าหาใครก่อน นี่เป็นครั้งเเรกที่เขาเหมือนจะต้องการมากจนควบคุมตัวเองไม่ได้ การแสดงออกที่แสนกระตือรือร้นนี้ ทำให้สีหน้าของชมพู่ย่ำแย่ เธอแต่งตัวมาเต็มที่เพื่ออยู่กับชายหนุ่มสุดฮอตในฝันของผู้หญิงมากมาย อีกไม่กี่ชั่วโมงก็คงไปต่อที่เตียงแล้ว ทำไมต้องมีคนมาแย่งด้วย "ใจเย็นนะเว้ย" เพื่อนๆกล่าวแซว แม้จะยังมีความเสียดาย เเต่ใครเร็วสุด คนนั้นก็ได้ไป พวกเขาไม่แย่งกันเองเด็ดขาดร่างสูงเดินลงมาชั้นล่าง เขาค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเธอ ไม่รีบร้อน ไม่ชักช้า เรื่องเเบบนี้ต้องมีจังหวะ เเละดูท่าว่าเขาจะเชี่ยวชาญมากด้วยเพลงป็อบที่ดังกระหึ่มเปลี่ยนจังหวะเป็นเเนวอาร์เเอนบี มิ่งขวัญหลับตาพริ้ม ช่วงเวลานี้ เหมือนเธอกำลังล่องลอยอยู่บนสวรรค์เลย ระหว่างที่มัวเมา มือของใครบางคนก็เลื่อนมาเเตะที่เอวคอดจากทางด้า

สุดท้ายเเล้วมิ่งขวัญก็สามารถเอาตัวรอดจากเสือร้ายมาได้ เธอไล่เขากลับ น้ำเสียงนั้นดุดันเหมือนเขาเป็นตัวอะไรสักอย่าง ที่เธอรังเกียจมาก คัลเลนมองมิ่งขวัญด้วยดวงตาเทาหม่นของเขา เด็กคนนี้ กล้ามาไล่เหมือนเขาเป็นพวกแมลงสาบได้ยังไง ปล่อยไปเเล้วเเท้ๆ หรืออยากให้เขาโมโหเธอกัน"อย่าเสียงดังได้ไหมวะ หนวกหู""ทำไมไม่กลับสักทีล่ะคะ มิ่งง่วง จะนอนเเล้ว"คัลเลนนั่งสบายใจอยู่บนโซฟา เขาเช็คมือถือตอบกลับข้อความกลุ่มเพื่อนเสร็จก็เก็บ ส่วนพวกผู้หญิงที่รอข้อความตอบกลับของเขา ชายหนุ่มก็จัดการเคลียร์เเชทโดยการบล็อกพวกเธอซะเลย เสียงของมิ่งขวัญลอยเข้าหูไม่หยุด เธอไล่เขาเอาเป็นเอาตาย"จะไล่อะไรนักหนา กลัวผัวมาเห็นหรือไง"ไม่ไล่ไม่ได้ นี่มันจะตีสี่แล้ว เธอไม่กล้าอาบน้ำ ต้องให้เขาออกไปก่อน วันนี้เหนื่อยมากจริงๆ จุดประสงค์ที่เขาเข้ามาในห้องของเธอ ไม่ใช่เรื่องดี ยังกล้ามาลอยหน้าลอยตา“ถ้าพี่ไม่ไป หนูจะแจ้งตำรวจ”“แจ้งตำรวจ? แจ้งดิ ดูว่าจะมาให้หรือเปล่า”มิ่งขวัญโทรหาตำรวจ เธอแอบไปคุยเงียบๆ พอทางนั้นบอกว่าจะมาดูให้ เธอก็วางใจทันที ไม่ถึงสามสิบนาทีหรอก เดี๋ยวไอ้โรคจิตก็ถูกลากออกไปแล้ว"หิว""แล้วไงคะ กลับไปกินที่บ้านพ

มิ่งขวัญรับป้ายห้อยคอ เธอยังงงอยู่เเต่ไม่ทันเเล้ว พวกรุ่นพี่ที่ออกมาต้อนรับควงเเขนพาเธอกับแครอลไปที่ลานใหญ่เรียบร้อย คึกคักดีจริงๆ มิ่งขวัญเดินมานั่งข้างเพื่อนนักศึกษาคนหนึ่ง เป็นหญิงสาวผมประบ่าหน้าตาสะสวย เธอหันมายิ้มให้มิ่งขวัญ"เราชื่อริสา เเล้วเธอล่ะ" มิ่งขวัญยกป้ายของตัวเองขึ้น แครอลก็โผล่มาทักทายด้วยอีกคน"เราชื่อมิ่งขวัญ นี่เพื่อนเรา แครอล"สาวสวยสามคนนั่งเรียงกันอยู่เเถวกลางเรียกความสนใจได้ไม่น้อย ริสาพูดคุยเเละยิ้มตลอดเวลา ทำให้แครอลเริ่มจะรำคาญ เธอจึงเอนศีรษะพิงไหล่มิ่งขวัญ ยัยซื่อมิ่งขวัญ ทนฟังอยู่ได้ ไม่เห็นมีเรื่องไหนตลกเลย จะหัวเราะอะไรนักหนา ที่สำคัญ หัวเราะอยู่คนเดียวด้วย เป็นบ้าหรือไง ริสาพูดไปยิ้มไปจนเธอโดนขัด มีปีหนึ่งซึ่งเป็นผู้ชายนั่งอยู่ข้างหลัง เขาบอกว่าขอไลน์ไว้รู้จักกันหน่อยได้ไหม ริสาให้เสร็จเขาก็ยื่นมาขอมิ่งขวัญต่อ เเต่เธอยังไม่ได้ให้ แครอลก็ผงกศีรษะขึ้นมาจากไหล่เพื่อนเเล้วมองเขาตาขวางซะก่อน"นี่เเฟนพี่ชายฉัน อย่ามายุ่ง"มิ่งขวัญตีขาแครอลเบาๆ ทำอะไรของยัยคนนี้ ไปก่อเรื่องอีกเเล้ว เขาไม่ได้มีเจตนาเเบบนั้นสักหน่อย ดูทำหน้าเข้า มิ่งขวัญหันไปข้างหลัง เธอขอโทษเเท

ต่อยกันจนเหนื่อย ลุงยามที่ผ่านมาเห็นเหตุการณ์ก็โทรไปบอกตำรวจมหาวิทยาลัยมาช่วย เขาคนเดียวไม่กล้าเข้าไปเเยก ตำรวจรีบมาทันที เมื่อเห็นคนตีกันอยู่ก็เป่าลูกหวีดเสียงดัง ต่างคนต่างวิ่งไม่สามารถจับใครได้ คัลเลนมองไปไม่เห็นมิ่งขวัญเขาก็ลากเเขนน้องสาววิ่ง อยู่ต่อเดี๋ยวซวย หลังตึกมุมอับเยอะ จุดที่ตีกันไม่มีกล้องด้วย พวกของนาวีจัดการหมุนมันไปทางอื่นจนหมด"พี่คัลเลน มิ่งขวัญ""โทรหาสิ จะร้องไห้ทำไม" หนีพ้นเเล้วก็จัดการดุน้องสาวไปหนึ่งที แครอลสะอึกสะอื้น เธอโทรหามิ่งขวัญเเต่ไม่มีคนรับ โทรอยู่นานจนในที่สุดก็ติด แครอลถอนหายใจโล่งอก เธอกลัวจนหน้าซีดไปหมดเเล้ว"ที่รักเธออยู่ไหน""ฉันพานายเเว่นมาหาหมอ อยู่ที่โรงพยาบาลไม่เป็นอะไรเเล้ว""รออยู่ที่นั่น เดี๋ยวไปหา""จะกลับเเล้ว ไม่เป็นไร เธอไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้ค่อยเจอกัน""เเต่ฉันอยากไปหา""เธอเจ็บก้นอยู่ ล้มขนาดนั้น ไปพักผ่อนก่อน อย่าดื้อได้ไหม"มิ่งขวัญทำเสียงดุ แครอลกำชับให้เธอดูเเลตัวเอง เรื่องนักเลง เดี๋ยวพี่ชายจะไปจัดการให้ หลังจากวางสาย มิ่งขวัญก็เข็นรถที่มีนายเเว่นนั่งอยู่ไปตามโถงทางเดินของโรงพยาบาล เขาถอดเสื้อนักศึกษาของตัวเองซึ่งเปื้อนไปด้วยเลื

หลังทานอาหารเสร็จแครอลก็ให้พี่ชายของเธอจ่าย มิ่งขวัญกับธาวินบอกว่าไม่เป็นไร แต่คัลเลนจัดการแล้ว พูดยังไงก็ปฏิเสธไม่ได้ แครอลต้องการไปส่งมิ่งขวัญ เธอจึงถามว่าหอของธาวินอยู่ไกลไหม ถ้าไม่ไกลก็กลับเอง ธาวินบอกว่าอยู่ใกล้ๆ เขากลับได้ ยังโบกมือให้มิ่งขวัญ ขอบคุณเธอที่มาทานอาหารเป็นเพื่อน มิ่งขวัญยินดี ตัวเธอก็อยากกลับเอง แต่แครอลไม่ยอมแน่นอน“ไปเถอะที่รัก ฉันผ่านหอเธอ ไม่ต้องเสียเงินจ่ายค่ารถด้วย”แครอลเกลี้ยกล่อมให้มิ่งขวัญขึ้นรถสำเร็จ เธอสังเกตว่าทุกครั้งที่พี่ชายกับเพื่อนเจอหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างพากันเงียบ ไม่ปกติเลย จะบอกว่าเกรงใจ ก็ไม่ใช่ พี่คัลเลนใช้สายตาแปลกๆมองมิ่งขวัญตลอด หรือว่าพี่ชายจะชอบเพื่อนของเธอแล้ว แต่คนแบบพี่คัลเลน เธอก็เห็นเขาชอบสาวสวยไปทั่ว ถึงแม้จะเลือกมาก แต่ก็ผ่านมาไม่ใช่น้อยๆถ้าพี่คัลเลนคิดจะเล่นกับมิ่งขวัญแล้วทิ้งเหมือนผู้หญิงคนอื่น เธอไม่ยกให้เด็ดขาด คนนี้ต้องเป็นตัวจริงเท่านั้น แครอลคิดหนัก เธออยากได้มิ่งขวัญมาเป็นพี่สะใภ้มาก เเต่พี่ชายทั้งสองนี่สิ ไม่รู้ว่าเพื่อนจะถูกใจหรือเปล่า เสียงถอนหายใจของแครอล ทำให้ทั้งสองคนในรถหันมามองเธอ“เป็นอะไร”“เปล่าค่ะ พี่คัลเลน น้อ