All Chapters of รวมเรื่องสั้นฟิน (4) แซ่บพีเรียดไทย: Chapter 21 - Chapter 30

โอม เลียกู หลงกู ภาค 2 - 7 “ถอนมนต์! นี่มึงคิดจักทำก็ทำ คิดจักถอนก็ถอนงั้นหรือ”หลวงปู่เสือเดินเข้าไปในห้องเล็ก สภาพห้องไม่เหมือนคราวที่แล้ว พวกรูปปั้นเครื่องรางของขลังหายไปจนเกือบหมด เหลือเพียงสายสิญจน์ ขันน้ำมนต์ ธูปเทียน และโต๊ะหมู่บูชาร่างอวบอิ่มค่อยนั่งลงด้านหน้าตายังมองไปทางด้านหลังอย่างแปลกใจ“กระไร มึงอยากจักถามกระไร”หลวงปู่เสือเมื่อนั่งลงได้ยังเบาะรองนั่งปูด้วยหนังเสือ จึงหยิบผ้าขาวขึ้นพาดไหล่ทำให้ค่อยดูเหมือนหลวงปู่เสือคนเดิม ขาดเพียงใบหน้าซูบเซียวผมเผ้ารุงรัง“ทำไมพวกของบูชาหายไปเสียสิ้นเล่าเจ้าคะ”“ยามศึกสงครามปานนี้ มึงจักให้กูทำเยี่ยงไร กูจำต้องเอาไปซ่อนยังที่ปลอดภัยเสียก่อน”“แล้วเยี่ยงนี้จักถอนมนต์ได้หรือไม่เจ้าคะ”“อุบะ! มึงมิรู้ดอกหรือว่ามนต์พวกนี้ถอนไปมีแต่จักเข้าตัวคนทำ”“เข้าตัว!!”“กูถอนมนต์ให้มึงมิได้ แต่กูรู้ว่าใครจักช่วยมึงได้”“ผู้ใด

โอม เลียกู หลงกู ภาค 2 - 9 “มึงทำงานให้ขุนเรืองมานานแล้วหรือ”“ขอรับ”ไอ้ผันใช้มีดพร้าฟันถ่างป่าด้านหน้าไม่หยุดให้นายหญิงเดินตาม“พอแล้ว กงนี้และ”ไอ้ผันมองรอบป่ารกหนาก่อนหันหลังกลับมามองนายสาวก่อนสะดุ้งตกใจ“นะ นายหญิง เหตุใด เหตุใดจึง”“เปลื้องผ้าใช่หรือไม่”“บ่าว บ่าวขอไปรอกงโน้นนะขอรับ”“มิต้อง มึงเพียงยืนนิ่งพิงต้นไม้ใหญ่นี่ไว้”“ตะ แต่ว่า บ่าวมิอาจ มิอาจ”“มิอาจกระไรไอ้ผัน”นายสาวร่างอวบอิ่มขาวโพลนไร้ขนนวลเนียนไปทั้งร่างค่อยเดินเยื้องย้ายเข้าหากายชายของทาสชั้นต่ำ“มึงเปลื้องผ้า กูเห็นนะว่าลึงค์มึงโด่แข็งแล้ว”“บะ บ่าว บ่าว”ไอ้ผันมิอาจห้ามอารมณ์ตนเองได้ เพียงเห็นนายสาวสวยสดงดงาม ลำลึงค์พลันตั้งตระหง่านพุ่งแทงเนื้อผ้าหยาบจนเห็นชัด เดินถอยหลังจนชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ โดยนายหญิงเดินตามติดจนกระทั่งประชิดตัว

โอม เลียกู หลงกู ภาค 2 - 11 “หากเรื่องนี้รู้ถึงหูองค์เหนือหัว กูจักโดนทวนหกสิบทีแล้วแห่ประจานรอบเมืองทะเวนบกสามวัน ทะเวนเรือสามวัน หากกูยังมิตายให้นำไปประหารเสีย”อีช้อยหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดตาเหลือกขึ้นทันควันมือสั่นจนต้องวางดอกไม้ลงยกมือประนม“คุณพระคุณเจ้าช่วยอีช้อยด้วย อีช้อยยังมิอยากตาย อีช้อยยังมิอยากโดนประหาร ช่วยลูกช้างด้วย”พลั่ก! ตุบ!นายหญิงเห็นบ่าวคนสนิทกลัวตัวสั่นพร่ำเพ้อไม่เป็นศัพท์ยิ่งกลัวยกเท้าขึ้นถีบใบหน้า“อีห่าอีช้อย กูยิ่งใจไม่ดี มึงหยุดพูดประเดี๋ยวนี้”“จะ เจ้าค่ะ แต่อีช้อยกลัว”“กูก็กลัว แต่เราจักทำอันใดได้ คงเพียงรอให้ขุนเรืองกลับมาจึงจักรู้ความ”มิทันได้พูดคุยกันจนจบเสียงเอะอะโวยวายหน้ากระไดเรือนดังขึ้น พลับพลึงและบ่าวร่างเล็กผุดลุกขึ้นยืนเดินออกมายังหน้าเรือน มองลงด้านล่างเห็นกองทัพทหารในชุดศึกค่อยทำให้พลับพลึงยิ้มออกมาได้ แต่เพียงไม่นานนักผู้ที่เดินนำตรงหน้าหาใช่ขุนเรืองของนางไม่

โอม เลียกู หลงกู ภาค 2 - 14 ร่างเล็กยังยืนนิ่งขึงมองตามร่างพระยาที่เดินวนร่างของนางเสียหนึ่งรอบก่อนคว้าข้อมือเล็กของนางขึ้นมาฉุดยังเตียงใหญ่“กูเจ้ากรมกลาโหม มึงคิดว่ากูโง่เหมือนขุนเรืองหรืออย่างไรอีพลับพลึง”“ตะ แต่ว่า ว้าย!!”ตุบ!!พลับพลึงยังมัวตกตะลึงมิทันได้ตั้งตัว ถูกฉุดไปยังเตียงใหญ่ก่อนที่พระยาจะเหวี่ยงร่างเล็กจนกระแทกขอบเตียงร่างอวบอิ่มพลิกตัวหันกลับมามองพระยากำลังปลดผ้านุ่งแพรสีเข้มออกจากกายร่วงกรอมเท้า ลำลึงค์ใหญ่โตนักยิ่งกว่าขุนเรืองทั้งสีเข้มดั่งชายออกกำลังกลางแจ้งเป็นประจำ ตั้งชันชี้พุ่งตรงมายังนางทั้งกระดกไปมา มองเห็นปลายรูมีน้ำเงี่ยนไหลออกพร้อมเต็มที่มือสีเข้มกระชากผมพลับพลึงขึ้นดึงจนหน้าแหงนเงย อีกมือดึงกระชากผ้าคาดอกสีอ่อนทึ้งแรงจนร่างเล็กสั่นสะเทือนกระทั่งร่วงหล่นเปิดเผยเนินทรวงอวบอิ่มขาวโพลนปลายยอดถันเล็กสีอ่อนชูชันแม้ว่าพลับพลึงจักเคยผ่านมามือชายมาแล้วหลายคนแต่ความเยาว์วัยของสาวสิบเก้า ยังทำให้ร่างกายเปล่งปลั่งนมเต่งตึงตั้ง

โอม เลียกู หลงกู ภาค 2 - 15 กายแม่พลับพลึงแอ่นขึ้นตามแรงเข็มขัดหนัง แม้ว่าพระยามิได้ลงแรงมากนักแต่ยังทำให้แผ่นหลังเป็นรอยสีแดงเจ็บแสบปลาบขึ้นมือสีเข้มลูบแผ่นหลังดั่งปลอบประโลมก่อนวกลงด้านล่างล้วงเข้าซอกหลืบจนพบร่องสวาทเยิ้มด้วยน้ำแห่งตัณหาใบหน้าพระยาพลภักดีซบลงแผ่นหลังแม่หญิงลากลิ้นเลียรอยสีแดงลงเป็นทางสู่สะโพกงามก่อนมุดหน้าลงกลางหว่างขาเงยขึ้นเพื่อครอบปากลงเนินสวาทเลียชิมรสชาติแรงปรารถนาแม่หญิงพลับพลึง“แผล็บ ๆ อ่า มึงชอบเยี่ยงนี้อีพลับพลึง อ่า แผล็บ ซู้ดดด”พระยาร่างแกร่งลุกขึ้นขยับกายไปด้านหลังอีกคราฟาดแส้เข็มขัดในมือลงแผ่นหลังแม่พลับพลึงแรงขึ้นหลายครั้ง กายสาวแอ่นสะท้านทั้งเจ็บปวดแสบร้อนและซ่านเสียวใบหน้าหวานซึ้งแหงนเงยขึ้นกัดริมฝีปากยามแส้ลงแผ่นหลัง หากเมื่อความเจ็บซึมแผ่ลงกายพลันอ้าปากเผยอขึ้นครางลั่นทั้งร้องเจ็บปวด หลับตารับบทรักอันเข้มข้นร้อนแรงดั่งที่แม่หญิงมิเคยเจอมาก่อน“หลังมึงมีแต่รอย มึงชอบใช่หรือไม่ แผล็บ”ลิ้นสากลากริ้วสีแดงยิ่งนำมาซึ่งความแสบร้อ