All Chapters of รวมเรื่องสั้นฟิน (4) แซ่บพีเรียดไทย: Chapter 31 - Chapter 40

โอม เลียกู หลงกู ภาค 2 - 17 “เอาเลยไอ้พระยา! แล้วมึงจักโหยหากูแต่มิอาจหาหญิงใดแทนได้จนกว่ามึงจักตาย ลึงค์มึงแม้นได้ออกน้ำกาม แต่มึงจักมิมีความสุขเช่นปล่อยกับกู มึงจักโหยไห้แต่กูตลอดไป ฟันกูเลยไอ้พระยา!!”พระยาพลภักดีหน้าแดงก่ำด้วยโทสะ ยกเงื้อมือขึ้นสูง ดาบยาวในเมือต้องแสงแห่งแรงเทียนจนเกิดเงาสะท้อนสีทองอ่อน ดวงตากวางจ้องมองดวงตาตนเองสะท้อนเงาบนสันดาบ มิเกรงกลัว แอ่นลำคอโค้งขึ้น จ้องสบตาพระยาสูงศักดิ์ฟวับ! โฉะ! มือแกร่งออกแรงฟาด ลงดาบบนสไบสีอ่อนเหนือข้อเท้าส่งรอยยิ้มชั่วร้าย รอยแผลเป็นบนใบหน้าข้างปลายคางยิ่งทำให้พระยาพลภักดีดูราวชาตาน ผิวสีเข้มมันด้วยเหงื่อแห่งราคะเสพกาม“ฮ่า ฮ่า ฮ่า อีพลับพลึง กูจักมิให้มึงไปสบายนักดอก หากกูต้องโหยหามึง มึงก็จักตอกลึงค์ใส่มึง หากมึงโหยหากู กูจักปล่อยให้มึงอยากเยี่ยงนั้น ห้ามมิให้ชายใดได้เสียบมึง มิให้มึงได้สุขสม ยกเว้นเพียงลึงค์กูผู้เดียว!”พระยาพลภักดียกดาบขึ้นประนมไหว้ก่อนนำไปวางไว้ที่เดิม พลับพลึงลุกขึ้นนั่งมองร่างแกร่งเปี

เรือนสวาทคุณหลวง 2เสียงคุณประจันนายสาววัยประมาณยี่สิบกว่า ๆ เท่านั้น นั่งพัดใบหน้าสวมชุดกระโจมอกผ้าเนื้อดีสีชมพูสดขับผิวขาวผู้ดี ใบหน้าสดใสทาปากสีแดงชาด บัวรินค่อยคลานเข่าไปใกล้ก้มหน้านิ่งรอฟังคำสั่งประจันพินิจพิเคราะห์ทาสสาวสองคนอยู่นานก่อนจะเอ่ยออกมา“พวกเอ็งก็โตเป็นสาวแล้ว”สองสาวยิ้มหัวเราะคิกคักให้กันหลังจากได้ยินคุณประจันพูดขึ้น“ข้าจำอายุพวกเอ็งไม่ได้แล้ว ใบเกิดเอ็งก็ไม่มี แต่ดูแล้วโตพอที่จะขึ้นห้องรับใช้คุณหลวงตอบแทนค่าข้าวแดงแกงร้อนที่พวกข้าชุบเลี้ยงเอ็งมา”ทุกอย่างเงียบสงัดลงทันใดเมื่อสิ้นเสียงของคุณประจัน บัวรินก้มหน้านิ่งทั้ง ๆ ที่ในใจคัดค้าน คุณหลวงแม้ว่าจะหน้าตาดีรูปร่างกำยำดั่งชายไทย แต่คุณหลวงมีเมียหลายคนจนน่าเอือมระอาแต่เธอและสาเป็นเพียงทาสเท่านั้น คงไม่สามารถโต้แย้งได้นอกเสียจากจะมีเบี้ยมาไถ่ตัวเอง“ไหน เงยหน้าขึ้นมา”บัวรินและสาค่อยเงยหน้าขึ้นแต่ไม่สบตาเพราะยังโกรธ รู้สึกได้ว่าคุณประจันพอใจที่ได้เห็นหน้าชัด ๆ“บัวริน เอ็งน่ะผิวพรรณดี สะสวยใช้ได้เลย ส่

เรือนสวาทคุณหลวง 4หน้าเด็กสาวทั้งสองตกตะลึงมองตากันเลิ่กลั่ก“จะเป็นอะไร ไม่ว่าคืนไหนพวกเอ็งก็ต้องอ้าขาให้คุณท่านอยู่แล้ว ไปรีบหน่อย ยังต้องอบน้ำหอมอีกเป็นนาน”อีย้อยชี้นิ้วไปทางผ้าสีน้ำเข้มที่ขึงจนตึงทำมุมอยู่มุมห้อง มีควันจาง ๆ ตลบไปทั่วโดยรอบบริเวณ“อีสาก่อนแล้วกัน ดูท่าจะต้องนานหน่อย เนื้อตัวหยาบกร้าน กลิ่นตัวก็แรงเหลือกำลัง เข้าไปยืนคร่อมเตาแล้วดึงผ้านุ่งลง ให้ควันหอมมันอบโหนกมึง เวลาคุณหลวงลงลิ้นจะได้หอม ๆ”“ลงลิ้น”บัวรินพึมพำทวนคำอีย้อยขณะที่มองเพื่อนเดินไปยืนคร่อมเตา“ร้อนจังอีย้อย”“ทนเอาอีสา ถ้าอยากให้คุณท่านติดใจก็ทำให้บ่อย ๆ มันหอมไปถึงข้างในรูมึงเลย”“แล้วต้องอบนานไหม”“จนกว่าเหงื่อมึงที่ไหลออกมาจะหอม อีบัวมึงไปนั่งท่าก่อน อีสาคงนาน”บัวรินนั่งลงใกล้ ๆ กันลอบมองไปทั่วเรือน เห็นกองสมุนไพรวางไว้เกะกะ ทั้งผ้านุ่งอีกหลายผืนไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด แต่อีย้อยเปิดผ้านุ่งใช้มือล้วงไปข้างไหนลูบเอาเหงื่อออกมาขึ

เรือนสวาทคุณหลวง 6 **NCเพียงลำใหญ่ไถลหัวถอกฉ่ำน้ำเข้ารูเล็กลื่นเพราะขี้ผึ้งปลุกกำหนัด สาวอวบเล็กพลันส่ายร่อนร้อนสวาท พยายามขยับรูให้ลำยักษ์เข้าสอดใส่โดนพลันคุณหลวงหัวเราะออกมาใช้นิ้วขยี้เม็ดช่วยเพื่อให้อีสายิ่งส่ายร่อนอีสาได้แต่กัดริมฝีปากอึกอักลำใหญ่โตของคุณหลวงช่างใหญ่มากนัก ชำแรกเข้าทางของเด็กสาววัยขบเผาะกำลังโตไปได้ครึ่งทางจึงจับต้นขาแน่นเสียวลำกระแทกเข้าคราวเดียวเพื่อให้เหยื่อพรหมจรรย์ขาดทันที จนเด็กสาวสะดุ้งเฮือกกัดปากจนห่อเลือดเจ็บแสบและจุกในคราวเดียว“อ่า อีสา เหยื่อมึงขาดแล้ว กูจะกระแทกแล้วนะ”คุณหลวงพูดจบจับหัวเข่าอีสาไว้เพื่อดันให้ก้นลอยสูงจากพื้น แล้วขยับสะโพกสอบกระแทกกระทั้นกระทุ้งแรงจนทางร่างเล็กสั่นสะเทือนเตียงไม้แข็งแรงใหญ่โตยังไม่อาจต้านแรงคุณหลวง สั่นกระเทือนจนขาเตียงกระแทกกับพื้นดังเป็นจังหวะตลอดเวลา“ซี้ดด อีสา ของมึงมีดีว่ะ อ่า กูเสียวถอกแล้ว”นมอวบอูมกระเด้งกระดอนตามแรงกระทุ้ง คุณท่านตอกลงร่างเล็กเปิดรูให้กว้างออกจนแดงช้ำ อีสาแม้เพิ่งเสียสาวครั้งแรกแต่ด้วยน้ำขี้ผึ้งทำให้ไม่เกิดอ

เรือนสวาทคุณหลวง 8 **NC“ดูให้ข้าหน่อยได้ไหมบัว มันเจ็บเหลือทน”“แต่ว่า”“ข้าไม่อายหรอก เจ็บปานนี้”บัวรินนั่งนิ่งขณะที่เพื่อนกำลังเลิกผ้านุ่งขึ้น ตามท่อนขามีรอยจับขยำคล้ายมือคนเป็นจ้ำราวกับบีบลงแรงแน่น สาถลกผ้านุ่งจนพ้นโหนกอวบอูมแดงช้ำ“มันแค่แดงน่ะสา”“ไม่ ไม่ใช่ตรงนั้น ตรงร่องกลาง”สาชันเข่าขึ้นสูงแล้วอ้าขาออกกว้างจนบัวรินมองลอดเข้าไปเห็นถนัดตา ใจเด็กสาวอย่างผงะออกแต่พยายามนั่งนิ่งกลัวเพื่อนตกใจ“มันเป็นยังไงถึงได้เจ็บขนาดนี้”“มะ มัน แดง”บัวรินแทบพูดไม่ออกยามมองร่องสาวของสา รอยแยกตรงกลางแดงช้ำคล้ายโดนของหนัก มีร่องรอยฉีกขาดแม้จะไม่ยาวมากแต่คงทำให้สาเจ็บไม่น้อย“มันแสบด้วยบัว มันฉีกเป็นแผลใช่หรือไม่”“อือ แต่ไม่ลึกยาวเท่าไร”“ข้าอยากจะได้ยาทา”“ประเดี๋ยวข้าจะออกไปถามเอากับอีย้อยว่าจะพอมียาทาหรือไม่”“บัว”“ว่ากระไร”