All Chapters of รักสุดใจนายสุดแสบ | มาวิน x ริสา : Chapter 81 - Chapter 90

มาวินที่ยืนหมุนไปหมุนมาราวกับเดินจงกรม อยู่ที่หน้าห้องน้ำที่บ้านเขา หลังจากออกไปซื้อที่ตรวจมาจากร้านขายยาปากซอยเมื่อครู่ หลายยี่ห้อในตอนนี้ แทบอยากพังประตูห้องน้ำไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่ริสาไม่ยอมให้เขาเข้าห้องน้ำไปด้วยเขาทุบประตูเบา ๆ เพื่อเร่งให้เธอเปิด ก่อนริสาจะค่อย ๆ โผล่หน้าออกมายิ้ม ๆ“ว่า ว่าไง ขีดเดียวหรือสองขีด”“วิน คือ เอ่อ แม่บ้านมีผ้าอนามัยไหมอะ ขอมาให้หน่อยสิ” ริสายิ้มแหย มองคนตรงหน้าที่สีหน้าดูผิดหวังไม่ใช่น้อย“ไม่ท้องเหรอ ทำไมไม่ท้องอะ”^___^“วินปล่อยในไปหลายครั้งเลยนะ ก่อนหน้านี้”^______^ !“ทำไมอะ ก่อนหน้านี้วินก็ตั้งใจไม่ป้องกันเลยด้วย”“ตั้งใจขนาดนั้นเชียว”ริสาเดินออกจากห้องน้ำ จ้องมองสีหน้าคนที่กำลังผิดหวัง เห็นเขาหันไปกดเบอร์เรียกแม่บ้านให้เอาผ้าอนามัยขึ้นมาให้ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอยู่บนเตียง“นี่ตกลงวิน เสียใจที่ริสาไม่ได้ท้อง หรือ เสียใจที่รู้ว่าริสาเป็นเมนส์กันแน่เนี่ย”“อย่างแรกสิ ถามได้”“ทำไมอะ”“เพราะถ้าอย่างที่สอง ต่อให้เป็นจริง ๆ วินจะฝ่าไฟแดง”“บ้า”ริสาเดินตรงไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าขามาวินที่นั่งอยู่ด้านหลังยังคงกำผลตรวจเอาไว้แน่น“แต่ริสาว่า วินคงไม

ผู้ชายในฝันท่ามกลางต้นชมพูพันธุ์ทิพย์ที่เรียงรายเต็มสองข้างทาง กลีบใบดอกสีชมพูกำลังร่วงหล่นจนกลีบเกลื่อนกระจายเต็มสองฟากพื้นถนนนัชชา นักศึกษามหาวิทยาลัยปีสี่กำลังเดิมแกมวิ่งไปที่ตึกของคณะด้วยความเร่งรีบเพราะวันนี้เธอสายมาก จากที่ต้องทำงานพิเศษเลิกตีหนึ่งจนทำให้เผลอตื่นสายในเช้านี้ช่วงนี้พ่อของเธอป่วยหนักเข้าโรงพยาบาล ที่บ้านจำเป็นต้องใช้เงินอยู่มาก พี่ชายตัวดีที่ชื่อน๊อตก็ไม่ค่อยเอาถ่าน พอเรียนมหาวิทยาลัยไม่จบ สุดท้ายก็ไปทำงานเป็นดีเจที่ผับ ที่สำคัญติดพนันออนไลน์จนเจ้าหนี้มาตามที่บ้านบ่อย ๆ นัชชาเลยจำใจต้องหางานทำพิเศษเป็นเด็กเสริฟ์ที่เดียวกับพี่ชาย เพื่อที่จะได้มีรายได้แบ่งเบาภาระของครอบครัวได้บ้าง-ทำไงได้ ชีวิตของคนเราบางทีต้นทุนก็ไม่เท่ากัน ความดิ้นรนต่างกันออกไป ทุกคนล้วนก็ต่างใช้ความพยายามในการดิ้นรนของชีวิตต่างกัน-นัชชาได้แต่ฮึดสู้อยู่ในใจ เดี๋ยวพอได้ฝึกงาน เรียบจบมาก็คงจะมีรายได้ที่แน่นอน เลี้ยงดูพ่อกับแม่ไม่ให้ลำบากได้-ถ้าพี่ชายตัวดีไม่ขยันสร้างแต่เรื่องมาให้ที่บ้านนะ-กว่าจะถึงตึกคณะนัชชากึ่งเดินกึ่งวิ่งจนแทบจะหอบ ครั้นจะรอรถเวียนก็นานแสนนาน จะเรียกวินมอเตอร์ไซด์ก็ดันหม

~ที่ผับแองเจิล~สองพี่น้องมาถึงที่ทำงาน ก่อนจะแยกย้ายกันไปเตรียมทำหน้าที่ของตัวเอง นัชชาเดินลากขากะเผลกไปรับออเดอร์ที่ลูกค้าตามโต๊ะ แม้เธอจะยังเจ็บอยู่บ้างแต่ก็ยังทำฝืนว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก ตรงแขนที่มีผ้าพันแผลเธอได้แต่สวมเสื้อสีดำทับเอาไว้พี่ชายยังคงเปิดเพลงอยู่ด้านข้างเวที มีสาว ๆ มารุมกรี๊ดขนาบข้าง นัชชาได้แต่มองพี่ชายตัวเองอย่างชื่นชมจะว่าไปพี่ชายเธอก็หล่อเอาการ ถ้าไม่ติดการพนันและทำตัวเป็นผู้เป็นคนคงจะดีกว่านี้มาก และนี่ล่ะมั้งเป็นส่วนหนึ่งที่ไม่ชอบผู้ชายกะล่อน เพราะดูไม่มีอนาคตแบบพี่ชายเธอ“นัชรับออเดอร์โต๊ะ 19 แทนทีสิ พี่ปวดท้องเข้าห้องน้ำ”“อา ได้ค่ะ” นัชชารีบหันไปรับปากรุ่นพี่ทันทีก่อนจะรีบเดินไปที่โต๊ะ 19ภาพตรงหน้าเป็นคู่รักที่กำลังนั่งนัวเนียจูบปากกันอยู่อย่างไม่สนใจสายตาของใคร แต่จะว่าไปสถานที่แบบนี้ก็ไม่ค่อยมีใครสนใจอะไรว่าใครจะทำอะไรกันอยู่แล้ว-เรียกพนักงานเสริฟ์มารับออเดอร์ แต่กลับมัวทำเรื่องทุเรศ น่าไม่อาย แหวะ -นัชชานึกตำหนิเขาในใจก่อนจะถอนหายใจออกมา แต่ไม่ทันที่ที่เธอจะเอ่ยปากทักลูกค้าเพื่อรับออเดอร์ คู่รักตรงหน้าก็หยุดกิจกรรมรักตรงหน้าแล้วหันมามองเธอ นัชชาถึงกับอ

“ตัดสายทำไมวะ ไอพี่บ้า”นัชชาถึงกับอารมณ์เสีย เมื่อโดนพี่ชายตัดสายใส่กะทันหัน ก่อนที่จะเดินกะเผลกกลับมารอเขาที่รถ เธอยืนเอาหลังพิงไว้ที่ข้างรถ ในมือยังคงไถโทรศัพท์เล่นไปมาอย่างไม่ระวังตัว ไม่ช้าชายหนุ่มหน้าตาเหี้ยมสองคนก็เดินมาประกบข้าง จนนัชชาถึงกับเงยหน้ามองด้วยความตกใจ“อะ อะไร มีอะไร พวกนายเป็นใคร”“นายให้พาคุณไปพบ”“นายไหน นายอะไร ฉันไม่รู้จัก” นัชชารีบส่ายหน้าเธอเริ่มตระหนักถึงความไม่ปลอดภัยแม้จะมองหาช่องทางหนีแต่เจอคนตัวใหญ่ขนาบข้างแบบนี้แถมตัวเธอเองก็เจ็บขาอยู่แบบนี้จะหนีไปไหนได้“รีบไปกับพวกเราเถอะน่าอย่าลีลา” ชายคนหนึ่งตรงเข้ามากระชากที่แขนจนเธอเซเกือบล้ม“ไม่ไป! ยะ อย่าทำอะไรฉันนะ ฉันทำงานที่นี่ ฉันเรียกการ์ดที่นี่มาจัดการพวกนาย!” แม้จะกลัวแสนกลัวแต่นัชชากลับยังไม่วายเอ่ยปากขู่พวกมัน“เฮียเอริคเจ้าของผับอนุญาตแล้ว ให้มาพาตัวคุณไปพบเฮียแบงค์”“เฮียเอริค? จะเรียกฉันไปพบทำไม แล้วแบงค์ไหนอะไรใคร ฉันไม่รู้จัก”“แต่พี่ชาย คุณรู้”“ห๊า พี่น๊อตเหรอ แล้วพี่น๊อตเกี่ยวอะไรด้วย”นัชชาหน้าเหวอ ก่อนที่ชายฉกรรจ์ทั้งสอง จะจับแขนเธอไว้อีกข้างในสภาพกึ่งลากกึ่งบังคับเพื่อพาเธอไปที่ห้องวีไอพี

~ที่มหาวิทยาลัย~“เป็นไงวะ นัช หายเจ็บแล้วเหรอมาเรียนได้”นัชชาที่ยังคงเดินกะเผลกนิดหน่อย หันไปมองตามเจ้าของเสียง ก่อนจะทำหน้าแปลกใจ เมื่อเห็นเป็นเตชินที่ยืนพิงกำแพงอยู่ตรงทางขึ้นบันได“เจ็บสิ ถามแปลก”“เจ็บแล้วทำไม ไม่หยุด”“ยุ่งอะไรด้วย” นัชชาไม่เข้าใจที่เขามาถามเธอทั้งที่ไม่ได้สนิทอะไรกันขนาดนั้น หรือที่เขาถามเพราะเขาสำนึกผิดที่เป็นต้นเหตุขับรถเฉี่ยวเธอยังงั้นหรือ“อ้าว ถามดี ๆ ไหงตอบแบบนี้ล่ะ”“ก็นายจะใส่ใจทำไม ไม่ใช่เรื่องของนาย”“ใจดำเนอะ คนอุตส่าห์ถามดี ๆ ดูตอบดิ ว่าแต่นี่ มึงจะไม่ขอบคุณกันสักนิดเลยเหรอวะ” เตชินกอดอกสายตาเหล่มองนัชชาที่ไม่เอ่ยขอบคุณเขาสักนิดเรื่องที่เป็นคนช่วยเหลือเธอในคืนนั้น แต่นัชชาที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย ได้แต่ทำหน้างง“ขอบคุณเรื่องไร เรื่องที่นายฝากฉันกับหัวหน้างานที่ผับอะนะ ไม่ต้องล่ะ เพราะฉันโดนให้ออกจากงานแล้ว”สิ่งที่นัชชาคิดออก ก็มีแต่เรื่องนี้ที่เธอจำได้ว่าคุยกับเขาตอนอยู่กับหัวหน้าเตชินถึงกับชะงัก ที่นัชชาไม่รู้เรื่องที่เขาเอาเงินส่วนตัวใช้หนี้ให้เธอ จนไม่ต้องโดนขัดดอก ทั้งที่พี่ชายเขาเอริคก็ไม่ได้คิดจะรับเงินจากเขาอยู่แล้ว แต่เตชินก็ยังยืนกรานจะจ่า