All Chapters of รักสุดใจนายสุดแสบ | มาวิน x ริสา : Chapter 71 - Chapter 80

ริสาได้แต่เถียงอยู่ในใจเพราะไม่มีใครเว้นช่องว่างให้เธอแก้ตัวได้เลย เธอได้แต่ยิ้มแหย ๆ หันไปมองตัวต้นเรื่อง ที่เอาแต่ทำหน้าพยักพเยิด เห็นดีเห็นงามกับผู้ใหญ่เต็มที่จากที่คิดว่าจะได้ทำงานก่อนสักพักที่เรียนจบแล้วค่อยแต่ง ดูท่าแล้ว…“งั้นสรุปงานแต่งเอาเป็นเดือนหน้าเลยดีไหมคุณ จ้างออแกไนเซอร์มาออกแบบงานเลยดีไหม เดี๋ยวโทรไปบอกเลขาเตรียมงานให้”“เดี๋ยวคุณ แต่เรายังไม่ได้ดูฤกษ์เลยนะคะ”“เออจริง ไปดูฤกษ์กันเลยดีไหมเย็นนี้”“ไปพรุ่งนี้เช้าเถอะคุณ กว่าจะไปถึงคงเย็น” - แง ทำไมทุกคนรีบแบบนี้ - ริสาได้แต่แย้งในใจเห็นท่าทีของทุกคนที่ดูตื่นเต้นกับการแต่งงานครั้งนี้ ทำเอาริสา ต้องหันขวับกลับไปมองมาวินอย่างคาดโทษ ส่วนเขาได้แต่ยิ้มทะเล้นออกมาอย่างมีความสุข“ผู้ใหญ่เขาตื่นเต้นกว่าเราสองคนอีกเนอะ” มาวินกระซิบเสียงเบาที่ข้างหูของริสา“หยุดพูดไปเลย เพราะวินคนเดียวแหละ ท้องเทิ้งอะไร”“ไม่เป็นไรน่า เดี๋ยวเราสองคนขยันทำบ่อย ๆ ก็ท้องเองแหละ”“ขยันทำไปคนเดียวเถอะ”“ได้เลย ริสานอนนิ่ง ๆ ที่เหลือวินจัดการ”“มาวิน !!” ริสาเผลอเรียกชื่อเขาเสียงดัง จนทุกคนหันมามอง เธอได้แต่ส่งยิ้มแห้งกลับไป - หมดกันชีวิตวัยรุ่นของ

ในไม่ช้าก็ได้ยินเสียงรถของเตชินกับกฤชตินก็พากันขับรถมา มีกฤชตินที่เป็นคนขับรถของริสาที่เอากลับจากร้านมาส่งริสาจึงเดินออกไปเปิดประตูบ้านให้สองหนุ่มเข้ามา เตชินกับกฤชตินถึงกับพากันมองหน้า เมื่อเห็นมาวินที่นั่งยิ้มร่ารออยู่ที่โซฟา ส่วนสาว ๆ ทั้งสามคนแยกกันไปในครัวเพื่อหาอะไรมาให้พวกเขากิน“สัส กูไลน์หาไม่เคยอ่านเลยนะ เดี๋ยวนี้ แต่เสือกมาโผล่บ้านนี้ได้ โดยมิได้นัดหมาย”เตชินทรุดตัวลงนั่งข้างมาวิน พร้อมเอามือพาดบ่า“กูอ่านไลน์ แล้วเมื่อกี้เว้ย แต่กูยังไม่ว่างตอบ แล้วทำไมพวกมึงถึงไปเอารถริสา แล้วมานี่ได้กันวะ”“เมียสั่งให้ไปเอาว่ะ” เตชินหันไปกระซิบกระซาบกับมาวิน“เชี่ย มึงกับนัชชา” มาวินร้องเหวอเสียงดัง“สัส จะเสียงดังทำไมวะ เดี๋ยวกูโดนด่า” เตชินกระทุ้งศอกใส่แขนมาวินเบา ๆ เมื่อเจอสายตาดุของนัชชาที่ชะโงกหน้ามองมา“พูดไรกันให้มันเบา ๆ หน่อย” นัชชาหันมาตะโกนเสียงดังเมื่อได้ยินเสียงแว่ว ๆ เป็นชื่อเธอ“คร้าบ!”“เชี่ย! ครับด้วย มึงไอ้ชินเพื่อนกูเปล่าครับเนี่ย”“เออ ไอ้วินมึงไม่ต้องตกใจ กูตกใจมารอบแหละ เมื่อก่อนตะคอกเอา ตะคอกเอา แม่งหายไปด้วยกันคืนเดียวเหมือนมึงเลยไอ้วิน เด๊ะ ๆ ….สัส พวกกลัวเมีย”

ในขณะที่น้ำหวานพยายามเกาะติดมาวินอย่างสุดฤทธิ์ แต่กลับสร้างความอึดอัดใจให้กับเขาไม่น้อย ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมนัชชาเพื่อนของเธอถึงยอมให้ผู้หญิงกลุ่มอื่นมานั่งด้วยทั้ง ๆ ที่เตชินก็จะปฏิเสธไม่ให้พวกหล่อนมาร่วมโต๊ะอยู่แล้วสายตาเขายังคงเหลือบมองริสาที่ยืนหันหลังย่างบาร์บีคิวอยู่เป็นระยะ ครั้นจะเดินลุกไปหาเธอตอนนี้ ก็เกรงว่ายายน้ำหวานจอมวุ่นวายจะเดินตามไปพูดป่วนอะไรอีก สุดท้ายเมื่อทนการเกาะแกะจากน้ำหวานไม่ไหว มาวินจึงลุกขึ้นพรึ่บทันที“กูจะไปเยี่ยว เดี๋ยวมา” มาวินแกะมือของน้ำหวานที่เกาะแขนเขาแน่นอย่างกับปลิงเขาส่งสายตามองอย่างไม่ค่อยพอใจ เขาเลิกคิ้วมองเธอก่อนจะถามขึ้นมา“ไม่ต้องเสือกตามกูไปละ กูจะไปเยี่ยว ไม่ต้องตามไปช่วยกูยกหรอก ของกูไม่ได้หนัก” เขาพูดเชิงประชดแบบเซ็ง ๆ แล้วรีบเดินกลับไปที่บังกะโล ทันทีน้ำหวานได้แต่หันไปมองตามจนมาวินลับสายตา แต่พอหันกลับมาที่โต๊ะ สายตากลับไปชนกับนัชชา ที่ตั้งแต่เธอมานั่งกับมาวิน เจอสายตาพิฆาตของนัชชาที่มองเธอมาบ่อย ๆ ก่อนจะหันมายิ้มยั่วให้นัชชา“เราก็อยากเข้าห้องน้ำพอดีเลย เดี๋ยวมานะ” น้ำหวานหันไปขยิบตาให้เชิงยั่ว นัชชาได้แต่ฮึดฮัดไม่พอใจ เมื่อหันไปมองริส

“แหะ ๆ” มาวินยิ้มเขิน เมื่อรู้เหตุผลริสานิ่งแล้วไม่โวยวายใส่เขา“ดีนะ ที่เมื่อกี้นายไม่เสร็จยายน้ำเน่านั้น ไม่งั้นฉันไม่ยอมยกริสาให้นายแน่” นัชชาเดินออกมา สายตามองมาวินแปลกออกไป จากที่ไม่ค่อยชอบขี้หน้าและไว้วางใจในตัวหมอนี่เลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อกี้ประโยคที่เขายืนกรานกับยายน้ำหวานนั่น - “เออ นั่นเมียตัวจริงของกู คนนี้กูจริงจัง และกูก็ไม่อยากให้เมียกูเข้าใจผิด” -ทำให้เธอพอจะทำใจยอมรับมาวินได้ว่า เขาคงจริงจังกับเพื่อนของเธอ ทั้งที่ มีผู้หญิงสวยมาแก้ผ้าอยู่ตรงหน้ายังไม่เอา ถ้าเขาเป็นผู้ชายแย่ ๆ อย่างที่เมื่อก่อนเขาเคยเป็น สภาพนี้อย่างไรก็ไม่รอด“ขอบใจนะนัชชา” ริสาหันไปส่งยิ้มให้เพื่อนที่กำลังเดินออกไปจากบ้านพัก“อื้อ แล้วก็เคลียร์กันดี ๆ ละ อย่าเสียงดังออกมานอกห้อง”นัชชาขยิบตาให้ริสาก่อนจะเดินยิ้มออกไปมาวินไม่รอช้าก่อนจะรีบคว้าตัวริสามากอดแน่นทันที รู้สึกโล่งที่ริสาไม่ได้โกรธเขาอย่างที่คิด พลันรีบรั้งศีรษะของเธอแล้วโน้มตัวลงจูบทันที จูบที่เนิ่นนานและเร่าร้อนนานชั่วครู่ ก่อนจะถอนจูบออกมาให้เธอได้หายใจริสาได้แต่ทุบอกมาวินเบา ๆ“กิ๊กมาวินนี่มีเกลื่อนเมืองเลยมั้ง ไปไหน ไปไหนก็เจอ”“ช่วยไ

มาวินหันไปแซวกฤชตินที่นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างคนอารมณ์ดี“เพื่อนเชี่ยไรของมึง เพื่อนที่ไหนเขาจะนอนด้วยกันวะ” กฤชตินเลิกคิ้วมองเพื่อน ก่อนหันไปส่งสายตามองปลายฟ้า ที่เงยหน้าไปสบตาเขาครู่เดียว แล้วก็หลบตาลงด้วยความอาย“มึงนี่แม่งซุ่มตลอด” เตชินยิ้มแซวเมื่อเห็นอาการคนทั้งคู่“แล้วนี่พวกนายจะสัมภาษณ์ โชว์ผลงานกันอีกนานไหม หิวข้าว” นัชชาโพล่งขึ้น“พวกเรากินจนอิ่มมากเลยวะเมื่อคืน แต่ลืมไปที่รักของพวกเราน่าจะสูญเสียพลังงานไปเยอะ ปะ ไปหาอะไรกินกัน เดี๋ยวคืนนี้สาว ๆ จะไม่มีเรี่ยวมีแรงกันอีก”มาวินพูดพลางลุกขึ้นเดินนำ พร้อมกับอาสาเป็นคนขับรถให้เพื่อนบ้าง ชดเชยที่ตัวเอง ได้กินของหวานอิ่มก่อนเพื่อน ๆริสา นัชชา และปลายฟ้าได้แต่มองค้อน เพราะรู้สึกว่าพวกเธอเสียเปรียบพวกเขาทั้งสามคน ยังกับพวกเธอเหมือนโดนดูดพลังงานไปให้พวกเขาชาร์จแบตเพิ่มพลังอย่างไรอย่างนั้นหลังจากนั้นทั้งหมด พากันไปหาร้านอาหารสำหรับมื้อเที่ยงในบรรยากาศสวย ๆ กินกันข้างนอกบ้านพัก ก่อนที่จะพากันกลับมาในตอนบ่ายและแยกย้ายกันไปพักอีกครั้ง จนแดดร่มลมตกจึงชวนกันมาเล่นน้ำที่ทะเลจนเหนื่อยมาวินขึ้นมานั่งพักกับริสาบนพื้นทรายก่อนชวนกันชี้ให้มอ