All Chapters of รักสุดใจนายสุดแสบ | มาวิน x ริสา : Chapter 91 - Chapter 100

“พ่อแม่ส่วนพ่อแม่สิวะไอวิน ลูกไม่เกี่ยว แล้วพวกมึงอะ กูมองมึงสองคนมานานละ มึงสองคนจ้องมองกลุ่มนั้นมานาน สนใจเหรอ”กฤชตินทำหน้านิ่งมองเพื่อนทั้งสองคนแบบรู้ทัน“คนอย่างกูเนียะนะ ห๊ะ ไอตินจะสนใจ ยัยกลุ่มนั้น” เตชินโวยวาย-คนอย่างเขาเนี่ยนะจะสนใจใครก่อน ไม่มีทาง- เตชินกำลังบอกตัวเองแบบนั้น แม้จะค่อนข้างตรงข้ามกับสิ่งที่กำลังเป็นอยู่ก็ตาม“เออ คนอย่างกูด้วย มึงอย่าลืมสิ กูเคยจีบยัยริสานั่น แล้วโดนหน้าแหกกลับมาต่อหน้าคนเป็นร้อย กู ไม่เอาเป็นแฟนหรอก หยิ่งชิบหาย” มาวินส่ายหน้า นี่ก็สายกลบเกลื่อนอีกคน เขาแอบชอบเธอมาตั้งแต่ปีหนึ่ง แต่ด้วยเพราะความที่เคยโดนเธอหักหน้า เลยจำต้องปากแข็งเอาไว้ก่อนเพื่อรักษาฟอร์มของตัวเอง“หึ ไอชินก็ไม่สน ไอวินก็ไม่สน เออ เออ พวกมึงแน่ใจว่ามึงสองคนไม่สน แล้ว กูจะคอยดู ว่าจะหอนกันไหม” กฤชตินยิ้มมุมปาก ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ ให้เพื่อนทั้งสองคน“เออ ว่าแต่ กูได้ข่าวริสา แม่งจะไปสมัครงานพิเศษเป็นนางแบบ” เตชินเอ่ยขึ้น“งั้น มึงไปบอกคนรู้จักมึงเลย ทำยังไงก็ได้ห้ามรับ ไม่ว่ามันจะไปสมัครหรือทำงานที่ไหน ก็อย่าให้มันได้ทำงาน” มาวินรีบตอบ“เห้ย ไอวิน ไหนมึงบอกไม่สนใจไงวะ แบบนี้มันจะ

ไม่กี่วันถัดมา ริสาเกิดป่วยจนต้องหยุดเรียน นัชชากับปลายฟ้า จึงชวนกันมาเยี่ยมริสาในตอนเลิกเรียนทันทีที่มาถึงหน้าอพาร์ทเม้นท์ นัชชาก็ต้องเบ้ปาก เมื่อได้เจอกับกลุ่มของเตชิน ที่กำลังเดินเข้ามาเหมือนกัน“อ้าว พวกมึงก็อยู่หอนี้?” เตชินเอ่ยทักปลายฟ้า เพราะเห็นนัชชาที่ทำเมินหน้าไปทางอื่น แถมไม่ยอมมองแม้แต่หน้าของเขา อีกอย่างเขาเคยไปส่งนัชชาที่บ้านจึงรู้ว่าไม่ใช่เธอแน่ ๆ ที่อยู่หอนี้“เปล่า พวกเรามาเยี่ยมริสา ว่าแต่พวกนาย จะย้ายมาอยู่ที่นี่เหรอ” ปลายฟ้าตอบพลางถามกลับ“ไอมาวินคนเดียว อยู่ ๆ มันบอกขี้เกียจขับรถกลับบ้านไกลเลยขอที่บ้านมาพักหอใกล้ มหา’ ลัย”“อ่อ ริสาก็พักที่นี่เหรอ กูเพิ่งรู้นะเนี่ย” มาวินเดินเข้ามาก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากให้สองสาว เขาทำเหมือนไม่ตั้งใจ แต่ที่จริง…จะบังเอิญไปไหม ที่เขาได้ห้องพักอยู่ชั้นเดียวกันริสา แม้จะห่างกันไม่กี่ห้อง“บังเอิญจัง อยู่ชั้นเดียวกันด้วย ห้องริสาอยู่ทางโน้น พวกเราไปก่อนนะ” ปลายฟ้าชี้ไปทางห้องของริสา ส่วนนัชชายังคงเมินและทำหน้าตึงใส่เตชินไม่เลิก เตชินได้แต่เหล่มองตามยิ้ม ๆเขาในตอนนี้ เป็นเหมือนคนที่เจอของเล่น ที่อยากจะเอาชนะให้ได้ทันทีที่เข้ามาในห้อง

เพราะ..มัวแต่ตกใจในคำขู่เตชินที่ว่าอาจมีโจรอยู่แถวนี้ นัชชาจึงได้แต่รีบวิ่งขึ้นรถอีกฝั่งมานั่งนิ่งก่อนจะดึงเข็มขัดนิรภัยมาใส่เรียบร้อยเสียงปิดประตูรถจากอีกฝั่งของเตชินปิดลง ทำให้นัชชาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขาเพิ่งจูบเธอ ใบหน้าแดงร้อนผ่าว เพราะเมื่อกี้…ลืมแม้กระทั่งจะโวยวายกลับเหมือนทุกครั้ง นัชชายกมือขึ้นมาจับที่แก้มตัวเองช้าๆ ก่อนจะเลื่อนไปกุมตรงหัวใจที่เต้นราวกับจะเด้งออกมาอยู่ข้างนอกด้านเตชินที่เพิ่งยืนเปิดประตูคาไว้ รอจนนัชชาวิ่งมาขึ้นอีกฝั่งเสร็จเรียบร้อยดี เขาจึงขึ้นมานั่งฝั่งคนขับ ก่อนที่จะสตาร์ทรถ พลันสายตาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองคนข้างๆ ที่เพิ่งหันมามองเขาอยู่เช่นกันเพียงครู่…ที่สบตากันในความเงียบสงัด สัมผัสได้ถึงความสั่นไหวของหัวใจ แม้จะไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่นัก แต่…มันก็เป็นความรู้สึกแปลกๆเตชินเองก็จัดว่าเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมากๆ คนหนึ่ง ดวงตาคมของเขา เพียงแค่จ้องใครต่อใครก็ทำให้รู้สึกหวั่นไหวง่ายๆ เพราะสายตาคู่นี้ที่ทำให้เขาหลอกล่อผู้หญิงให้มาติดกับเขานักต่อนัก และ อ่อนข้อให้เขาทุกรายนัชชาเองก็จัดว่าเป็นคนที่น่ารักมากคนหนึ่งเพียงแต่เธอออกจะห้าวนิดๆ แถมยังชอบใส่เสื้อนักศึก

ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ก่อนที่นัชชาจะมาถึง หมอเพิ่งเข้ามาบอกอาการของพ่อให้กับเขาและแม่ฟัง หากพ่อยังคงมีเลือดไปออกในสมองในจุดที่สำคัญเพิ่มขึ้น อาจต้องมีการย้ายพ่อไปที่รักษาตัวต่อที่โรงพยาบาลใหญ่ที่มีหมอเชี่ยวชาญเฉพาะทาง ทางด้านสมองโดยตรงส่วนวันนี้ที่โรงพยาบาลที่นี่ อาจจะรักษาแค่ประคับประคองไปเท่าที่จะสามารถทำได้ก่อน และ แน่นอนว่าค่าใช้จ่ายในการย้ายโรงพยาบาลคงต้องมีบ้าง แม้จะมีบัตรสวัสดิการรักษาพยาบาลตามโครงการของรัฐบาลก็จริง แต่บางส่วนทางครอบครัวของเขาคงต้องมีเงินสำรองบ้างอย่างน้อยต่ำ ๆ ก็ควรมีสักแสน สองแสนแต่….เงินที่ว่าล่ะ…เงินเก็บก้อนสุดท้ายที่แม่ฝากเอาไว้ เขาแอบเอาไปเล่นพนันออนไลน์จนเกือบหมด เห็นพ่ออาการดีขึ้น นึกว่าจะได้ออกจากโรงพยาบาลเร็วๆ นี้ จะทำไงดี หากแม่จะให้เขากลับไปเอาเงินก้อนนั้นมาให้แม่น๊อตคิดไม่ออกเดินไปมากุมขมับ ก่อนจะเหลือบไปเห็นเตชินที่เหมือนเดินมองหาใครอยู่ เขาจำได้ทันทีเพราะรู้ดีว่าเตชิน คือน้องชายของคุณเอริคเจ้าของผับแองเจิลที่เขาเจอวันนั้น“เฮียเตชิน ใช่เฮียเตชินใช่ไหมครับ ผมน๊อตนะครับ น๊อตที่เป็นดีเจที่ผับ ที่เฮียมาช่วยผมกับน้องวันนั้น จำได้ไหมครับ นี่เฮียมา

แม้จะบอกตัวเองให้ไม่ต้องสนใจเตชิน แต่นัชชากลับรู้สึกอึดอัด เพราะท่าทีที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างกะทันหันมันทำให้เธอคาใจอย่างน้อยเธอควรจะรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นช่วงบ่ายของวันนี้ ในขณะที่นัชชากำลังจะเดินลงบันไดเพื่อไปเข้าห้องน้ำที่ชั้นล่างแต่กลับเจอเตชินที่กำลังเดินสวนขึ้นมาพอดีเขาเงยหน้าขึ้นมามองเขาสบตากับนัชชาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ก่อนที่เขาจะหลบตาและทำเป็นไม่สนใจ“นายเป็นอะไรของนาย อยู่ ๆ ก็ตึงหน้าใส่ฉัน ฉันไปทำอะไรให้นายไม่พอใจหรือเปล่า” ในที่สุดความอดทนของนัชชาก็สิ้นสุด เพราะเธอทนคาใจท่าทีที่เย็นชาของเตชินไม่ไหวเตชินไม่ตอบทำท่าเหมือนไม่ได้ใส่ใจนัชชาที่กำลังพูดกับเขา ก่อนที่ตัวเขาเองก็เหมือนความอดทนสิ้นสุดลงไม่ต่างกับเธอ เขาหยุดชะงักก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา แล้วหันขวับเดินกลับตรงมาหานัชชา จนคราวนี้นัชชาเองเป็นฝ่ายที่ชะงักเมื่อเจอสายตาคมกริบของเขาที่มองเหมือนว่ากำลังจะมาหาเรื่องเธอ โดยที่ไม่ได้ทันที่ตั้งตัวหรือคิดอะไรได้อีกเตชินก็ดันร่างเธอไปจนชิดราวบันได“ทำไม? หรือว่าติดใจจูบกู อยากโดนจูบอีกงั้นเหรอ” เขาเลิกคิ้วมองนัชชาที่กำลังทำสีหน้าตื่นตระหนก“ฉะ ฉัน แค่ไม่เข้าใจว่านายโกรธฉันเรื่องอะไร ว