Semua Bab หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Bab 11 - Bab 20

"ในเมื่อพวกเจ้าความจำเสื่อม จำชื่อแซ่โคตรเหง้าเผ่าพันธุ์ของตัวเองไม่ได้... ข้าก็ขี้เกียจมานั่งชี้หน้าเรียก 'เฮ้ย' หรือ 'ไอ้ตัวผู้' ทีละคนให้วุ่นวาย"เซียวหนิงเยว่กอดอก นัยน์ตาสีดำขลับดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองร่างของบุรุษอสูรทั้งห้าที่นอนระเกะระกะพักรักษาตัวอยู่ภายในเรือน แม้พวกเขาจะเพิ่งรอดพ้นจากความตาย อาภรณ์ฉีกขาดเปื้อนเลือด และต้องนอนซมอยู่บนเตียงไม้ ทว่ารูปลักษณ์และกลิ่นอายตัวผู้จ่าฝูงที่แผ่ออกมากลับโดดเด่นสะดุดตา จนสตรีอสูรทั้งแผ่นดินต้องหลั่งน้ำตาด้วยความริษยาหากได้พานพบ"พวกเจ้าติดหนี้ชีวิตข้า ดังนั้นในฐานะนายหญิง ข้าจะตั้งชื่อให้พวกเจ้าใหม่ก็แล้วกัน เพื่อความสะดวกในการเรียกใช้งาน... ใครมีปัญหา ก็เชิญไสหัวออกไปให้แร้งอสูรจิกกินข้างนอก"สายตาของนางปะทะเข้ากับบุรุษร่างกำยำที่นั่งเอนหลังพิงผนังห้องอยู่ใกล้ที่สุด เขาสวมเพียงกางเกงหนังสัตว์ที่ขาดวิ่น เปลือยท่อนบนที่พันด้วยผ้าพันแผลชุ่มเลือด ทว่ามัดกล้ามเนื้อสีแทนและเรือนผมสีทองฟูฟ่องดุจแผงคอราชสีห์ยังคงดูดุดัน นัยน์ตาสีอำพันจ้องมองนางราวกับสัตว์ร้ายบาดเจ็บ"เจ้าบุรุษผมทองกล้ามโตหน้าดุ... อาอิน"ถัดมาคือชายหนุ่มที่นอนตะแคงอยู่บนฟูกไม้ ชุด

จอกไม้ไผ่บรรจุน้ำแร่บริสุทธิ์ถูกยกขึ้นจรดริมฝีปากซีดเผือด สตรีอุ้มท้องกลืนน้ำเย็นเยียบดับกระหายอย่างเชื่องช้า อดีตมือสังหารหาได้มีท่าทีหวาดหวั่นต่อรังสีอำมหิตและแรงกดดันระดับจ่าฝูงที่กดทับจนมวลอากาศบิดเบี้ยวเลยแม้แต่น้อยนัยน์ตาสีดำสนิทดุจพญาเหยี่ยวปรายมองใบหน้าดุดันของอาอินที่กำลังเดือดพล่านประหนึ่งภูเขาไฟเตรียมปะทุ นางลดจอกไม้ไผ่ลง ก่อนจะเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าเย็นชาจับขั้วหัวใจ"ตัวผู้ที่ทิ้งเชื้อพันธุ์พวกนี้ไว้... ช่างอ่อนแอและไร้ค่ายิ่งนัก"เซียวหนิงเยว่ปั้นน้ำเป็นตัวด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ขั้นสุด "สวะนั่นโดนสัตว์ร้ายขย้ำตายไปนานแล้ว กระดูกคงถูกแร้งทึ้งจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก... และจงจำฝังหัวเอาไว้ ห้ามเอ่ยถึงตัวผู้อายุสั้นไร้น้ำยาผู้นั้นให้รำคาญหูอีกเป็นอันขาด"สิ้นคำประกาศิตของหญิงสาว พายุโทสะและรังสีสังหารที่เคยคุกรุ่นแทบเผาผลาญป่าหมอกอสูร พลันมลายหายไปราวกับถูกสาดทิ้งด้วยน้ำเย็นจัดมัดกล้ามเนื้อตึงเครียดของบุรุษทั้งห้าผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาสัตว์ป่าที่เคยวาวโรจน์ด้วยความหึงหวง สลับเปลี่ยนเป็นความโล่งอกและแอบสะใจอย่างปิดไม่ม

เสียงรองเท้าหนังเหยียบย่ำแอ่งโลหิตและเศษกระดูกแหลกละเอียดดังเฉอะแฉะ ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าขนลุกหลังพายุสังหารสงบลงเซียวหนิงเยว่ปรายตามองยอดบุรุษทั้งห้าที่จู่ๆ ก็ยืนนิ่งเป็นรูปสลัก นัยน์ตาสัตว์ป่าที่เคยวาวโรจน์บัดนี้กลับเอาแต่จ้องมองหน้าท้องของนางด้วยแววตาเทิดทูนบูชาราวกับเห็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์อดีตนักฆ่าคร้านจะใส่ใจสุนัขรับใช้ที่ทำตัววิปลาสไปชั่วขณะ สตรีอุ้มท้องก้าวข้ามกองซากศพด้วยท่วงท่าเย็นชา ปลายเท้าหยุดลงเบื้องหน้าร่างของหัวหน้านักล่าสวมหน้ากากกะโหลก ก่อนจะทิ้งน้ำหนักเหยียบยอดอกที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดของมันอย่างแรงจนได้ยินเสียงซี่โครงลั่นร้าว!"อั้ก!" หัวหน้านักล่ากระอักเลือดสีดำทะลักสวบ!มีดเขี้ยวอสูรอาบพิษถูกชักออกจากฝักและจ้วงแทงลงบนปากแผลเหวอะหวะบริเวณหัวไหล่ที่ขาดสะบั้นอย่างแม่นยำ พิษร้ายแล่นพล่านกัดกินเส้นประสาทจนร่างบนพื้นกระตุกเกร็งอย่างบ้าคลั่ง"อ๊ากก! ปล่อยข้า!""ร้องให้พอใจ... แต่อย่าเพิ่งรีบตายก่อนที่ข้าจะอนุญาต"มัจจุราชสาวเค้นเสียงเหี้ยมเกรียม มือเรียวออกแรงบิดด้ามมีดคว้านลึกลงไปในเนื้อจนศัตรูเบิกตาถลน

มวลอากาศถูกฉีกกระชากด้วยความเร็วระดับทะลวงกำแพงเสียง ร่างกำยำของยอดบุรุษทั้งห้าเตรียมพุ่งทะยานเข้าปะทะคลื่นอสูรเร่ร่อนนับร้อยดุจพยัคฆ์ติดปีก แต่ในเสี้ยววินาทีก่อนการปะทะ หน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าพลันเด้งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเซียวหนิงเยว่[ติ๊ง! ภารกิจพิเศษฉุกเฉิน: กวาดล้างภัยคุกคาม] [เป้าหมาย: สังหารฝูงอสูรเร่ร่อนทั้งหมดเพื่อปกป้องความปลอดภัยของทารกเทวะ] [รางวัลเมื่อสำเร็จ: ผลไม้วิญญาณระดับสูง 5 ผล และแต้มฟื้นฟู 1,000 แต้ม]หญิงสาวปรายตามองเงื่อนไขระบบสลับกับแผ่นหลังกว้างของบุรุษทั้งห้า แววตาเยือกเย็นเริ่มฉายความประเมินค่าอย่างรอบคอบ'ปราณวิญญาณของพวกมันบริสุทธิ์และทรงพลังขึ้นเรื่อยๆ สัญชาตญาณดิบเถื่อนผสานกับความภักดีที่ยอมแลกด้วยชีวิต... หากมองข้ามความน่ารำคาญไป ทาสสมองกล้ามพวกนี้คือกำแพงโลหิตที่แข็งแกร่งที่สุด สมควรหลอกใช้ให้คุ้มค่าเพื่อความปลอดภัยของสายเลือดในท้องข้า'ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มบางเบา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าดังกังวาน "พวกเจ้าฟังให้ดี ข้อเสนอนี้น่าจะถูกใจพวกเจ้า"ยอดบุรุษทั้งห้าชะงักฝีเท

กลิ่นหอมขมปร่าของสมุนไพรเดือดพล่าน ผสมผสานกับไอปราณบริสุทธิ์อบอวลไปทั่วห้วงมิติโอสถสวรรค์ขณะที่ยอดบุรุษทั้งห้ากำลังวุ่นวายกับการแย่งชิงพื้นที่เฝ้ายามหน้าห้องนอน เซียวหนิงเยว่ได้จัดการลงกลอนประตูบานหนาอย่างแน่นหนา ก่อนจะเรียกใช้งานระบบ พาร่างกายวูบหายเข้าไปยังพื้นที่เพาะปลูกลับหญิงสาวไม่ปล่อยให้เวลาสูญเปล่า ตลอดการเดินทางหลายวันที่ผ่านมานางแทบจะไม่มีเวลาเข้ามาจัดการภารกิจในมิติระบบเลย สองมือเรียวหยิบจับอุปกรณ์เกษตรอย่างคล่องแคล่ว จัดการถอนวัชพืชและเก็บเกี่ยวผลผลิตที่เติบโตเต็มที่ ก่อนจะตัก 'น้ำพุวิญญาณ' มารดน้ำพรวนดินเตรียมแปลงสมุนไพรใหม่อย่างทะมัดทะแมงขณะที่กำลังง่วนอยู่กับงาน มือบางก็เลื่อนมาลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย สัมผัสอุ่นวาบแผ่ซ่านใต้ฝ่ามือราวกับก้อนแป้งในครรภ์กำลังเคลื่อนไหวตอบรับ นัยน์ตาที่มักเยือกเย็นดุจน้ำแข็งแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงหลายส่วน"พวกเจ้าเก่งมากที่อดทนเดินทางเหน็ดเหนื่อยมาด้วยกัน..." น้ำเสียงราบเรียบทว่าแฝงไปด้วยความรักเอื้อนเอ่ยกับสายเลือดทั้งห้า "อดทนอีกนิดนะ แม่จะชิง 'บัวหิมะบรรพกาล' มาบำรุงพวกเจ้าให้จงได้ ไม่ว่าหน้าไห