หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร

"คุณหนู... ตั้งครรภ์ได้หนึ่งเดือนแล้วขอรับ"น้ำเสียงสั่นพร่าแหบโหยดุจใบไม้ร่วงหล่น ท่ามกลางความเงียบสงัดภายในเรือนไม้ซอมซ่อเปลือกตาที่เคยปิดสนิทเบิกโพลงขึ้นในฉับพลัน นัยน์ตาสีดำขลับทอประกายเย็นเยียบดุจคมดาบกวาดมองรอบทิศทาง"เจ้าเป็นใคร" น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยถาม ราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่น ทว่าแฝงรังสีคุกคามจนอีกฝ่ายผงะหงายหลัง"ขะ... ข้าน้อยคือหมอประจำจวน... คุณหนูเซียว ท่านสลบไปถึงสามวันเต็ม..." หมอชราละล่ำละลักตอบม่านตาของชายชราเบิกกว้าง สตรีตรงหน้าคือขยะตระกูลเซียวที่ใครๆ ต่างเหยียบย่ำ ทว่าบัดนี้กลิ่นอายรอบตัวกลับเปลี่ยนไปราวกับสัตว์นักล่าที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลและพร้อมจะขย้ำคอหอยเหยื่อ"เมื่อครู่ เจ้าพล่ามเรื่องอันใด"เซียวหนิงเยว่เค้นเสียงยันกายลุกขึ้นนั่ง แผ่นหลังตั้งตรงดุจคันศรที่ถูกง้างจนตึง สายตาเยือกเย็นล็อกเป้าไปที่เส้นเลือดใหญ่เต้นตุบๆ บนลำคอของหมอชรา ประเมินวิถีการลงมือในหัวอย่างรวดเร็ว หากชายผู้นี้ตุกติกเพียงสะบัดมือกระแทกลูกกระเดือก ทุกอย่างย่อมจบสิ้นในกระบวนท่าเดียว"ขะ... ข้าน้อยมิได้พล่าม ชีพจรของท่าน... ชีพจรเต้นผสานรุนแรงดุจคลื่นกระแทกฝั่ง... มีร่องรอยของพลังชีวิตก่อกำ

"ท่านพ่อ... โปรดระงับโทสะด้วยเถิดเจ้าค่ะ"เสียงหวานใสเจือสะอื้นดังแทรกขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด เซียวรั่วเสวี่ย คุณหนูใหญ่สายเลือดอสรพิษหยกขาว ก้าวกรีดกรายออกมาจากเบื้องหลังผู้นำตระกูล ใบหน้างดงามดูบริสุทธิ์ดุจดอกบัวขาวอาบชุ่มด้วยหยาดน้ำตาแห่งความผิดหวัง อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ที่นางสวมใส่ดูขัดแย้งกับกลิ่นอายเย็นเยียบของสัตว์เลือดเย็นที่แผ่กระจายออกมาจากเกล็ดสีขาวจางๆ บริเวณลำคอ"น้องรอง... เหตุใดเจ้าจึงดื้อรั้นปานนี้ ท่านพ่อเมตตาเลี้ยงดูเจ้ามา แต่เจ้ากลับทำเรื่องผิดจารีตจนตั้งครรภ์ ซ้ำยังกำเริบเสิบสานข่มขู่ท่านพ่ออีกหรือ"เซียวรั่วเสวี่ยแสร้งทอดถอนใจ นัยน์ตาเรียวเล็กทอประกายริษยาที่ถูกซุกซ่อนไว้อย่างมิดชิด ทว่าน้ำเสียงกลับดัดจริตให้ดูน่าสงสารราวกับปวดใจนักหนา "สตรีที่ทำให้วงศ์ตระกูลต้องแปดเปื้อนเช่นเจ้า... หากมิยอมรับผิด ก็สมควรถูกถอดถอนชื่อออกจากผังตระกูลเซียว เพื่อมิให้บรรพชนต้องมัวหมองนะน้องรอง!"เซียวหนิงเยว่เพียงปลายตามองสตรีดอกบัวขาว ประสาทสัมผัสของอดีตมือสังหารสูดดมกลิ่นอายในห้วงอากาศ สัญชาตญาณนักล่าทำการคัดกรองกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นเหม็นสาบของพยัคฆ์ทิ้งไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งจั

กลิ่นคาวเลือดของฝูงหมาป่าวิปริตมลายหายไป ห้วงอากาศถูกแทนที่ด้วยปราณวิญญาณบริสุทธิ์เข้มข้นจนแทบจับต้องได้ เซียวหนิงเยว่ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำขลับกวาดมองรอบทิศอย่างระแวดระวัง นางไม่ได้อยู่ในวงล้อมของเดรัจฉาน ทว่ากำลังยืนอยู่กลางผืนดินดำขลับอันเงียบสงบดินสีดำเบื้องล่างอ่อนนุ่มทว่าอุดมไปด้วยพลังชีวิต กลิ่นอายบริสุทธิ์ชำระล้างคาวเลือดที่ติดค้างในปอดจนหมดสิ้น อดีตมือสังหารหยัดเท้าตั้งมั่น สัญชาตญาณระวังภัยเปิดรับทุกสรรพเสียง ทว่ามีเพียงความเงียบสงัดและเสียงน้ำไหลรินบางเบา นางทดลองสูดลมหายใจลึก โคจรพลังตามสัญชาตญาณ... น่าเสียดายที่ร่างนี้ยังคงไร้ปราณวิญญาณทว่าสัมผัสการตอบสนองของกล้ามเนื้อและโสตประสาทกลับเฉียบคมขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเมื่ออยู่ในห้วงอากาศเช่นนี้[ติ๊ง... ยินดีต้อนรับผู้สืบทอดเข้าสู่ 'ระบบฟาร์มมิติโอสถสวรรค์']เสียงเรียบเฉยดังก้องขึ้นในห้วงความคิด แสงสีมรกตสว่างวาบจากสร้อยคอที่ซุกซ่อนอยู่ใต้สาบเสื้อ เซียวหนิงเยว่ล้วงหยิบอัญมณีสีเขียวขึ้นมาพิจารณา นัยน์ตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด"ระบบฟาร์มมิติ... อธิบายเงื่อนไขของเจ้ามา" นางเอ่ยเสียงเรียบ ไม่ตื่นตระหนก ทว่าประเมินสถานการณ์อย่างเยือกเย็

"กร๊อบ..." เสียงกระดูกสันหลังลั่นเกรียวกราวทันทีที่อดีตนักฆ่าขยับตัวลุกขึ้นยืน อากาศยามเช้าตรู่หน้าโพรงไม้เย็นเยียบจนแทบทะลุถึงกระดูก อาการปวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย สภาพการนอนขดตัวซ่อนในดงไม้ชื้นแฉะไม่ใช่สิ่งที่สตรีตั้งครรภ์แฝดห้าควรต้องเผชิญเซียวหนิงเยว่กัดฟันพยุงร่างก้าวเท้าออกจากฐานที่มั่นชั่วคราว นัยน์ตาสีดำขลับดุจพญาเหยี่ยวกวาดมองผลงานรอบบริเวณ... ซากอสูรกลายพันธุ์ระดับต่ำสามตัวนอนจมกองเลือดตายเกลื่อน ลำคอและดวงตาของพวกมันถูกเจาะทะลุด้วยไม้แหลมอาบพิษจากกับดักที่นางขึงตึงไว้เมื่อคืนอย่างไร้ที่ติอดีตมือสังหารตวัดมีดสั้นผ่ากะโหลกอสูรอย่างชำนาญ ควักเอาผลึกแก่นพลังงานเปื้อนเลือดสีขุ่นออกมาสามชิ้น นิ้วเรียวลองนำแก่นผลึกแตะเข้ากับ จี้สร้อยมิติที่สวมอยู่บนลำคอระหง หวังใช้สิ่งนี้สังเวยเพื่อเลื่อนระดับมิติ[ติ๊ง! ปฏิเสธการดูดซับเพื่อเลื่อนระดับ!][ระบบมิติโอสถสวรรค์รับรองเฉพาะ 'ผลผลิตทางการเกษตร' เพื่อใช้ในการอัปเกรดเลเวลเท่านั้น!]"ไอ้ระบบหน้าเลือด! เลือกกินนักนะ!" เซียวหนิงเยว่สบถด่าอย่างเหลืออด ริมฝีปากซีดเซียวเหย

กลิ่นหอมขมปร่าของสมุนไพรวิญญาณเดือดปุดอยู่ในหม้อดินเผา เซียวหนิงเยว่ใช้ทัพพีไม้คนน้ำแกงบำรุงครรภ์อย่างใจเย็น ผ่านมาหนึ่งวันเต็มหลังจากสร้างอาณาเขตลวงตา ทุกอย่างควรจะสงบสุขทว่า...เปรี้ยง!ม่านพลังงานถูกฉีกกระชากดังกึกก้องประดุจฟ้าผ่า คลื่นพลังปะทะกระแทกเศษดินกระจุยกระจาย กลิ่นคาวเลือดเหม็นคลุ้งรุนแรงทะลวงโสตประสาท ร่างสะบักสะบอมชุ่มโชกไปด้วยโลหิตห้าสายร่วงหล่นจากท้องฟ้า กระแทกพื้นชานเรือนไม้จนฝุ่นตลบอดีตนักฆ่าไม่ส่งเสียงกรีดร้องตื่นตระหนก มีดสั้นอาบพิษถูกชักออกจากฝักในเสี้ยววินาที สองเท้าก้าวประชิดกองซากมนุษย์อย่างเงียบเชียบดุจมัจจุราช นัยน์ตาสีดำสนิทกวาดประเมินความเสี่ยง สภาพของบุรุษรูปงามเหล่านี้เละเทะขั้นสุด บาดแผลเหวอะหวะจากการถูกพลังงานฉีกกระชาก ผสมกับอาการพิษอเวจีตีกลับจนแทบสิ้นชีพ"บาดแผลฉกรรจ์ทะลวงถึงกระดูก... เส้นชีพจรแหลกเหลวเกือบเจ็ดส่วน" เสียงแหบพร่าเอ่ยวิเคราะห์อย่างเยือกเย็นขณะใช้ปลายมีดเขี่ยสาบเสื้อที่ขาดวิ่น "รอดมาถึงหน้าค่ายกลของข้าได้ นับว่าพวกเจ้าอึดทนยิ่งกว่าเดรัจฉานทั่วไป"สายตาคมกริบตวัดมองออกไปนอกม่านพลังที่เพิ่งสมานตัวเข้าหากันอย่างระแวดระวัง"ตัวอันตรายระดับใ