Semua Bab หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Bab 21 - Bab 30

ทว่า... ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัด แท่นศิลาเสนอราคาจากห้องประทับชั้นนภาฝั่งตรงข้ามกลับถูกทาบทับจนส่งเสียงดังก้อง!"ห้าแสนเหรียญกระดูกวิญญาณทองคำ"ตัวเลขสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นบนกระดานศิลา ราคาประมูลถูกกระชากขึ้นไปถึงห้าเท่าตัวในพริบตา!เซียวหนิงเยว่ดัดน้ำเสียงให้แหบพร่าและเยือกเย็นดุจภูตผี ผ่านค่ายกลขยายเสียง ริมฝีปากภายใต้ผ้าคลุมเหยียดยิ้มหยัน ก่อนจะบดขยี้ปมชาติกำเนิดที่เจ็บแสบที่สุดของศัตรูให้แหลกคาลานประมูล"อุตส่าห์แบกชื่อตระกูลแพทย์อันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงมาข่มขู่ผู้อื่น... ทว่าสายเลือดที่เกิดจาก 'สาวใช้อสรพิษสีน้ำตาลชั้นต่ำ' ซึ่งเพียงแค่บังเอิญกลายพันธุ์ลอกคราบเป็นอสรพิษขาวได้ กลับหลงระเริงชูคอคิดว่าตนเองคือชนชั้นสูง"หญิงสาวหยุดเว้นจังหวะให้ทุกถ้อยคำซึมลึกถึงกระดูกดำ ก่อนจะตอกย้ำด้วยน้ำเสียงสมเพช "ปากก็อวดอ้างบารมีบิดาผู้ยิ่งใหญ่... แต่กลับมีปัญญาเจียดเงินมาประมูลได้เพียงหนึ่งแสนเหรียญ ช่างเป็นอสรพิษสวมรอยที่น่าขันนัก"เสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ดังก้องไปทั่วทั้งหอคอย แขกเหรื่อทุกเผ่าพันธุ์ต่างเบิกตากว้าง หันขวับไปมองห้องรับรองของตระก

กลิ่นคาวเลือดเน่าเหม็นลอยปะปนกับความชื้นในตรอกร้อยหลิว เซียวหนิงเยว่ทรุดฮวบลงคุกเข่า ร่างกายบอบบางสูญเสียเรี่ยวแรงอย่างกะทันหันหลังจากการปะทุพลังของก้อนแป้งในครรภ์"นายหญิง!" อาอินเอ่ยเสียงตื่นตระหนก ถลาตัวเข้าไปประคองร่างบางไว้ในอ้อมแขนทว่าพริบตานั้น เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้นฉับพลัน ตาข่ายหมอกสีดำทมิฬถูกสาดกระเซ็นลงมาจากความมืดมิดบนหลังคา แผ่ขยายครอบคลุมร่างของยอดบุรุษทั้งห้าอย่างแม่นยำ"อั้ก..." อาเย่ว์กระอักเลือดสีดำคล้ำออกมาคำโต ร่างกายกำยำทรุดฮวบลงกระแทกพื้น "พิษสลายปราณ... พวกมันมุ่งเป้ามาที่เส้นลมปราณของพวกเรา""ฮ่าๆๆ สมกับที่เป็นถึงจ้าวอสูรระดับบรรพกาล ประสาทสัมผัสฉับไวยิ่งนัก"เสียงหัวเราะแหลมเล็กดุจแมลงเสียดสีกันดังขึ้น นักบวชแมงมุมก้าวออกมาจากเงามืด ขาอาบพิษทั้งแปดงอกทะลุแผ่นหลัง แสยะยิ้มอัปลักษณ์จดจ้องเป้าหมายที่กำลังไร้ทางสู้"แกเป็นใคร... ลอบกัดเช่นนี้ช่างไร้ยางอายนัก" อาเฮยคำรามลอดไรฟัน พยายามฝืนโคจรพลังทว่ากลับยิ่งกระอักเลือดนักบวชแมงมุมไม่แยแสคำด่า มันปรายตามองสตรีที่หมดสติอยู่ในอ้อมแขนอาอินอย่างเหยียดหยาม "ช่างน่าสมเ

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตรอกร้อยหลิว ร่างกำยำทั้งห้าก้าวข้ามซากศพ รังสีจ่าฝูงที่เคยกดข่มไว้ปะทุเดือด นัยน์ตาสัตว์ป่าแดงก่ำจ้องมองเซียวหนิงเยว่ดุจหมาป่าจ้องตะครุบเหยื่อ ลมหายใจหอบลึกกระชั้นขึ้น สัญชาตญาณดิบผลักดันให้พวกเขาสืบเท้าบีบวงล้อม หวังเพียงรวบสตรีตรงหน้ามากอดรัดไว้ให้จมอก"ฮูหยินของพวกข้า..."อาอินเอ่ยเสียงพร่า นัยน์ตาสีอำพันสาดประกายโหยหา ฝ่ามือเปื้อนเลือดเอื้อมหมายประคองลาดไหล่บางเซียวหนิงเยว่ยืนตัวแข็งทื่อ ริมฝีปากพึมพำ 'เป็นไปไม่ได้...' ทว่าวินาทีที่ปลายนิ้วบุรุษกำลังจะสัมผัสตัว สวิตช์นักฆ่าพลันสับเปลี่ยนฉับพลัน! ความสับสนถูกกดมิดลงก้นบึ้ง ฝ่ามือเรียวปัดท่อนแขนแกร่งทิ้งอย่างไม่ไยดี พร้อมถอยร่นไปครึ่งก้าว นัยน์ตาสีดำขลับวาวโรจน์"ฮูหยินบ้าบออันใด ข้าคือนายหญิงของพวกเจ้า!" มัจจุราชสาวตวาด รังสีสังหารระดับศูนย์ศูนย์หนึ่งแผ่พุ่งหมายกดข่มทว่ารังสีนักฆ่าหาได้หยุดยั้งความบ้าคลั่งของสัตว์ป่า อาอินและอาเย่ว์อาศัยกำลังดิบเถื่อนฝืนต้านแรงกดดัน ก้าวประชิดตัวนางอย่างดุดัน!ในเมื่อคำสั่งไร้ผล เซียวหนิงเยว่ผู้เลือดเย็นก็พร้อมเล่นไพ่ตาย

คำว่า 'หยุดการเจริญเติบโต' กระแทกใจคนเป็นแม่เข้าอย่างจัง เซียวหนิงเยว่ลูบหน้าท้องที่เริ่มนูนป่องแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความอ่อนล้าของสายเลือดที่เพิ่งปะทุพลังปกป้องนาง'ขอบใจพวกเจ้ามาก... เด็กโง่ ไม่ต้องกลัว แม่จะรักษาพวกเจ้าไว้ให้ได้' นางให้คำมั่นทว่าเมื่อประเมินเงื่อนไขภารกิจ การโค่นต้นไม้บรรพกาลร้อยต้นในป่าลึกภายในสามวัน คืองานกรรมกรที่สตรีอุ้มครรภ์แฝดห้าและเพิ่งหมดแรงหนีตายย่อมไม่มีทางทำสำเร็จเพียงลำพังสมองอดีตมือสังหารประมวลผลดุจเครื่องจักร นัยน์ตาสีดำขลับปรายมองกลุ่มจ้าวอสูรที่ยืนรักษาระยะห่างอยู่ไกลๆ ริมฝีปากบางแสยะยิ้มร้ายกาจ'ในเมื่อกระสันอยากรับผิดชอบนัก... ข้าก็จะรีดไถแรงงานพวกเจ้าให้คุ้มค่า'นางหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากลุ่มบุรุษ เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่จงใจกรีดลึกถึงความรู้สึกผิด "เมื่อครู่... พวกเจ้าบอกว่าอยากเป็นคนรับใช้ของข้างั้นรึ"ยอดบุรุษทั้งห้าเบิกตากว้าง สาดประกายยินดีราวกับเห็นแสงสว่าง "ถูกต้องขอรับ ขอเพียงท่านออกคำสั่ง!" ตี้อ๋าวเทียนรีบรับคำ"ดี..." หญิงสาวลูบหน้าท้องตนเองแผ่วเบา จงใจตอกย้ำบาดแผล

"ถึงจุดหมายแล้วขอรับ... นายหญิง"เสียงทุ้มต่ำของตี้อ๋าวเทียนดังก้องผ่านม่านปราณไร้สรรพเสียง เกวียนกระดูกอสูรที่ล่องลอยอยู่เหนือพื้นดินค่อยๆ ลดระดับลงจอดสนิทอย่างนุ่มนวล ณ ส่วนลึกสุดของป่าหมอกมายาเบื้องหน้าของพวกเขาคือ 'เรือนไม้ขนาดกลาง' ที่ระบบฟาร์มมิติเคยประทานไว้ให้ตั้งตระหง่านอยู่กลางป่า รอบตัวเรือนถูกห่อหุ้มด้วย 'ค่ายกลป้องกัน' ที่แผ่กลิ่นอายมรณะออกมาบางเบา สถานที่อันคุ้นเคยที่จ้าวอสูรทั้งห้าเคยมานอนจมกองเลือดสลบเหมือดอยู่หน้าประตูเมื่อครั้งอดีตพริบตาที่เกวียนจอดสนิท สัญชาตญาณสัตว์ป่าของบุรุษทั้งห้าพลันกระตุกวูบ รอยแผลเป็นเก่าบนร่างกายคล้ายจะร้อนผ่าวขึ้นมาเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีของค่ายกลที่เคยเกือบปลิดชีพพวกตน ทว่าเรือนร่างสูงใหญ่กลับรีบหมอบสยบ หูและหางลู่ตกลงอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงขู่คำรามเซียวหนิงเยว่ปรือตาขึ้นช้าๆ มือบางเลิกม่านผ้าไหม ก้าวลงจากเกวียนด้วยแผ่นหลังที่เหยียดตรง เยื้องย่างอย่างเยือกเย็นเพื่อข่มซ่อนความอ่อนล้าของร่างกาย ทว่าเพียงแค่ปลายเท้าของสตรีใจหินก้าวเดิน ค่ายกลมรณะที่เคยไร้ปรานีต่อสรรพสิ่งกลับแหวกทางออกต้อ