Todos os capítulos de โออิรันในกรงสีคราม(Mpreg): Capítulo 11 - Capítulo 20

"และอย่าคิดหนี เพราะโทรศัพท์เธอฉันพังไปแล้ว กระเป๋าเงินเธอฉันก็จะเอาไปทิ้ง!" ปึก! คนตัวเล็กถูกพลักให้ล้มลงไปกับพื้น "อ้อแล้วอย่าคิดว่าจะได้อยู่สบายๆ งอมืองอเท้ารอแค่ให้ฉันมาเอาอย่างเดียวนะ" "เพราะค่าน้ำค่าไฟค่าที่อยู่ฉันไม่ได้ให้เธอใช้ซุกหัวนอนฟรีๆ เธอต้องไปทำงานแลกมัน" "กลางวันเธอต้องไปทำงานกับ

"150 บาท" ไม่ใช่เสียงของโยริแต่กลับเป็นเสียงของผู้จัดการแมวที่อุทานออกมาอย่างตกใจกับค่าแรงอันน้อยนิดนี้ แต่ดูเหมือนโยริในฐานะคนงานใหม่จะยังไม่รู้ตัวว่าจำนวนเงินค่าจ้างที่เจคบอกนั้นมันน้อยขนาดไหนกับการดำรงชีวิตสำหรับค่าครองชีพในกรุงเทพ เพราะคนตัวเล็กเคยชินกับการแค่มอบบัตรให้แล้วมันตัดบัตรเองตลอด เขา

"แล้วผมก็อยากคุยกับคุณเรื่องนี้ด้วยพอดีเลย ว่าทำไมผมถึงไม่ได้ค่าจ้างเทียบเท่าคนอื่น" "แล้วเธอมีความสามารถเท่าคนอื่นไหม?" พอโดนถามกลับไปแบบนั้น คนตัวเล็กก็ถึงกับทำหน้าสลด เพราะมันคือเรื่องจริงที่เขาไม่ได้มีความสามารถเทียบเท่าพวกคนงานของครามเลยสักนิด วันนี้ก็ถูกดุไปหลายครั้งเพราะว่าทำอะไรล่าช้าชิ้นเ

โดยที่ไม่มีการกอดการจูบหรือเล้าโลมใดๆเลย ไม่ทะนุถนอมไม่มีคำพูดหวานๆปลอบใจ มีแต่คำพูดที่หยาบโลนบางครั้งก็ดูถูกจนโยริดิ้นหนีอยู่หลายรอบ แต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นหรือขัดใจอะไรครามได้ ส่วนที่อู่เขาก็ยังคงไม่ได้ทำงานเก่ง แต่ก็พอทำได้บ้างส่วนใหญ่ช่างแมวจะให้คนตัวเล็กมีหน้าที่แค่ล้างทำความสะอาดพวกชิ้นส่วนต่าง

"เหลือเวลาอีกแค่20 นาที ถ้าเธอไปทำงานช้าฉันจะหักเงินเธอ" "บ้าหรอ20นาทีเสี่ยไม่เสร็จหรอก" "นั่นไม่ใช่เรื่องของฉัน แต่เป็นหน้าที่ของเธอที่จะต้องทำให้ฉันเสร็จให้ทันเวลาเข้างานเธอ" "บ้าไปแล้ว" "อ้าวโยมาแล้วเรอะ" "ครับพี่แมว ขอโทษที่สายครับ" "ไม่เป็นไรไอ้กายมันบอกว่าเสี่ยเรียกเราคุยหนิไม่ต้องกังวลๆ