Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ในตอนนั้นหลายๆอย่างมันเริ่มที่จะแน่ชัดแล้วว่าเขาอาจจะโดนหลอก แต่โยริก็ยังไม่อยากจะยอมรับมัน คนตัวเล็กเริ่มกังวลมากขึ้นจนมือสั่นใจสั่นพยายามคิดในแง่ดีว่าต่อให้ไม่มีเงินได้โทรศัพท์มาก็ยังดี จึงทำใจดีสู้เสือพยายามกดเปิดเครื่องโทรศัพท์อีกครั้ง แต่ทำยังไงมันก็เปิดไม่ติด มันเหมือนเป็นแค่เครื่องจำลองจริงๆท

"มาให้ทอยเล่นหน่อยนะ" แล้วทอย ไอ้โรคจิตมันก็จัดการชักรูดแก่นกายของตัวเองก่อนจะนำไปจ่อตรงรูสวาทของโยริ และทันใดนั้น.... ปัง! "ไอ้ทอย มึง!" ประตูก็ถูกพังเปิดออกด้วยฝีมือของคราม ก่อนที่ฝ่าเท้าหนักๆจะถีบเข้าใส่ทอยจนหงายหลังไป "อะไรกันวะ" "พวกมึงจับมันไว้" "เฮ้ยเสี่ยผมยังไม่ได้...ไอ้พี่กายปล่อยนะโว

อีกอย่างคือต้องการให้ครามปลอบขวัญกันมากกว่านี้ คนตัวเล็กรู้ดีว่าการที่ครามนั่งอยู่ข้างๆทนฟังเขาร้องไห้นั่นคือการปลอบในแบบเจ้าตัวแล้ว แต่ในขณะเดียวกันร่างสูงเองก็รู้จักโยริดีเหมือนกันว่าคนตัวเล็กเป็นพวกไม่ชอบให้คนถามซักไซ้เพราะมันจะทำให้โยริระเบิดอารมณ์ออกมามากกว่าเดิม หากพร้อมคนตัวเล็กถึงจะเป็นฝ่ายพ

ครามทั้งใจเย็นและรอการตอบสนองจากคนน้องมากที่สุด เพื่อให้โยริค่อยๆจดจำจูบรสข่มทว่ากลับหวานปลายลิ้นนี้ของตัวเองมากกว่าของไอ้เวรที่มันฉวยโอกาสใส่โยริ และมันก็ได้ผล คนตัวเล็กยกมือขึ้นมาคล้องลำคอแกร่งพยายามตอบสนองครามมากที่สุดเท่าที่ครามป้อนให้กัน ก่อนจะเผยอปากอ้าออกเล็กน้อยเป็นการอนุญาตให้ลิ้นร้อนๆของค

รุ่งเช้าโยริตื่นขึ้นมาเพราะแสนแดดจ้าที่สาดส่องเล็ดลอดผ่านผ้าม่านมากระทบกับเปลือกตาที่บวมเบ่ง จนจำต้องลืมตาตื่นขึ้นมา และควานมือไปหาคนที่ควรจะนอนอยู่ข้างๆ แต่ก็คว้าได้เพียงหมอนข้างเท่านั้น คนตัวเล็กจึงหันไปมองอย่างแปลกใจ "อึก" แต่เพียงแค่ขยับร่างกายเพียงนิดหัวที่ถูกของแข็งตีก็รู้สึกเจ็บระบมยิ่งกว่าเ