All Chapters of เสพติดแอล: Chapter 21 - Chapter 25

ผมชื่อโฟค ว้อดก้า มาโก้ เป็นคนพัทยาโดยกำเนิดเนื่องจากอยู่ในเมืองที่ขึ้นชื่อเรื่องความเจริญที่ไม่เป็นสองรองใครทั้งทำเลที่ติดกับทะเลสวยทั้งนิคมอุตสาหกรรมมากมายที่เข้ามาตั้งรกรากในจังหวัดชลบุรีทำให้บรรดานายหน้านายทุนนักธุรกิจหลั่งไหลข้ามา การเกิดที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเพราะความเป็นเมืองแห่งแสงสีและการรวมกันของหลายชนชาติผู้มีเงิน การที่ได้เห็นอะไรแบบนี้มาตลอดเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วมันทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องปรับตัวและยอมรับมันคนท้องที่ส่วนใหญ่ใช้ชีวิตในโรงงานตั้งแต่ออกจากโรงเรียนจนกระทั่งแก่เฒ่าเป็นเรื่องปกติธรรมดาคนต่างจังหวัดหลั่งไหลเข้ามาขุดทองทำงานกลางคืนแถวโซนฝั่งหาดกันคับคั่งเช่นเดียวกันกับแม่ของผมที่มาเป็นสาวกลางคืนในผับหน้าหาดแห่งหนึ่งตั้งแต่ยังสาวแรกรุ่นจนกระทั่งมีผม แต่ไม่มีพ่อ การที่เกิดมาจากตรงนั้นก็ไม่ได้แย่แค่บางครั้งก็กินหรูอยู่สบายบางครั้งก็อดอยากตามการมาใช้บริการของลูกค้า แม่ทำให้ผมเข้มแข็งเมื่อท่านเข้าวัยกลางคนก็ได้มีชาวต่างชาติชาวมาเลเซียคนหนึ่งเข้ามาในชีวิตมันไม่ไดราบรืนเท่าไหร่เมื่อคนๆนั้นมีเมียมากหน้าหลายตาหลายประเทศด้วยความที่เป็นคนมีเงินและขยายบารมีด้วย

ไม่ชอบกลิ่นโรงพยาบาลไม่ชอบกินยาไม่ชอบหมอที่ชอบมองเหยียดรูปลักษณ์ภายนอกและพูดจาไม่ดีใส่จนได้เหวี่ยงหมอบ่อยๆการที่ทำแผลเองหรือแม้แต่เย็บแผลเองก็สามารถทำมันได้จนมาวันหนึ่งที่มีเรื่องกับไอ้บ้าโอนักเลงปล่อยเงินกู้อีกคนที่เป็นไม้เบื่อไม้เมาเจอกันในที่เที่ยวทีไรก็ใส่กันทุกทีจนต่างฝ่ายต่างเลือดตกยางออกแค่วันนั้นโดนรุมตีจนหัวแตกมากไปหน่อยจึงต้องเข้าโรงพยาบาลแถวนั้นกลิ่นโรงพยาบาลที่คุ้นเคยทำให้คนขี้หงุดหงิดหน้ายิ่งตึง ท่าเดินที่ดูโมโหดุดันจนไม่มีใครกล้าเข้าหน้าไม่มีพยาบาลคนไหนเข้ามาในห้องฉุกเฉินมีเพียงหมอตัวเล็กตาโตผิวขาวจัดที่โผล่หน้ามาในห้องเดินเข้ามาด้วยท่าทางเก้ๆกังๆทำหน้าเหว๋อเมื่อเห็นเลือดที่โฉลมหัวไหลลงมาถึงหน้าหรี่ตาเข้ามาเช็ดเลือดผิดๆถูกๆเพราะไม่ยอมเบิกตามองจนต้องเข้ามาปรัชิดคนไข้จนหน้าอกคุณหมออยู่ติดปลายจมูกกลิ่นขนม...หมอกลิ่นขนม คล้ายจะเป็นขนมไทยมันหอมกะทิหอมน้ำตาลหอมกลิ่นควันเทียนทั้งที่มันไม่น่าจะมีกลิ่นชัดขนาดนี้ ชัดขนาดไม่ได้กลิ่นยาของโรงพยาบาลที่เคยได้กลิ่น หมอกลิ่นขนมคนนี้พยายามจะเช็ดเลือดออกจากหัวพูดจาเสียงสั่นมือสั่นตลอดจนในที่สุดคนตัวขาวก็ร่วงพลอยจนคนไข้ต้องรับร่างขาวๆด้วย

ความเปิ่นของหมอตุ๊กๆ คือการแสดงออกอย่างไม่ปิดบังทั้งเสียงทั้งหน้าตาเหว๋อเหมือนเห็นผีของคนร่างเล็กทำให้อันทธพาลอยกจะจับกลืนลงท้องให้ร้เเล้วรู้รอด"ว่าไง ถ้าชอบก็เป็นแฟนกันถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องเป็นแค่นั้นไม่ต้องพูดให้มันเยอะขี้เกีจยฟังอะไรยาวๆ ปวดหัว""กินยาไหมครับ?''"อย่ามาเฉไฉตอบมา เป็นแฟนกันมั้ย?""เป็นค้าบ""ก็แค่นั้น"แค่การตอบรับเป็นคนรักกันอย่างเป็นทางการทำเอาอันธพาลโฟคมีแรงยืนหยัดฮึดสู้กับปัญหาต่างๆ การเข้าไปพูดกับพ่อเลี้ยงว่ามีคนรักอย่างหมอหน้าซื่อตาใสเป็นหมอตุ๊กตุ๊กก็ดีไปอย่างเพราะทำให้ดูน่าเชื่อถือและสมเหตุสมผลที่จะอยู่ใช้ชีวิตที่พัทยาต่อไป ไม่น่าเชื่อว่าไอ้หน้าเอ๋อๆ ของหมอมันจะทำให้ใครๆ ใจอ่อนได้ในความสดใสของมัน แม้จะไม่มีใครเชื่อว่าเรารักกันจริงๆยิ่งพ่อของหมอเตี้ยยังคิดว่าไปบังคับขืนใจลูกเค้าให้มาเป็นแฟน แต่ไม่น่าเชื่อว่าเวลาหมอมันพูดอะไรใครก็เชื่อมัน ผมไปกินข้าวกับพ่อแม่มันทีไรเหมือนมีมันเป็นแสงสว่างเดียวในวงสนทนาทุกที นี่ก็คบกันมาหลายเดือนแล้วพ่อมันยังตึงใส่ทุกครั้งที่นัดรวมตัวกินข้าวกันอย่างเช่นวันนี้ที่จะคุยเรื่องหมั้นกันพ่อหมอเตี้ยก็ยังคงไม่ยินดียินร้ายอะไรกับการที