เสพติดแอล

น้ำเมา เหล้า แอลกอล์ฮอล

มีใครรู้จักมันบ้าง

ส่วนผม

รู้จักมันเป็นอย่างดี

Alcoholic เสพติดแอล

ไม่ว่าจะเรียกแบบไหน มันก็คือสิ่งมอมเมา                คืออบายมุข คือสิ่งไม่ดี

แต่กลับมีมาอย่างยาวนาน นานพอๆ กับการถือกำเนิดขึ้นของมนุษย์ และไม่เคยจางหายไป

ถ้า...ดื่มแล้วสุขภาพแย่ ดื่มแล้วเปลี่ยนนิสัยจากคนดีให้กลายร่างเป็นปีศาจ  เป็นผีบ้า เป็นคนน่ากลัว น่าขยะแขยง

ดื่มแล้วกล้าไม่กลัวอะไร  ดื่มแล้วร้อนร่านเสื้อผ้าหลุดลุ่ย กลายร่างเป็นสัตว์ตกมัน

ในเมื่อมันแย่ขนาดนั้น...แล้วดื่มกันทำไม?

......

ถ้านึกถึงเด็กวิศวะนอกจากจะนึกถึงนายช่างสาขางานต่าง ๆ แล้วเอกลักษณ์ของพวกเราคือ ...เหล้า

ตั้งแต่เกิดจนเข้ามหาลัยยันจบมาทำงานยังไม่เคยออกจากวงการดริ๊งดรั๊งได้สักที ไม่ใช่แค่ตัวเองแต่พ่อแม่พี่น้องเพื่อนฝูงรอบตัวก็ดื่มกันหมด

...แล้วยังไงมีปัญหาอะไรกับการดื่มเหล้าเหรอ?

เงินหมดไปกับมันเยอะมากเยอะจนแต่ละเดือนไม่พอกิน ใกล้สิ้นเดือนคล้ายจะสิ้นใจประกอบกับอาการลงแดงตอนขาดเงินขาดเหล้า ครั่นเนื้อครั่นตัว เป็นอยู่แบบนี้มาสี่ปีแล้วนะตั้งแต่ปีหนึ่งยันทำงานมาหนึ่งปีไม่คิดจะเปลี่ยนอะไรบ้างเลยเหรอ

...แอล

"เงินเดือนออกแล้วไปแดกเหล้าไหนดีไอ้แอล? "

เพื่อนในกลุ่มขี้เหล้าแอลกอฮอลิค (Alcoholic) เอ่ยถามขึ้นหลังเดินออกมาพร้อมกันจากโรงงานประกอบชิ้นส่วนอะไหล่รถยนต์ในนิคมอุตสาหกรรมแหลมฉบัง

เป็นปกติเช่นเดิมในวันเงินเดือนออกของทั้งสามศิษย์เก่าวิศวะเครื่องยนต์แหลมฉบังคอทองแดงสุดเก๋า ที่มักจะตั้งวงเหล้าแทบทุกวันไม่บ้านใครก็ใครสักคนในกลุ่ม

แต่ถ้าเป็นวันเงินเดือนออกก็จะไปกินที่ร้านนั่งชิลเป็นนักดื่มที่เก๋าบ้าง เก่งบ้าง รั่วบ้าง แซวหญิงบ้าง แต่ไม่เคยถึงขนาดไปฆ่าแกงใคร หรือลากใครไปรุมข่มขืน อย่างน้อยคำสอนของพ่อแม่และสถาณศึกษาก็ยังคงฝังหัวให้มีสำนึกที่ดีอยู่

ไม่เที่ยวคาราโอเกะเพราะไม่อยากเสียเงินจ่ายค่าจ้างหญิงมานั่งกินเหล้าที่ตัวเองก็ต้องซื้อให้

ไม่ซื้อบริการน้องโสที่มีมากมายช่วงกลางดึกแถวริมหาดเพราะค่าเสียหายหลายบาทเอาตังไปซื้อเหล้าดีกว่า

ไม่เข้าผับตื้ดๆ เพราะกินเหล้าไม่อร่อยแถมเต้นเหนื่อย สาวๆ ก็คอยแต่จะให้เลี้ยงเหล้า

ไม่ไป! เปลือง!

"ร้านหน้าหาดพัทยาเลยเลือกมาสักร้าน วันนี้จัดเต็มเปรี้ยวปากมาทั้งอาทิตย์ล้ะ กูจะลงแดงตาย "

ชายหนุ่มเจ้าของชื่อผู้ที่ตัวเท่ากันกับเพื่อนอีกสองคนตอบกลับด้วยหน้าระรื่น ก่อนจะกดโอนเงินให้แม่ห้าพันนอกนั้นใช้ให้ได้นานที่สุดซึ่งไม่เคยถึงเดือนใหม่ซักครั้ง ทั้งๆ ที่เงินเดือนมากกว่าหลาย ๆ คนด้วยซ้ำแต่มันก็ไม่เคยพอ

พนักงานฝ่ายช่างประกอบรถยนต์สามคนเดินออกจากแผนกมาขึ้นรถของหนึ่งในกลุ่มเพื่อนไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวฉลองวันเงินเดือนออกอย่างครึกครื้นเช่นเคย

แอล   อาลิซ ดวงกมล

(Alize เหล้าผลไม้ผสมวอดก้า)

หัวโจกของกลุ่ม แอลกอฮอลิค สาวกเจ้าหญิงดิสนีย์ชายหนุ่มตัวสูงทำผมแสกกลางวัยยี่สิบสามเป็นชาวพัทยาโดยกำเนิด  บ้านอยู่ในซอยชุมชนอโคจรผับบาร์คาราโอเกะ อะโกโก้ บ่อน และสถานค้าบริการทางเพศยาวไปทั้งซอย พ่อแม่เป็นนักดื่ม สายเฮฮา ปาตี้แต่ไม่ทิ้งงาน  เป็นครอบครัวที่ไม่คิดอะไรซับซ้อน แม้ลูกชายคนเดียวจะถือกำเนิดเกิดขึ้นมาท่ามกลางสภาพแวดล้อมข้างวงเหล้าก็ตาม..

แต่การเป็นคนชนชั้นกลางไม่มีเงินมากมายอะไรสิ่งที่พอจะหาความสุขใส่ตัวได้มีแค่การดื่มเหล้าสังสรรกันเท่านั้น

เพราะพ่อกับแม่ทำงานโรงงานมาตลอดจนอายุสี่สิบห้าปีแล้ว มีของเป็นชิ้นเป็นอันคือบ้านตรงนี้ในพื้นที่ขนาดสามสิบห้าตารางวากับรถเก๋งฮอนด้าสีขาวและมอเตอร์ไซค์สกู๊ตเตอร์สีชมพูของแม่ไว้ซื้อกับข้าวหนึ่งคัน

ครอบครัวนี้ชอบดื่มเหล้า

เหล้าอยู่ในทุกช่วงชีวิตของแอลไม่ว่าจะดีใจเสียใจเกิดแก่เจ็บตายเรากินมันเหมือนกับน้ำเปล่าที่ขาดไม่ได้

จากครั้งแรกที่กินเพราะอกหักตอนขึ้นวิศวะปีหนึ่งและหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ เมื่ออกหักทุกชั้นปีติดต่อกันสามปี

หญิงสาวทั้งสามเป็นคนที่แอลรักมากทุ่มเทมากเพราะตรงสเปคแบบเจ้าหญิงในดิสนีย์

คนแรกตอนปีหนึ่งสวยใสขาวอินโนเซนต์เหมือนเจ้าหญิงสโนว์ไวท์

คนที่สองดูดีฉลาดสดใสใจกว้างช่างพูดช่างฝันเหมือนเจ้าหญิงเบล

คนที่สามมองโลกในแง่ดีโลกสวยยิ้มสวยทั้งที่บ้านจนมากเหมือนเจ้าหญิงซินเดอเรลล่า

แต่เจ้าหญิงก็ต้องเลือกรักกับเจ้าชายที่ดูเป็นคนดีดูหล่อและรวยไม่ใช่คนเกเรหน้าตากวนตีนแบบเขาจึงถูกบอกเลิกทุกครั้งไป

จนปีสี่แอลจึงเลือกอยู่กับเหล้ากับเพื่อนไม่สนใจใครอีกเพราะทั้งเจ็บทั้งเสียเวลา

กับเหล้าเขาคุ้นเคยกันดีประกอบกับการเกิดมาในสังคมที่รักสนุกชอบดื่มชอบเที่ยวไม่คิดถึงอนาคตภายพากหน้าเท่าใดนัก โฟกัสการใช้ชีวิตสั้นชนิดที่เรียกว่าเดือนชนเดือน

มันตื่นเต้นดี..

โรคยาจกก่อนเงินเดือนออกเขาชินกับมันตั้งแต่สมัยขอตังพ่อแม่ใช้แล้ว ซึ่งพอเขาจบมาทำงานกินเงินเดือนก็ไม่ต่างกัน

มาม่าก่อนสิ้นเดือนคือความคุ้นชิน กู้กินก่อนเงินออกคือเรื่องปกติ ผ่อนของแทบทุกอย่างคือการมีเครดิต รอกดเงินหน้าเซเว่นตอนเที่ยงคืนหนึ่งนาทีคือกิจวัตรแสนธรรมดา เป็นอยู่อย่างนั้นเรื่อยมาจนทำงานได้หนึ่งปี

บีเอ็ม บาคาดีย์ เจริญยิ่ง (Bacardi เหล้ารัม)

หนุ่มโสลวไลฟ์จอมซึนสูงร้อยแปดสิบตัวผอมขาวตัดผมทรงทูบลอค นิสัยติดจะขี้เมินไม่สนใจชาวบ้านชาวช่องใครอยากจะทำอะไรก็ทำ สนใจแค่เพื่อนจะไปไหนทำอะไรเพื่อนต้องมาก่อนอันดับแรก

พวกเขาไม่ชอบออกกำลังกายกินแต่เหล้าเล่นแต่เกมส์บอลก็ไม่เตะ เล่นกีฬาได้มากสุดก็ตีปิงปองแค่นั้น

ตัวเลยดูลีบแบนบางแขนขาไม่ค่อยมีกล้ามเนื้อมีแต่ไขมันจนเนื้อนิ่มแต่ไม่อ้วนลงพุงแค่ไม่มีไลน์กล้ามเนื้อชัดแบบเพื่อนๆ รุ่นเดียวกัน ทั้งสามคนรูปร่างส่วนสูงน้ำหนักแทบจะเท่ากันหมด

พ่อแม่ของบีเอ็มทำอาชีพรับขนผักผลไม้ที่ซื้อจากตลาดต่างๆ มาลงให้แม่ค้าปลีกย่อยในพัทยาจึงแทบจะไม่ได้อยู่บ้าน  ปล่อยบีเอ็มไว้กับน้องชายวัยมัธยมปลายชื่อ เอ็มจี เบอร์กันดี เจริญยิ่ง (Burgundy ชื่อไวน์ฝรั่งเศส)

เอ็มจีชอบเตะบอลเล่นบาสเล่นกีฬาแทบทุกชนิดจึงตัวสูงเท่าพี่ชายแต่ดูโตกว่า เท่กว่า มีเสน่ห์มากกว่า หล่อเข้มไม่โทรมไม่ดื่มเหล้าไม่สูบบุหรี่ ทำอาหารเก่ง ทำอะไรให้พี่ชายกินตลอดเหมือนจะสลับบทบาทพี่น้องกันไปหน่อย เรียกว่าดีไปหมด ถามว่าบีเอ็มสนใจมั๊ย? ก็ไม่~

เล่นเกมส์กินเหล้าสนุกกว่าเยอะไม่เหนื่อยด้วยไม่อยากเท่อยากสบาย~

จอน จอร์นนี่ เลขานิกุล (ชื่อยี่ห้อเหล้า Johnie Walker)

หนุ่มพัทยาตาโตปากแจ๋ว ทำทรงผมผมปาดข้างเหมือนจะเท่แต่หน่อมแน้มที่สุดในกลุ่มเพราะเป็นทาสแมว เสียงพูดจางุ้งงิ้งแอ๊บแบ๊วที่ชอบเล่นกับแมวกลายเป็นลักษณะการพูดประจำตัวมาแต่ไหนแต่ไร

เป็นคนมองโลกในแง่ดีมาก ๆ ครอบครัวประกอบอาชีพขายปลาที่รับมาจากท่าเรือ ชอบพูดชอบแซวไปทั่วเป็นหน่วยเรียกตีนมาให้ชาวแก๊งตลอด ไม่ถนัดใช้กำลังทั้งที่เวลาเมามือหนักมาก ถนัดปากดีอย่างเดียว

"พวกมึงวันนี้ไปเดินเล่นตรงสะพานปลาซอยบัวขาวมั๊ย มีร้านเหล้าเปิดใหม่ติดทะเลน่านั่งกูดูที่ร้านโปรโมทย์แล้วเปรี้ยวปากว่ะเงินเดือนพึ่งออกด้วยไปกัน ~ "

แอลเดินลั้นลาออกมาจากแผนกคิวซีตบบ่าเพื่อนทั้งสองที่เก็บของเตรียมตัวกลับบ้านอยู่

"มึงจ่ายเงินที่ยืมพี่โฟคเมื่ออาทิตย์ก่อนรึยังดอกโหดนะ ห่าร้อยละยี่สิบต่ออาทิตย์นี่แม่งจะปล่อยเงินกู้สร้างตึกรึไงวะ "

บีเอ็มว่าให้เพื่อนตัวผอมบางเสียงเนือย ๆ ต้องคอยเตือนทุกเดือนเพราะแอลกู้เงินเค้ากินทุกเดือนจนเป็นลูกค้าวีไอพีไปแล้ว

"เออ~ เกือบลืมโอนคืนแกก่อนเดี๋ยวหมดไม่มีคืนแล้วจะโดนตีนเฮียแก "

"มึงแม่งก็ไม่เคยจำไม่เคยกลัวห่าอะไรหรอกนอกจากเจ้าหนี้ บ้าบอชิบหายแค่อาทิตย์เดียวก็เหลือตังไม่พอใช้ แล้วก็ไม่มายืมพวกกูไปยืมเจ้าหนี้หน้าเลือดเสียดอกตั้งหลายบาท "

จอนว่าให้เพื่อนที่ตอนนี้ตาปรือปรอยฉ่ำเยิ้มนั่งยิ้มกับฟ้ากับทะเลเหมือนคนไม่เต็มบาทอยู่

"มึงเหลือให้มันยืมเหรอไอ้จอน? "

"หึ้ ~ไม่มี แต่กูบริหารเป็นให้พอดีเดือนได้  ไม่เหมือนมัน "

"ถุย~ปากดีนะมึง  วันที่สามสิบกูยังเห็นมึงแดกมาม่าทั้งสามมื้ออยู่เลยเถอะ "

"ก็พอป้ะล่ะ ~"

"เออๆ เอาน่ากูไม่อยากยืมพวกมึงเดี๋ยวติดนิสัยมันจะเสียเพื่อนถ้ากูผิดคำพูดกูไม่อยากทำโอนจ่ายพี่โฟคไปล้ะ แกส่งข้อความมาว่าโอเค ว่าแล้วก็โอนให้คุณนายแม่ห้าพันช่วยจ่ายค่าใช้จ่ายในบ้าน จ่ายค่าอาหารนกหนูหมูแมวแถวโรงงาน จ่ายค่าผ่อนไอโฟนสามพัน เชี่ยทำไมเหลือตังแค่นี้วะแล้วกูจะอยู่ยังไงทั้งเดือนวะเนี่ย? "

"เชี่ยแอลแม่งนี่วันที่หนึ่งยังไม่ข้ามวันเงินเดือนออกมึงพูดอะไรออกมา! "

จอนทำหน้าเหม็นเบื่อไอ้เพื่อนตาเยิ้มอย่างระอากับความคิดน้อยของมัน

"ก็มันต้องจ่ายนี่หว่า "

แอลเปิดกระเป๋าหาเศษเหรียญมาหยอดตู้ตุ๊กตาเล่นได้โดยไม่รู้สึกถึงปัญหาของตนเองตอนนี้เพราะคิดว่ายังไงก็มีเงินให้กู้กินไม่เห็นต้องคิดมาก

"ชีวิตมึงนี่มันริบหรี่ไร้อนาคตชิบหาย แล้วเอาไง? จะไปอยู่เหรอร้านเหล้าอ้ะ  เหลือเงินให้ใช้ทั้งเดือนไม่ถึงห้าพันเนี่ย "

"มึงว่ากูไปมั๊ยล่ะ ห่า ! เครียดขนาดนี้ก็ต้องผ่อนคลายแล้วมั๊ย ไม่งั้นปวดหัวตายห่า ให้รางวัลตัวเองบ้างทำงานเหนื่อยมาทั้งเดือนนะเว้ย ว่าแต่กูพวกมึงเหลือเยอะเหรอวะ "

"เหลือเยอะกว่ามึงแล้วกันไอ้แอล กูเหลือตั้งแปดพัน "

"กูเหลือเจ็ดว่ะ "

"ช่างแม่งไปอาบน้ำกันจะได้ออกไปแดกเหล้า วันนี้วันที่หนึ่งวันเงินเดือนออกต้องฉลอง!! "

ฉลองงง!!!

"แดกค่อยๆ หน่อยไอ้แอลขับมอไซค์มากันนะเว้ย! "

....

โครมมม!!!