All Chapters of เสพติดแอล: Chapter 11 - Chapter 20

ความจริงแล้วแอลคงจำวันที่เรามีอะไรกันได้ แต่น้องก็เฉไฉปล่อยเบลอทำเป็นไม่คิดอะไรมากเพราะตนเองเป็นผู้ชายแถมยังต้องมาเป็นขาประจำที่โรงพยาบาลที่ผมเป็นเจ้าของไข้ด้วย เราไม่ได้พูดถึงเรื่องวันนั้นอีกแต่...ไม่เคยลืม ต่อให้กัดกัน ด่ากัน ตีกันปกติแค่ไหน แต่เรารู้สึกว่ามันเปลี่ยนไป แอลโดนผมบ่นตลอดเรื่องกินเหล้าเมาแล้วได้แผลทั้งที่เมื่อก่อนเอาแต่สมน้ำหน้าเขา จนพักหลังๆ มา ดูเหมือนเขาจะระวังช่วงหัวเป็นพิเศษเพราะไม่อยากให้ส่วนสำคัญโดนกระทบกระแทกบ่อยเกินไป จู่ๆ ผมก็อยากพูดทุกครั้งที่เจอกันว่าให้กินเหล้าลดลงหน่อย เขาต้องเจ็บเพราะดื่มจนไปเกิดอุบัติเหตมันรู้สึกเปลี่ยนไป มันห่วง มันขัดใจ ไม่ชอบที่เห็นเขาเจ็บ ผมสังเกตเขามากขึ้นใส่ใจเขามากขึ้นพยายามดึงเขาออกมาจากสังคมนักดื่มด้วยการชวนไปไหนมาไหน บางทีก็มัดมือชกไปรับออกมาเลย ยิ่งได้พูดคุยยิ่งใกล้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งหลงกลิ่นหลงเสียงหลงท่าทางบ๊องๆ ปากจัดๆ ตาเยิ้มหน้าแดงของคนเมาคนนี้มากขึ้นทุกวัน ผมรู้ว่าแอลมีกลิ่นยังไงนอกจากเหล้าที่เคยได้กลิ่นจากพวกนักดื่มทั่วไป มันหอมสะอาดแบบกลิ่นผู้ชายพึ่งอาบน้ำ กลิ่นอ่อนๆ ไม่ฉุนไม่ใช่กลิ่นน้ำหอม แอลอาจจะเปลี่ยนไปแลดู

หมอหนุ่มอยู่เฝ้าไข้คนที่เขารักแทบไม่ให้คลาดสายตา ต่อให้บ้านใกล้โรงพยาบาลแค่ไหนก็ไม่กลับคอยโทรบอกให้น้องส่งข้าวส่งน้ำนำเสื้อผ้ามาให้โดยย้ายหนุ่มโรงงานไปที่ห้องพิเศษนอนเฝ้านั่งเฝ้าแม้ตนเองเข้าเวรก็ให้พยาบาลช่วยดูตลอดแอลต้องเจาะท้องระบายน้ำออกเพราะท้องโตตัวเหลืองตับทำงานลำบากระบบภายในทำงานไม่สัมพันธ์กันทำให้ร่างกายผิดปกติมีอาการชักเกร็งวันละสี่ห้าครั้งร่วมกับรูม่านตาเปิดกว้างลืมตาได้บางครั้ง แต่เบลอจนเหมือนคนไม่มีสติ อาเจียนเป็นเลือดวันละครั้งหลับไปหลายวันจนคุณหมอตัวโตกังวลแทบไม่ได้นอนพี่ไปทำงานก่อนนะเดี๋ยวพี่มา..รักแอลนะคุณหมอหนุ่มพูดบอกทุกครั้งที่ต้องออกไปทำงานพร้อมกับจูบหน้าผากแอลเสมอ...ตลอดเวลาที่ไปไหนมาไหนด้วยกันพูดคุยโทรหากันทุกวันคนทั้งคู่ไม่เคยถามหาสถานะของกันและกันไม่ว่าจะรู้สึกอบอุ่นขนาดไหนตอนที่มีอีกคนอยู่ด้วยความรักแบบผู้ใหญ่มันดีมากๆ ที่ไม่ต้องคาดหวังและไม่ต้องเรียกร้อง แต่ในวันที่คนคุ้นเคยเหมือนกับจะหายไปหายไปแบบ..ไม่มีวันได้เจอกันอีกแล้วกลับโหยหาให้เขาคนนั้นได้รับรู้ว่าการบอกรักมีค่ามากมายแค่ไหนในตอนนี้แม่ของแอลออกจากโรงพยาบาลมาไม่สามารถทำงานหนักได้จึงต้องลาออกจ

รักคืออะไร ? ในหัวชายหนุ่มตอนนี้ประมวลคำนี้อย่างหนักเพราะไม่ได้พูดกับใครมานานมากจนลืมไปแล้วว่าต้องทำยังไงกับคนที่มาทำให้รู้สึกใจสั่นหรือรู้สึกดีมากๆ'เราต้องบอกรักมันไหม..ต้องบอกรักไอ้พี่หมอเอไหมถ้ารู้สึกขนาดนี้นี่ มันคือความรักหรือเปล่า?'"มึง..""ว่าไงแอลรักใคร? ""มึง ""...แอลรักใครหรือยัง ? ""ถ้าถามอีกทีกูสัญญาว่าจะกระทืบมึงไอ้พี่หมอกูเป็นบ้าก็เพราะมึง พ่อง! ""แอลรักพี่เหรอ? รักจริงๆใช่ไม๊ไม่กวนตีนนะ"ป้าป!!หนุ่มวิศวะเตะขาหมอตัวโตไปหนึ่งทีพลางยกนิ้วกลางชี้หน้าให้อีกคนหยุดถามเเอลใช้มือเล็กทั้งสองข้างตะปบข้างใบหน้าคนตัวโตกดใบหน้าเข้าหาเป้าหมายริมฝีปากเจ้าปัญหาน่าหมั่นไส้นั่นที่เวลาพูดแต่ละทีมันทั้งน่ากระทืบและน่าจูบในเวลาเดียวกันหลังจากเมาแล้วมีอะไรกันพวกเขาก็ไม่ได้มีอะไรกันอีกกระทั่งรู้สึกมากเข้าๆ จนมันล้นแทบระเบิด การช่วยตัวเองด้วยใบหน้าของอีกคนเป็นกิจวัตรการระบายความใคร่มาโดยตลอดทั้งที่ถ้าพูดกันตั้งแต่แรกคงได้สานสัมพันธ์ทางกายให้ไม่ต้องทนอึดอัดกันแทบแตกหักแบบตอนนี้มันจบแล้วความสับสนความสงสัยใคร่อยากความรักความสัมพันธ์ทั้งคู่กำลังตอบมันผ่านภาษากายที่ร่วมกันทำในตอนนี้พ

งานแต่งหมอบอมอายุยี่สิบหกกับเอ็มจีเด็กหนุ่มอายุสิบแปดที่จัดแบบเรียบง่ายผูกข้อไม้ข้อมือกันนิมนต์พระมาทำบุญเลี้ยงเพลพระพรมน้ำมนต์กินข้าวร่วมกันสองครอบครัวเป็นอันเสร็จพิธีเจ้าบ่าวในชุดกาวสีขาวกางเกงสีฟ้าอ่อนกับเจ้าสาวในชุดนักศึกษาชาย เสื้อเชิ้ตขาวกางเกงแสลคดำ...ก็ชุดเครื่องแบบของตนเองนี่นแหละแต่งกับแบบเรียบง่ายงงๆเเต่ก็ใช้ชีวิตเหมือนเดิมเพราะบ้านติดกันแต่ถือว่าเกี่ยวดองเป็นเครือญาติกันแล้วเข้านอกออกใบ้านกันได้เป็นเรื่องปกติจะนอนบ้านใครก็ได้แต่ต้องได้นอนด้วยกันหมอไม่ได้กล่าวแต่เด็กหนุ่มในนามเจ้าสาวเป็นคนตั้งกฏทำไมหน้าที่เมียมันศักดิ์สิทธิ์จังวะ?จะไม่ดื่มเหล้าอีกแล้วนึกแล้วก็เจ็บใจเรื่องคืนนั้น||"หมอบอมทำไมดื่มเหล้าเยอะขนาดนี้เนี่ยไปอดอยากจากไหนมาครับ?"เพื่อนรุ่นพี่เอ่ยถามหมอหน้าหวานที่มักจะสังสรรค์กันวันเงินเดือนออกเหมือนทุกทีแต่ตอนนี้ไม่มีหมอเอเพื่อนสนิทของคุณหมอตัวเล็กมาดื่มด้วยเช่นเคย"ผมไม่ได้ดื่มเหล้ามาสักพักแล้วครับ หมอเอมันเลิกเหล้าเป็นเพื่อนเมียมันผมเลยพลอยห่างๆ ของมึนเมาไปด้วย""อ๋อ~อย่างนี้เองถ้าเมาแล้วจะให้ใครไปส่งเนี่ย""เดี๋ยวผมไปส่งบอมเองครับรุ่นพี่บ้านกลับทางเดียวก

ตุ๊กตุ๊ก ไหมไทย ธาตุทอง ( MaiTai เหล้ารัม น้ำส้ม ทริปเปิ้ลเช็ค) เป็นนายแพทย์หนุ่มจบใหม่อายุยี่สิบห้าตัวเล็กขาวมากแก้มกลมนิ้วเล็กๆ ป้อมๆ บ้านเกิดเป็นคนพัทยา เป็นลูกคนเดียวพ่อแม่เปิดร้านขายทองสองสาขาในพัทยาเนื่องจากตอนเด็กๆ เห็นพ่อตนเองป่วยเป็นหวัดแล้วรู้สึกไม่ดีที่พ่อเล่นด้วยไม่ได้เลยอยากทำให้พ่อหายเมื่อแม่พูดลอยๆ ว่าถ้าจะรักษาใครได้ก็ต้องเรียนเป็นหมอ คำๆ นั้นมันฝังหัวคนตัวเล็กมาตลอดแต่ตุ๊กก็มีความสุขดีกับการเรียนหนักเพราะไม่ได้ชอบอย่างอื่นเลยนอกจากเรียนหมอ"หมอตุ๊กครับหมอเอให้ไปห้องฉุกเฉินด่วนครับ"คำนี้มักจะมาพร้อมกับอาการขนลุกวาบของคนตัวเล็กมาได้สักพักตั้งแต่วันที่เข้ามาฝึกงานในฐานะนักศึกษาแพทย์ฝึกหัดก็เจอกับเลือดท่วมตัวคนไข้ตัวสูงใหญ่ไถผมเปิดข้างเจาะหูสักแขนหน้าโหดหัวแตกอาบมาครึ่งหน้าในยามวิกาลเป็นภาพที่ติดตามาตลอดจำได้ว่าวันนั้นแค่เช็ดเลือดให้คนคนนั้นก็จอดับหมดสติไปเลย รู้ตัวอีกทีก็อยู่บนเตียงห้องพักรับรองแล้วโดนหมอเอเรียกไปอบรมเล็กน้อยและตั้งแต่นั้นมาคนหน้าดุตัวสูงใหญ่ก็เข้ามาเป็นแขกประจำของโรงพยาบาล มาแต่ละทีก็พาเลือดอาบร่างมาด้วยทุกครั้งไปเวลาผ่านไปหลายเดือนได้มาเป็นหมอ