"เอ่อ~ เค้กตามแมวไปครับพี่สมชาย"เสียงทุ้มเรียบๆ ในมุมมืดเป็นของสมชายที่เข้าร้านมาก่อนเวลาจึงได้เห็นเมียตัวเองเดินลับๆ ล่อๆ สวมแมสสวมหมวกคล้ายผู้ต้องหาหลบหนีคดีข้ามฟากถนนมาด้วยสภาพอิดโรย"หาแมว? แทบทุกวันตอนเช้ามืดที่เปลี่ยนเวลาไปตลาดให้เช้าขึ้นแต่กลับมาช้าลงกว่าเดิมเป็นชั่วโมงเลยเหรอครับ?"เค้กที่เหมือนถูกคุณตำรวจจับโกหกได้เหงื่อไหลไปทั้งฝ่ามือและกรอบหน้าไม่รู้ว่าจะวางมือไว้ที่ไหนไม่กล้าหันมาสบตาคนพี่จนต้องหันไปคว้าน้ำเย็นมาดื่มแก้อาการประหม่า"อ่า~ คือ.. แมวมีเจ้าของแล้วต้องคอยเอา... เอานมให้มันกินครับ แหะ แหะ"เค้กตอบด้วยท่าทางอ้ำอึ้งมีพิรุจอย่างคนที่ไม่เคยโกหกจนคนที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กรู้ดีว่าอาการลุกลี้ลุกลนกรอกตาล่อกแล่กแบบนั้นมันไม่จริง"เค้กว่าเรื่องของพวกเรามันแปลกๆ ไหม เรื่องที่มีปัญหาการเงินพร้อมกันทั้งที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแล้วจู่ๆ มันก็แก้ไขได้ไวกว่าที่คิดพร้อมๆ กับที่เค้กทำตัวแปลกๆ""ผมรู้นะว่าพวกพี่พยายามแค่ไหนในการแก้ไขปัญหาของบ้านตัวเอง เค้กรู้ว่าพวกพี่แอบทำงานออนไลน์ทำหลายๆ อย่างเพื่อให้สภาพคล่องการเงินไม่เเย่ไปกว่านี้แต่เค้กมีแค่ร้านเค้กไม่อยากทำอะไรมากไปกว่าการทำขน
Read more