เจ้าของคาเฟ่นี้มีสามีสี่คน

เจ้าของคาเฟ่นี้มีสามีสี่คน

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-03-18
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
32Bab
450Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

♡♡♡ ร้านขนมแห่งหนึ่งใจกลางเมืองอย่างกรุงเทพฯไม่รู้ว่าคิดได้ยังไงมาเปิดร้านขนมท่ามกลางแหล่งท่องเที่ยวอโคจรมีแต่ผับบาร์อะโกโก้ต่างชาติเดินกันให้รึ่ม สวัสดีครับผมชื่อเค้ก ธารธารา ชาล์ล อายุ22ปีเพิ่งเรียนจบปริญญาตรีศิลปะการจัดการอาหารแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯเพราะชอบทานเบเกอรี่มาตั้งแต่เด็กเลยดูอวบๆ ไปหน่อยแต่พอโตขึ้นก็ยืดสูงตอนนี้สูง175หนัก60แล้ว ด้วยความที่พ่อเป็นฝรั่งด้วยมั้งแกเลยมาซื้อที่เล็กๆ ตรงนี้ไว้เห็นทีแรกตั้งใจจะเปิดบาร์เหล้าตามทำเลปกติที่มันสมควรจะเป็น แต่ลูกชายคนเดียวดันชอบทำเบเกอรี่ซะได้นี่นา

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่1 เปิดร้าน

“Here, sign it and leave!” he demanded. Sophia stared down at the document tossed at her. ‘Divorce agreement’ she read in her mind. Sophia smacked her lips. ‘He didn’t even wait for a solid week before getting rid of me she thought to herself.

She wanted to believe it was a dream, but that was her reality. Her husband wanted a divorce from her, after two years of marriage. Even if the marriage was based on a contract, it was still a marriage. Noah Milton paced the floor of what was supposed to be he and Sophia’s bedroom, a place she never dared to enter, except on special occasions.

She recorded the look on Noah’s face before speaking, “Noah, your dad just—” Sophia swallowed the next words about to escape her lips as Noah’s icy grey eyes met hers.

Sophia was married to the most influential man in the city. The CEO of Milton group Noah Milton. It would be an honor for any woman in the whole city to be engaged, talk more of married to the most sought out man in all the city, but for Sophia, it was simply a nightmare.

“Did you not hear me Whyte? I said get up and leave,” Noah’s eyes gradually changed colour as his voice remained stern. His icy gaze sent chills down Sophia’s spine. He referred to her by her last name. She doubted her husband even knew her name.

Sophia was Noah’s executive secretary before they got married. It would have been the most beautiful Cinderella story making the headlines. ‘Rich CEO married poor office secretary out of love’, but that wasn’t the case.

A few months after she started working at the Milton group, Noah’s company, her mother fell terribly ill and needed an emergency surgery. Sophia was a hard worker and doubled her effort month after month.

Just when she had finally gathered the courage to ask for a three month advance on her salary, Noah blatantly refused her request claiming she hadn’t worked hard enough to make such a request. Instead of honoring her request, he decided to take advantage of the situation she was in.

He offered her a deal that any woman would have agreed to without complaint, she had to get married to him for two years. In exchange, he would take care of all her mother’s medical bills and her loans. Noah knew how financially unstable she was.

At first she didn’t quite understand it, a wealthy CEO who had captivated the hearts of all the women in the city, it wouldn’t have been exaggerating if someone said Country. If he so wanted he could marry seven ladies at a time without stress.

During the course of the marriage, Sophia understood why the immaculate billionaire needed a wife even though he had a girlfriend.

It didn’t take long before she agreed. The pressure was too much for her to handle, she had no other choice. The doctor threatened to withdraw her mother’s treatment. Looking back at it, Noah was cruel, he would have let her mother die if she didn’t agree to his terms.

Their wedding came as quite a shock to everyone in the office, as well as family and friends. Noah only related with people of high social standing and wealthy backgrounds. Sophia had none of that, she was poor and barely getting by.

“But Noah—” she tried to speak but was cut off almost immediately.

“Don’t you dare address me by my name, remember your place!” he demanded. Sophia gulped hard, “I’m sorry sir.” A stranger, that was what she was to him. Even after two years of marriage he still treated her like a common staff member, she had no place in his house anymore.

“Okay,” she said flatly, pulling the document over and signing it.

“What?” he asked with an arched brow.

“I said okay, I’m leaving.” She stood up from the bed unceremoniously. It seemed like the way she agreed without complaint had gotten him a little upset, his frown deepened.

“Since you want to go that badly,” Noah strode into the walk-in closet, “Maybe I can help you pack.” His intention was to throw her clothes on the floor, but he was shocked when he didn’t find any.

“Don’t worry, I took them out that day.” She explained folding her arms against her chest, a tear escaping her eyes. Noah’s eyes trailed her whole body, “What on earth is fake sympathy for? I know you were only nice to my father because you wanted money. Now that he’s gone you want to continue your manipulation!”

She loved his father so much. Noah’s father treated her like his own daughter. So much so that she slept in the hospital room where he was admitted. He wouldn’t let anyone apart from Sophia get close to him. Sophia’s heart sank to her feet, that was one of the most painful things she had ever heard him say. ‘Fake sympathy? Manipulation? If anything I’m the only one getting manipulated’.

He toyed with her emotions at any chance he got. Some days he was sweet, other days he was unrecognizable. Being with Noah Milton was an emotional rollercoaster, fun at the beginning, scary towards the end.

“Don’t you say that, don’t you dare—” Sophia’s voice was shaky, she didn’t have the words to explain her disappointment. Noah’s eyes reddened and his nostrils flared up. He took giant strides towards Sophia watching as her eyes widened.

Noah held onto her shoulders, pinning her to the bed. “Say that again, say it!” he demanded. Sophia squirmed under him, trying her best to get out of his grip. He examined her expression. Noah saw the growing fear in her eyes and withdrew immediately.

“Leave,” he ordered, pointing in the direction of the door. “You’ve stayed here for way too long.” He rubbed his hand against his forehead. It was something he did when he felt frustrated, “Forget it!” he said after a moment of silence, “I’ll have Thomas send your things to you,” he didn’t even spare her a glance.

“There’s no need for that, I’ll pack my things and be on my way, it will be faster.” Sophia’s remark immediately triggered a strange anger in Noah. She wanted to leave, and fast. He expected her to beg, even though he wouldn’t listen to any of her pleading, he would have at least liked to hear it.

“No!” he shouted at no one in particular.

“I know I’m useless but I think a few bags won’t be a hassle!” she remarked.

“So you’ve finally come to terms with your insufficiency. Your services over the year have been average, you couldn’t even hold a child in your stomach. Leave the city if you may, I can’t have people associating both of us together.”

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
32 Bab
บทที่1 เปิดร้าน
♡♡♡ร้านขนมแห่งหนึ่งใจกลางเมืองอย่างกรุงเทพฯไม่รู้ว่าคิดได้ยังไงมาเปิดร้านขนมท่ามกลางแหล่งท่องเที่ยวอโคจรมีแต่ผับบาร์อะโกโก้ต่างชาติเดินกันให้รึ่มสวัสดีครับผมชื่อเค้ก ธารธารา ชาล์ล อายุ22ปีเพิ่งเรียนจบปริญญาตรีศิลปะการจัดการอาหารแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯเพราะชอบทานเบเกอรี่มาตั้งแต่เด็กเลยดูอวบๆ ไปหน่อยแต่พอโตขึ้นก็ยืดสูงตอนนี้สูง175หนัก60แล้วด้วยความที่พ่อเป็นฝรั่งด้วยมั้งแกเลยมาซื้อที่เล็กๆ ตรงนี้ไว้เห็นทีแรกตั้งใจจะเปิดบาร์เหล้าตามทำเลปกติที่มันสมควรจะเป็น แต่ลูกชายคนเดียวดันชอบทำเบเกอรี่ซะได้นี่นาก็ต้องยกให้ผมแหละนะคุณปีเตอร์พ่อกับแม่ผมเกษียณแล้วบินเที่ยวรอบโลกปล่อยร้านให้บริหารเองให้ที่ให้ทางให้เงินมาลงทุนปรับปรุงร้านเป็นแนวคาเฟ่ขนมหวานอย่างที่ชอบสไตล์ฝรั่งเค้าก็ไม่ซัพพอตอะไรมากกว่านี้แล้วล่ะช่วยตัวเองไปก่อนจะเปิดร้านเต็มตัวก็หาพนักงานก่อนเลยร้านมันไม่ได้ใหญ่แต่ก็ไม่เล็กขนาดที่จะทำอะไรคนเดียวได้ด้วยความเป็นบาร์เหล้าเก่ามารีโนเวทใหม่อยากได้กลิ่นอายทั้งความมึนเมาและความหวานให้ความรู้สึกอีโรติกแบบไม่เหมือนร้านขนมทั่วไปสมัยนี้มันต้องหาจุดขายไงในร้านแสงสีเสียงไม่ต่างจากบาร์แถวนี้ไฟที่
Baca selengkapnya
บทที่2 ว่าที่สามี
♡♡♡ในขณะที่นั่งเท้าคางคิดอะไรเพลินๆ ที่โซนเคาเตอร์บาร์จู่ๆ ก็มีเสียงเด็กหนุ่มเปิดประตูร้านโพล่งขึ้นมาว่ามาสมัครงานด้วยความที่หันหน้าไปทางประตูจึงเงยขึ้นมองแสงสว่างที่เปิดทะลุลอดตามตัวผู้ชายตัวสูงคนนั้นราวกับเทวดามาโปรดเขาหล่อมาก หล่อแบบตาค้าง หล่อชนิดที่ผู้ชายด้วยกันยังระทวย เด็กหนุ่มหน้าตี๋แต่จมูกโด่งตัวขาวราวกับลูกครึ่งจีน ตัดผมทรงทูบล็อคแบบหนุ่มเกาหลีนิยม สวมชุดนักศึกษาขาวกางเกงเเสล็คดำยาวผูกเนคไทสีดำติดเครื่องหมายมหาลัยสะพายกระเป๋าสีดำ เดินอกผายไหล่ผึ่งเข้ามาถือวิสาสะนั่งตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม พร้อมกับมองตาอมยิ้มเอ่ยด้วยเสียงทุ้มทรงเสน่ห์เชื่อว่าต้องมีคนละลายกับใบหน้าและเสียงหล่อๆ แบบนี้...ผมละหนึ่ง"เอ่อ..ขอสัมภาษงานเลยแล้วกันนะครับพอดีร้านต้องการคนด่วนรบกวนพรีเซ้นตัวเองเลยครับ"ผมพยายามควบคุมเสียงและท่าทีที่มองคนหน้าตาดีเพลิน หล่อแบบนี้แหละเรียกลูกค้าได้แน่นอน"เอิ่ม ..ผมชื่อ ครีม วิเศษ สามัคคี ครับเป็นนักศึกษามหาลัยปีหนึ่งอายุ19ปีสูง185หนัก70เรียนที่มหาลัยyyสาขาศิลปกรรมอาหารใกล้ๆ ร้านนี้เป็นคนจังหวัดเชียงใหม่ต้องการมาสมัครในแผนกผลิตตกแต่งเบเกอรี่ครับ"เสียงนุ่มทุ้มไม่ละสายต
Baca selengkapnya
บทที่3 แฟนเก่าบอกว่า
♡♡♡"สวัสดีครับคุณเจ้าของร้าน..เป็นอะไรทำไมหน้าหงิกจัง""งานเยอะอ้ะเเทบไม่ได้นอนเลย พี่ของีบหน่อยนะออเดอร์ แปะอยู่หน้าเคาเตอร์ อบฐานเค้กไว้ให้แล้ว ห้าวว~ "เนื่องจากเมื่อวานรับอีหล่อมาทำงานเลยต้องเตรียมร้านให้พร้อมเพราะเด็กมันไฟแรงยุให้เปิดร้านเลยถ้ารอคนพร้อมไม่ได้เริ่มทำอะไรสักทีก็เลยลงโฆษณาบอกเพื่อนในทวิตเตอร์พวกเพื่อนตัวดีก็แสนดีอุดหนุนกันไปคนละสองสามอย่างจนต้องมานั่งทำให้กลางดึกกลางดื่นไหนๆ ก็ไม่นอนแล้วก็อบฐานเค้กตีแป้งหมักไว้ให้อีหล่อเตรียมส่วนผสมนู่นนี่นั่นเช้ามืดลุกไปตลาดไปซื้อผลไม้กับดอกไม้สดมาแต่งขนมอีกยาวจนสายมาจัดร้านจัดจานเช็ดร้านล้างห้องน้ำเหนื่อยมากแม่เหนื่อยชิบหายอยากมีผัวสักสี่ห้าคนพอดีกับตำแหน่งงานที่ต้องรับผิดชอบเลยกูจะได้มีหน้าที่ทำลูกอย่างเดียวพอเสร็จก็ปาไปห้าโมงเย็นกำลังจะงีบหลับอีหล่อก็มาพอดีตอนนี้ไม่มีอารมณ์มารบราใดๆ กับพนักงานเด็กที่ชอบดึงหลังมือกูไปจูบทักทาย เรื่องของเมิงเลยพ่อกูเป็นฝรั่งกูไม่ถือมันคงเห็นตาหมีแพนด้าของผมเลยไม่เซ้าซี้อะไรปล่อยผมไปนอนหลังร้านที่ทำไว้พักเพราะขี้เกียจเดินทางไปกลับบ้านของพ่อกับแม่ที่ต้องขับไปเกือบชั่วโมงเพราะรถแม่งติด"เค้ก~เค
Baca selengkapnya
บทที่4 ว่าที่สามีคนต่อมา
หกโมงเย็นตะวันโพล้เพล้ผมเดินไปพลิกป้ายหน้าร้านว่าเปิดแล้วเข้ามานั่งที่กลางร้านตรงเคาน์เตอร์ตู้เค้กตอนนี้มีอารมณ์สุนทรีย์อยากเปิดฟังเดอะโกสบรรยากาศในร้านมันได้ไฟสีแดงขมุกขมัวส่องผ่านต้นไม้ประดับต่างๆทอดเงาเว้าแหว่งราวกับมีผีปีศาจเต็มร้านแต่กลิ่นเบเกอรี่ลอยคลุ้งหอมละมุนละไมคอนทราสต์พอยัง?คือเป็นคนชอบอะไรแบบนี้ไงที่น่าตื่นเต้นๆพวกเครื่องเล่นหวาดเสียวงี้เรื่องผีปีศาจเรื่องไขคดีมันมีเสน่ห์ดีนะเออใครจะติสกว่ากูไม่มีหรอกนั่งแต่งหน้าเค้กมุ้งมิ้งฟังการฆาตกรรมแล้วมีผีออกมาล้างแค้นอย่างเช่นเรื่องที่พี่แกเอามาเล่าวันนี้คือมีสาวสวยนางหนึ่งเปิดร้านขายขนมเหมือนปกติทุกวันแล้วจู่ๆมีโจรเมายาโผล่มาข่มขืนแล้วฆ่าตาย..."นี่!!""เหี้ย!!!ค คะ ครับ ครับ ผมจนครับ พึ่ง พึ่งเปิดร้านได้อาทิตย์เดียวไม่มีตังให้พี่ปล้นหรอกครับพี่อยากได้อะไรเอาไปเลยอย่าฆ่าผมเลยนะได้โปรด"เชี่ยแล้วบ้าเอ้ย!โดนปล้นตอนเย็นทำไมเหมือนเรื่องในยูทูปเลยวะ?จู่ๆก็มีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้หน้าเหี้ยมผมยาวยุ่งเหยิงปิดตามีหนวดมีเคราเขียวครึ้มเปิดประตูผ่างมาตะโกนลั่นกูที่กำลังแต่งเค้กอยู่สะดุ้งเฮือกยกมืออย่างไวเผลอบีมถุงครีมแตกเต็มหน้าเต็มแขนเลยไอ
Baca selengkapnya
บทที่5 น้องโจรปล้นใจ
ขออนุญาตใจเกเร..พี่ใจเต้นกับอีสองเด็กแสบซ้ายขวามากพูดเลย ลนลานเด๋อด๋ามากเลยตอนนี้"เตงแต่งเค้กรูปไรเนี่ยบูดเบี้ยวชะมัดมาเขาจับมือทำ"อีหล่อมันอ้อมมาซ้อนหลังเอาคางเทินบ่าผมมือนึงกอดเอวมือนึงซ้อนทับมือแต่งหน้าเค้กกดตัวทับก้มลงน้อยๆพูดอะไรไปเรื่อยเปื่อยข้างหูเนี่ยแต่เสียงมันแตกหนุ่มไงมันอีโรติกสยิวกิ้วมากขนแขนลุกชันตลอดหันไปหามันไม่ได้ด้วยนะมันจะจูบคล้ายจะอึดอัดแต่ใจพองฟูคล้ายจะต่อต้านแต่มันรู้สึกดีไบโพล่าแดกแน่กู!ซ้ายเป็นเทวดารูปงามขวาเป็นซาตานสุดเท่อีน้อง โช๊ค คุณากร สาระวิน เด็กช่างตัวโตหน้าเมินโลกสัดผมยาวหยักศกช่วงบนช่วงล่างไถเกรียนแค่ทรงผมก็กวนบาทาจะตายห่าอยู่แล้วนิสัยก็กวนตีนมันไม่นุ่มนวลเหมือนอีหล่อเพื่อนของมันสักนิดอยากทำอะไรก็ทำทื่อๆบางทีแต่งไฟในร้านอยู่เรียกให้ไปหานึกว่าจะให้หยิบอะไรให้แม่งเรียกไปแดกปากอีท่าประจำคือจับกรามผมด้วยมือข้างเดียวแล้วล้วงลิ้นเข้ามาในปากแบบไม่พูดไม่จาคือท่าไม้ตายของมันเลยแหละมันไวมากลิ้นเหมือนลูกโบว์ลิ่งที่ทำสไตรค์พินในลู่ เปรี้ยงเดียวกวาดเรียบแล้วแม่งก็ไล่เจ้าของร้านไปทำขนมต่อ แม่ง!ตอนโดนมันไวใครจะไปรู้สึกทันแต่พอถูกจูบก็เหมือนวิญญาณหลุดจากร่าง
Baca selengkapnya
บทที่6 ว่าที่สามีคนต่อมา
"นี่พวกนายฝากร้านแปปนึงนะชั้นไปธนาคารแป๊ป"" ไปทำไมอ้ะ""ไปซื้อกะเพราหมูกรอบมั้งเอาตังไปเข้าสิถามได้""ปากดีเดี๋ยวกัดลิ้นขาดเลยนี่มันสมัยไหนแล้วเมีย ใครเขาถือเงินสดกันไม่ทราบหน้าก็เด็กไม่คิดว่าจะล้าหลังขนาดนี้"อีโจรห้าร้อยมันแซะคนที่มันดูดปากทุกวันได้หน้าตายมาก..อิดอกกก"หุบปากไปอีโจรห้าร้อยกรุณาไปส่งขนมสักทีเถอะมานั่งเล่นอะไรบนเคาน์เตอร์ บ้าบอ!"" มานั่งมองนมเมียใครจะทำไม"ดูมันตอบเด้!"โรคจิต!""เตงไม่ให้ไอ้โช๊คไปส่งล่ะไว้ดีนะคะไม่อยากให้ไปคนเดียวเลย"คุณสามีหมายเลขหนึ่ง?พูดด้วยท่าทางห่วงใยอบอุ่นราวกับไมโครเวฟเคลื่อนที่"ยูดูงานในร้านก่อนนะล้นขนาดนี้ถ้าไปสองคนยูตายแน่นอน""เขินว่ะเป็นห่วงเค้าด้วย""บ้าบอ! ไปละนะฝากดูร้านด้วย""เดินให้มันดีๆนะเมียอย่ามัวแต่เด๋อด๋าชนนั่นชนนี่"ไม่วายอีคนที่เรียกตัวเองว่าผัวเบอร์สองยังจะมีหน้าแซะกูอีกนะคิดว่ากูสามขวบรึไง!"ใครมันจะซุ่มซ่ามขนาดนั้นกัน!"โป๊ก!!! โอยยย"เมียกูไง -_-"ผมเดินมาขึ้นแท็กซี่หน้าร้านตรงมายังธนาคารแห่งหนึ่งใช้เวลาเดินทางยี่สิบนาทีเพื่อมาทำธุระกรรมการเงินแต่ก็จริงอย่างที่สองแสบว่าเดี๋ยวนี้ธนาคารปิดตัวลงเยอะมากเพราะเอไอเข้ามาทำงา
Baca selengkapnya
บทที่7 สามแสบ
"นี่พี่ สมชาย สมประสงค์อภิรักภักดี อายุยี่สิบเจ็ดจะมาทำงานด่านหน้ารับออเดอร์กับบัญชีการเงินที่ร้าน" วันต่อมาก็พาพี่สมชายเด็กนอกมาเจอบรรดาตัวจี๊ดที่ร้านพ่อเทวดาครีมยังคงอิมเมจพ่อพระจับมือทักทายยิ้มแย้มเป็นมิตรแม้หน้าเฮียสมชายจะเชิดยิ่งกว่าสิงโตเทศกาลตรุษจีนก็ตาม "พี่สมชายครับคนหน้าใจดีนี่ชื่อครีมเป็นเชฟทำขนมอบขนมแต่งขนมช่วยเค้กพนักงานคนแรกของร้าน" ผมชี้มือมาที่คนที่ยืนหล่อละมุนละไมหลังตู้โชว์ขนมอย่างดี๊ด๊าเพราะอารมณ์ดีมีพนักงานเพิ่มหลังจากเมื่อวานกลับมาเล่าให้สองแสบฟัง "ส่วนคนหน้ากวนนี่ชื่อโช๊คครับเป็นช่างประจำร้านพ่วงตำแหน่งแมสเซนเจอร์ส่งขนมด้วยครับ" แล้วก็ชี้มือมาที่คนที่ยืนกอดอกยืนกางขาเหมือนนักเลงคุมบ่อนที่ดูท่าจะไม่สบอารมณ์ตั้งแต่เมื่อวานที่เล่าประวัติคนที่เคยแต่งงานด้วยตอนห้าขวบให้ฟัง "สวัสดีครับพี่สมชาย ผมคือว่าที่สามีคนที่หนึ่งยินดีที่ได้รู้จักครับ" การแนะนำตัวแบบนี้คืออะไรวะคุณชายครีม? "หวัดดีกูผัวคนที่สอง" หมอนี่ยิ่งแล้วใหญ่ดูมาเฟียสุดอะไรสุด "ช่วยไม่ได้นะที่มาคนที่สามแต่พี่กับเค้กเราแต่งงานกันตั้งแต่ห้าขวบแล้วก็~น้องเค้กน่ะชอบคนอายุมากกว่า..พวกนายรู้ยัง?" เอ๊า
Baca selengkapnya
บทที่8 ป่วนที่สุดก็เจ้าของร้านเนี่ยแหละ
หลังจากที่ยืนเถียงกันหน้าร้านอยู่สองคนกับโช๊คเราสาดอารมณ์และความในใจกันอย่างกับพายุโหมกระหน่ำความรู้สึกพรั่งพรูจนต้องก้มหน้าพูดทั้งน้ำตาคำพูดของพี่ดรีมลอยมาเต็มหัวว่ารสนิยมเราไม่ต่างกันผมชอบการอยู่แบบฝูงไม่ต่างกันกับเขาแค่เขาเป็นฝ่ายรุกมีคนรักเป็นฝ่ายรับทั้งหมดแต่ผมเป็นฝ่ายรับมีคนรักเป็นฝ่ายรุกทั้งหมด ไม่ใช่ไม่เข้าใจในสิ่งที่โช๊คพยายามสื่อแต่กังวลมากกว่าเพราะต้องรับผิดชอบทั้งร้านทั้งความรู้สึกคนรักที่มีมากกว่าหนึ่งจนมันกดดันตัวเองเห็นติ๊งต๊องแบบนี้แต่กลัวการสูญเสียความรักมากจริงๆ เสียงคนสองคนผู้มาทีหลังทำให้คนที่ก้มหน้าก้มตาร้องให้หันมามองทั้งน้ำตาเห็นคนสองคนอยู่ข้างหลังพูดออกมาพร้อมกันด้วยท่าทางจริงจัง "ขอโทษด้วยแล้วกันเรื่องเมื่อกี้แต่นายก็ตัดสินชั้นด้วยภาพลักษณ์ภายนอกเร็วไปชั้นขอเงินพ่อเพราะไม่ได้เก็บเงินเองเลย มันรู้สึกดีมากกว่าที่ให้เงินเขาแล้วขอเงินท่านเหมือนตอนเด็กๆ" "ชั้นเคยคิดว่าเลิกรักเค้กได้เพราะเมื่อก่อนการรักเพศเดียวกันมันดูไม่ดีกับวงศ์ตระกูล..แต่กลับมาเจอก็ยังรักอยู่ ยอมรับว่าตอนแรกที่รู้ว่าพวกนายก็รักและลึกซึ้งกันระดับนึงแล้วรู้สึกหงุดหงิดจนอยากเกทับไม่รู้ว่าเค้กจ
Baca selengkapnya
บทที่9 เค้กไปไหน
"เค้กไปไหนครีม?" สมชายถามหาคนตัวเล็กที่ปกติจะยืนประจำการอยู่แถวนั้นแต่ตอนนี้มีแค่โทรศัพท์ที่วางไว้แต่ตัวหายไปไม่มีใครเห็นซะงั้น "อ้าว ไม่รู้สิครับเมื่อกี้ยังเห็นนั่งอยู่ตรงนี้อยู่เลย ไอ้โฟ๊ค !โฟ๊ค!" ครีมตอบรุ่นพี่แล้วเรียกเพื่อนที่อยู่ไม่ไกลให้เข้ามาหา "อาราย?" "มานี่ดิ้" "ว่า" "เมียมึงหายไปไหน? "ใครวะ?" "อ้อ~เค้กเมียกูว่ะมึงถูกตัดออกจากความเป็นผัวตั้งแต่มึงนัวเนียสาวโต๊ะนั้นแล้วฮ่า ฮ่า ฮ่า" "กวนตีนนะมึงมีอะไร?" "เห็นเค้กไหม?" "มึงอยู่หน้าเคาน์เตอร์กับมันมาถามกูทำไม กูยุ่งอยู่" "ในห้องหลังร้านก็ไม่มีนะไปไหนเนี่ย?" สมชายเดินไปดูที่ห้องพักกับห้องน้ำออกมารวมตัวกันหน้าเคาร์เตอร์เมื่อมีบางอย่างผิดปกติทั้งสามจึงคิ้วขมวดทันที "เหนื่อยรึเปล่าโทรหาซิ้?" โช๊คที่เสียงตึงเอ่ยขึ้น "โทรศัพท์กองอยู่เนี่ยโทรหาใครล่ะ?" แต่สมชายก็ตอบกลับเพราะเห็นโทรศัพท์ของคนรักวางอยู่แถวนั้น "อะไรวะ! ไปไหนก็ไม่เอาโทรศัพท์ไปในห้องน้ำไม่มีเหรอวะ?" โช๊คเริ่มอารมณ์ขึ้นเพราะห่วงคนตัวเล็กจอมซุ่มซ่ามของตนไม่ใช่ว่าไปลื่นล้มหัวฟาดพื้นสลบอยู่แถวไหนสักที่หรอกนะ "ไม่มี" เมื่อเจ้าของร้านควบตำแหน่งว่าที่เมียข
Baca selengkapnya
บทที่10 โช๊คเปิดก่อน18+
"ไม่เล่นเเล้วโว้ย! หมดตูด!อะไรวะน็อคกันอยู่สองคน""มึงกากจังเมียโง่แทบทุกตา~""ซอรี่นะเบ้บมึงก็ไม่น็อคค่าทำมาเป็นบูลลี่คนอื่น""อย่างน้อยกูก็ไม่ได้โง่นะจ๊ะ~""เล่นกันไปสองคนเลยผมไปหาเหล้าฟรีกินก่อนไม่มีตังซื้อแล้ว""เตงเอาตังเค้าไปซื้อไหม?""ตังกูค่าคุณชายครีมที่มึงได้ไปตังกูทั้งนั้นไม่เอาเว้ย! รมเสีย! หงุดหงิด! ไปกินเหล้าฟรีพ่อดีกว่า""เมียกูกินด้วย~"ผลของความห้าวที่ไม่รู้ว่าตัวเองเล่นไพ่กากตีไพ่โง่แทบจะทุกตาปล่อยให้สองคุณชายครีมกับพี่สมชายเค้าดวลกันไปมีแค่คนกากสองคนที่มาควานหาเหล้าฟรีกินข้างนอกแบบยาจก ..เซ็ง~"เมียทำไมกินเหล้าเก่งจังวะกินตั้งแต่ไม่ปิดร้านตอนนี้ก็เอามึงไม่ลงคอทองแดงเหมือนกันนะเรา""แหงแหละคุณปีเตอร์บอกว่าอย่าคออ่อนเดี๋ยวโดนมอม""ดวลกันหน่อยมั๊ยเด็กช่างกับเด็กอาหารใครมันจะแน่กว่ากัน~""ได้ดี๊แต่...ใครจ่ายวะถ้าเหล้าหมดตู้เนี่ย?""กูจ่ายเองค่ะเมียกูได้ทิปเยอะมากนะมึงรู้ยัง""ใจป้ำมากเลยคุณโจรห้าร้อย~""มาเลยอีอ้วน! ไปเปิดเพลงด้วยขอเพลงไอดอลกูนะคะ""ใครวะไอ้ดอลพี่โจรโช๊คเนี่ย?""มึงเห็นเอวกูพริ้วขนาดนี้ไหมไอดอลกูเป็นก้องห้วยไร่มั้ง! ลิซ่าเว้ยลิซ่านัมเบอร์วัน!""หน้าโจ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status