Semua Bab The CEO's Midnight Addiction to His Ex-Wife: Bab 151 - Bab 160

Ang kanilang pagpupumiglas, labanan, at galit na pagburaot sa isa't isa sa likod ng pinto ay naglikha ng magulong ingay na tunog nakatatakot na may kahalong landi. The chaotic tension left Tricia and her daughter inside the room completely stunned!Ang maliit na batang babae, na mahigit dalawang taong gulang pa lang, ay walang kamuwang-muwang na nakatayo habang hawak ang kaniyang donut. Malaking-malaki ang kaniyang mga mata na nakatitig sa dalawa bago inosenteng nagtanong, "Mommy...... si Tito at Tita po ba, nag-ki-kiss?"Nakatira lang si Tricia sa sofa, tulala rin sa nakikita. Nang marinig ang boses ng anak, bigla siyang natauhan at mabilis na hinila ang bata para takpan ang mga mata nito—pero too late na.Ang lalaking parang hayok na sumasamsam ng halik sa likod ng pinto ay biglang natigilan nang marinig ang boses ng bata mula sa loob, na tila ba biglang naging estatwa dahil sa magic.He was frozen. Ang kaniyang magulo ngunit napakagwapong mukha ay puno pa rin ng matinding bugso ng

Alam ni Celestine na kahit sino ay maki-curious sa bagay na ito, kaya maikli niyang ikinuwento ang nakaraang samahan at utang na loob sa pagitan ng kaniyang lolo at ng yumaong Lolo Mike Riego."Kaya naman pala, ganoon pala 'yon. May paninindigan ang pamilya Riego—marunong silang tumanaw ng utang na loob at may isang salita," tapat na paghanga ni Tricia."Oo, napakabait sa akin ni Lolo Mike. Kung hindi dahil sa financial support niya, hindi ako makakapagtapos ng high school o college." Iyon ang dahilan kung bakit buong-puso niyang tinupad ang hiling ng matanda noon na magpakasal kay Sebastian.Napabuntong-hininga si Tricia, "Actually, kung naging makapal lang ang mukha mo at nangkapit ka sa kanila, hindi mo na iisipin ang pangkabuhayan habambuhay. Kahit mag-divorce kayo, pwede kang umalis na bilyonarya."Ngitngit na ngumiti si Celestine, "Huwag na. Mas panatag ang loob kapag sarili mong mga kamay ang inaasahan mo.""Sabagay, may punto ka!" Bagamat galing sa may-kayang pamilya si Tricia

May pormal sana silang pag-uusapan sa hapunan ngayon, ngunit hindi nila inaasahan na makakasalubong nila sa parehong restaurant si Celestine at ang mga kasama nito. Kaya naman, buong oras ng pagkain ay lumilipad ang isip ni Sebastian at nakatitig lang sa pwesto ng iba. Ngayong nagtagumpay ang kaniyang plano na mapaalis ang babae doon, ang puso niya ay lumipad na rin kasunod nito. Naiwang walang masabi si Adrian, habang excited na naghihintay na mapanood ang unti-unting pagbagsak at pagkasira ng pride ng kaniyang kaibigan sa oras na matuklasan ng asawa nito ang ginawa niya. Nagmamadaling bumalik si Celestine sa Azure Bay Villa. Matapos makipag-ugnayan kay Yaya Belen, natagpuan niya ang grupo ng mga ito na naglalakad sa gilid ng lawa sa tapat mismo ng villa area. "Mga anak ko~" Nang makita sa kalayuan ang kaniyang anak na si Isabelle na karga-karga ni Yaya Belen, hindi na napigilan ni Celestine ang kaniyang emosyon at patakbong lumapit sa kanila. At ang magkapatid na twins, n

Pilit na iniwas ni Celestine ang kaniyang tingin at mabilis na iniabot ang bata sa kaniya. Ngunit tila may naramdaman ang maliit na si Isabelle. Nang akma na siyang kukunin ng kaniyang ama, bigla itong umiyak nang malakas, at ang matambok nitong maliit na kamay ay mahigpit pa ring nakakapit sa damit ng kaniyang ina. Sa kasamaang-palad, kasabay ng kaniyang damit ay nairit din ng kaniyang anak ang ilang hibla ng buhok ni Celestine. Sa tindi ng sakit ay napasigaw siya nang bahagya, na ikinagulat naman ni Sebastian. "Baby, hindi aalis si mommy. Hawak pa ni mommy si ate, hindi ako aalis..." Dahil alam niyang matagal siyang hindi nakasama ng kaniyang anak, tiniis ni Celestine ang sakit at agad na inalo ang bata para kumalma ito. Ngunit ano nga ba ang maiintindihan ng isang limang buwang sanggol? Ang alam lang niya ay ang kaniyang natural na instinct na hawakan ang kaniyang ina. Ayaw niyang mawalay at ayaw niyang maiwan muli. Sinubukan naman ni Sebastian na amuin ang kaniyang anak at da

Ang ina na nawalan ng komunikasyon sa loob ng halos dalawampung taon at walang katiyakan kung buhay pa ba—ay biglang nagbalik ngayon! At mukhang maayos ang kaniyang buhay, tila ba naging isang mayaman na tao... Hindi alam ni Celestine kung paano ilalarawan ang kaniyang nararamdaman sa mga sandaling ito. Walang kahit anong pananabik o tuwa, kundi galit—isang matinding galit. Pinilit niya ang kaniyang sarili na kumalma at matapos mapakinggan nang malinaw ang mga sinabi ng matanda, buong pasasalamat siyang nagsabi, "Maraming salamat po, Aling Soling. Huwag niyo po muna sa kaniyang sasabihin... Ayaw ko pong guluhin niya ang buhay ko ngayon." "Naiintindihan ko, Nene! Alam ko naman! Napakaganda ng buhay niya ngayon, pero iniwan niya lang ang mga lolo't lola mo noon. Sobra talaga siya! Palagay ko nga ay nag-asawa na siya ulit doon. Marahil ay ayaw niya ring malaman ng ibang tao na may pamilya at anak na siya rito..." Matapos ang lahat, ang matanda ay sanay na rin sa iba't ibang takbo