Semua Bab ข้าถูกถอนหมั้นก่อนวันออกเรือน: Bab 11 - Bab 20

จะว่าไปชายหนุ่มตระหนักดีว่าการหมั้นหมายของตระกูลสวีและตระกูลเสิ่น แท้ที่จริงก็เพื่อผลประโยชน์ทั้งสิ้น สองตระกูลใหญ่แห่งเทียนซานผูกไมตรีเกี่ยวดอง เป็นเรื่องที่ไม่ได้เหนือจากการคาดหมายแต่อย่างใดที่เหนือคาดก็คือสวีเหยียนถิงคงคาดไม่ถึงว่าเขาจะโดนคุณหนูสี่จับโกหกได้ก่อนวันแต่งงานเช่นนี้ ทั้งที่ก่อนหมั้นหมายก็ส่งของขวัญ ส่งจดหมาย ส่งความห่วงใยไม่ขาด...“จะว่าไป...ข้าเองก็ไม่คิดว่านางจะกล้าออกจากป้อม แถมครั้งนี้ไม่ได้มากับบิดา ทั้งยังไม่ได้มากับเสิ่นจิ่ว” เขาไม่เคยได้ยินว่าคุณหนูสี่ป้อมตระกูลเสิ่นเคยออกจากป้อม ลงเขามาทำธุระหรือช่วยงานป้อมตระกูลเสิ่น “ท่าทางการเจรจาซื้อขายของนาง ดูแล้วไม่คล้ายคนที่ไม่เคยออกจากป้อม ไม่คล้ายคุณหนูที่ถูกประคบประหงมไม่เคยออกมาพบเจอผู้คน” คิ้วเข้มของเขาขมวดมุ่นด้วยควาวมไม่เข้าใจ “คุณหนูสี่ผู้นี้...น่าสนใจจริงๆ”เห็นเลือดสีหน้าไม่เปลี่ยน เห็นการต่อสู้ยังใจดีตะโกนบอกเขาว่าลูกดอกอาบยาพิษ แถมตกน้ำยังดำลงไปลากเขาที่จมลงไปขึ้นมา... กับคนแปลกหน้าลูกกลอนวารีที่ประเมินค่าไม่ได้ นางกลับยื่นให้เขาถึงปากด้วยสายตามั่นคงไร้ประกายของความลังเลด้านนอกฉางสือส่งเสียงเรียก “เข้ามา”

“ข้า...ข้ามาเป็นเพื่อญาติผู้น้อง!”“อ้อ” อวี้เฟิงเหลียนหันกลับไปมองหลี่เซวียนเอ๋อร์ “แล้วเหตุใดมาทำลับๆ ล่อๆ ในที่มืด ไม่ขึ้นเรือไปเป็นเพื่อคุณหนูหลี่เล่า” เขายังเหลือทางออกไว้ให้ไม่ได้เปิดโปงคนทั้งสองโดยตรง อวี้เฟิงเหลียนยิ้ม “ข้าอยู่ที่นี่นั้นคิดว่าคงไม่แปลก กิจการของตระกูลอวี้หากมีผู้อื่นมาทำให้เสียหาย ข้าเองก็มีส่วนรับผิดชอบ ช่วยคนก็เป็นหน้าที่ข้า หากคุณหนูสี่ตกน้ำไปเช่นนี้เรื่องที่ตามมาก็ไม่แน่ว่าตระกูลอวี้เองก็มีส่วนผิด ท่านไม่คิดเช่นนั้นหรือ หรือว่าท่านมีความเห็นอื่น??”หลี่หั่วอินกลืนน้ำลายรู้สึกพูดไม่ออก เขามองไปยังหลี่เซวียนเอ๋อร์ทว่าอีกฝ่ายหลบตา แสร้งหันไปมองสวีเหยียนถิงอีกฝ่ายเองก็ขมวดคิ้วมองหลี่เซวียนเอ๋อร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามอยู่ๆ เสิ่นหมิงเล่อก็ส่งเสียงหัวเราะออกมาด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความขบขัน“เจ้าหัวเราะอะไร!” หลี่หั่วอินถามด้วยความขุ่นเคือง“นี่มิใช่เรื่องน่าขบขันหรอกหรือ ไม่หัวเราะตอนพรุ่งนี้ก็ต้องถูกหัวเราะเยาะอยู่ดี ท่าเรือแม้อยู่ไกลแต่พวกท่านดูสิ” นางชี้ไปยังถนนรอบนอกที่มีรถม้าวิ่งผ่านแม้เป็นยามค่ำคืน “ทั้งคนงานเอย คนผ่านทางเอย ชาวบ้านที่ผ่านมาได้ยินและ

อวี้ฮูหยินพยักหน้า “การหมั้นหมายของตระกูลเสิ่นและตระกูลสวี จริงอยู่ว่าไม่ส่งผลดีต่อตระกูลอวี้ของเรา ทว่าจะให้ตระกูลอวี้เข้าไปพัวพันกับการถอนหมั้นก็ช่าง...” นางมองชายหนุ่มราวกำลังหยั่งเชิง อวี้เฟิงเหลียนเพียงคงสีหน้ามั่นคงไม่ได้แสดงท่าทีใด “เอาเถิด ข้าแม่เชื่อเจ้า ตลอดมาเจ้าก็ไม่เคยโปกหปิดบังในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของตระกูลอวี้ เช่นนี้แล้วเรื่องคุณชายสวีกับคุณหนูหลี่ผู้นั้นเล่า เป็นความจริงหรือไม่”“เกรงว่าจะจริงขอรับ ทั้งสองนัดพบกันที่เมืองทางใต้จริงๆ บังเอิญถูกคุณหนูสี่ตระกูลเสิ่นพบและล่วงรู้เข้า ดังนั้นคุณหนูหลี่จึงวางแผนผลักคุณหนูสี่ หวังให้ญาติผู้พี่ของตนลงไปช่วยนางในแม่น้ำ คิดทำลายชื่อเสียงของนางไปพร้อมๆ กับหาข้ออ้างให้คุณชายสวีถอนหมั้น”“เหลวไหล เรื่องโง่งมเช่นนี้กลับคิดมาได้ เรื่องการหมั้นหมายนี้ขึ้นอยู่กับผลประโยชน์และหน้าตาของสองตระกูลใหญ่ นางคิดว่าตัวเองเป็นใครจึงจะสามารถทำให้สองตระกูล...” อยู่ๆ นางก็หยุดพูดแล้วขมวดคิ้ว “ทางด้านป้อมตระกูลเสิ่นเล่ามีความเคลื่อนไหวหรือไม่”“นายท่านตระกูลเสิ่นดูเหมือนกลับถึงป้อมแล้วขอรับ คงได้ยินข่าวลือนี้เช่นกัน”“คงโกรธน่าดูชม” แม้ก

นางลอบยิ้มเพราะนี่คือสิ่งที่นางต้องการ ผู้อื่นล่วงรู้ว่าอวี้เฟิงเหลียนถูกพิษร้ายแรงอยู่ได้อีกไม่นาน ทว่านางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงข้ออ้างที่นางกับเขาตกลงกันขึ้น!!!“เสี่ยวหวงหรง มิสู้เจ้าลองใคร่ครวญดูอีกสักครั้ง หากเจ้าแต่งให้สวีเหยียนถิง พ่อสัญญาจะจัดการเรื่องคุณหนูหลี่ผู้นั้น ทำให้เขาไม่กล้ารับนางเข้าจวน บีบให้นางแต่งไปอยู่หัวเมืองด่านนอกไกลโพ้นดีหรือไม่”เรื่องเช่นนี้บิดาก็คิดออกมาได้ “ท่านพ่อ เรื่องคุณหนูหลี่ผู้นั้นมิใช่ปัญหาใหญ่ท่านพ่อก็รู้ สวีเหยียนถิงผู้นี้ยังไม่ทันแต่งเข้าก็ซุกซ่อนปิดบังและโกหกแล้ว ตอไปเล่าเจ้าคะผู้ใดรับรองได้ว่าเขาจะไม่ทำเรื่องเช่นนี้อีก ยังมีคนตระกูลสวี ผู้น้อยก็แล้วไป แต่เหล่าผู้อาวุโสจะไม่มีใครระแคะระคายเรื่องนี้เลยเชียวหรือ ลูกไม่ได้ตำหนิหากเขาจะรับอนุ แต่นี่ยังไม่แต่งเข้าก็เห็นแล้วว่าเข้าเป็นเช่นไร หากแต่งเข้าข้าจะมีสภาพเช่นไรเจ้าคะ ข้ารู้ว่าท่านพ่อรักข้าที่สุด หากข้าแต่งให้เขาแล้วต้องชอกช้ำทนทุกข์ เช่นนี้ท่านพ่อทนเห็นข้าต้องตรอมตรมไปชั่วชีวิตหรือเจ้าคะ” นางเม้มปากกลั่นน้ำตาออกมาคลอคลองเสิ่นชิวเห็นเข้าก็รีบลุกขึ้น “เอาละๆ พ่อเข้าใจแล้ว จะจัดการเรื่องนี้ให้

“ขอรับพ่อบุญธรรม”แล้วคนตระกูลสวีก็ถูกบีบให้กลับออกมาจากจวน ของหมั้นเองก็ถูกขนออกมาวางหน้าป้อม ถึงอย่างนั้นนึกไม่ถึงว่าสองแม่ลูกตระกูลสวีจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ กลับปักหลักเข้าพำนักยังเรือนหลังหนึ่งที่เช่าเอาไว้ ขนของหมั้นกลับเข้าไปเก็บและไม่ยอมกลับออกมาจากแดนตะวันออกเสิ่นจิ่วบอกหญิงสาวว่าทางสวีเหยียนถิงส่งจดหมายกลับไปยังจวนตระกูลสวี ขอให้บิดาเดินทางมายังป้อมตระกูลเสิ่น ช่วยไกล่เกลี่ยกับเสิ่นชิวอีกครั้ง โดยหวังว่าเสิ่นชิวจะเห็นแก่ที่บิดาของตนเป็นประมุข ทั้งยังเป็นสหายเก่าแก่“หากประมุขสวีมาจริงๆ เจ้าจะทำอย่างไร”“ท่านพ่อไม่มีทางเปลี่ยนใจตั้งแต่สวีฮูหยินกล่าวว่าต่างก็ผิดด้วยกันทั้งสองฝ่าย” นางยิ้ม “เขาผิดเพราะจงใจ ข้าผิดเพราะชื่อเสียงฉาวโฉ่ นี่คือความหมายที่นางกล่าวพลาดไป กระทั่งคิดว่าท่านพ่อจะยอมให้งานแต่งงานเกิดขึ้นเพียงเพื่อรักษาชื่อเสียงของข้า ตอนนี้หากข้าบอกว่ายอมแต่งให้คนใกล้ตายอย่างอวี้เฟิงเหลียน แต่ไม่ยอมแต่งให้สวีเหยียนถิงเด็ดขาด ท่านเชื่อหรือไม่ว่าท่านพ่อก็จะยอมส่งข้าไปยังแดนตะวันตก ให้ข้าได้แต่งเข้าตระกูลอวี้”เสิ่นจิ่วขมวดคิ้ว นางเห็นก็หัวเราะ “ข้าเพียงยกตัวอย่าง ไม่ได้หมายความว่