Todos los capítulos de ข้าถูกถอนหมั้นก่อนวันออกเรือน: Capítulo 1 - Capítulo 10

เสิ่นหมิงเล่อเห็นสามีและพ่อแม่สามีเป็นทุกข์ นางสละสินเดิมทั้งหมดซื้อหาเสบียงจนผ่านพ้นมาได้ ทว่าตอนนั้นเองที่ได้รับข่าวว่าบิดาล้มป่วยและสิ้นใจกระทันหัน ตอนไปร่วมงานศพบิดาข่าวร้ายยิ่งกว่าทำให้ทุกคนแทบนั่งไม่ติด คัมภีร์ของปรมาจารย์หายสาบสูญ เพลงกระบี่ตระกูลเสิ่นยังไม่มีผู้สืบทอดบิดาก็มาจากไปเสียแล้ว!!!นับจากนั้น...ทุกอย่างเปลี่ยนไปโดยที่นางก็ยังไม่ทันตั้งตัว สามีห่างเหิน คนตระกูลสวีมองนางด้วยสายตาที่ไม่เหมือนเดิม นางทั้งถูกตำหนิ ถูกหาเรื่อง ถูกลงโทษ กระทั่งสามีก็ยังรับอนุเข้ามาโดยไม่แจ้งนางสักคำเสิ่นหมิงเล่อ...ถูกละเลย ถูกทอดทิ้ง ถูกมองข้าม อยู่เมืองเหนืออย่างไร้ตัวตัว ความรัก ความอ่อนโยนเอาใจใส่ของสามี นางตระหนักแล้วว่าเป็นเรื่องเสแสร้ง สิ่งที่สวีเหยียนถิงปรารถนา แท้ที่จริงก็คือคัมภีร์ปรมาจารย์มิใช่ตัวนาง!!เพราะตรอมตรมจากการจากไปของบิดา จากนั้นยังมีถูกตระกูลฝั่งสามีหาทางรังแกทุกทาง นางทั้งถูกเอารัดเอาเปรียบ สินเดิมไม่เหลือ ตัวนางก็ยังถูกสามีทอดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย กระทั่งทำผิดเล็กน้อยกลับถูกสามีสั่งขังเอาไว้ในห้องใต้ดินอันหนาวเหน็บ...ในทุกๆ วันอนุของสามีมาดูเพียงเพื่อเห็นนางสิ้นลม อี

ในห้องหนังสือของเสิ่นชิวน้อยคนที่จะได้รับอนุญาติให้เข้าไป เสิ่นหมิงเล่อคือหนึ่งเดียวที่เข้าๆ ออกๆ ทว่าก่อนหน้านี้ให้อย่างไรนางก็ไม่เคยให้ความสนใจคัมภีร์แห่งปรมาจารย์ แม้จะรู้ว่ามันเก็บเอาไว้ที่ใด แต่นางกลับไม่เคยคิดที่จะนำออกมาดูสักครากล่องพันสลัก...ในช่องลับของห้องหนังสือเสิ่นหมิงเล่อล่วงรู้วิธีเปิดกล่อง มารดาของนางเป็นคนทำกล่องนี้ขึ้น เคยสอนนางถึงวิธีเปิดตั้งแต่จำความได้ เรื่องนี้แม้แต่บิดาของนางเองก็ไม่เคยล่วงรู้ตอนออกมาจากห้องหนังสือของบิดา นางจงใจกอดรองเท้าของบิดาเอาไว้กับอก กระซิบบอกคนเฝ้าหน้าห้องหนังสือว่าห้ามบอกบิดา เพราะนางอยากเย็บร้องเท้าให้เป็นของขวัญอีกฝ่าย หากล่วงรู้ก่อนบิดาอาจไม่ประหลาดใจ คนเฝ้าประตูมองนางด้วยสายตาเอ็นดู เขาหัวเราะจากนั้นรับปากโดยไม่สงสัยแน่นอน...ผู้ใดจะกล้าสงสัยเล่าว่าผู้ที่ขโมยคัมภีร์แห่งปรมาจารย์ไปจะเป็นคุณหนูของตระกูลเสิ่นเอง!!!เพิ่งออกมาจากเรือนบิดาก็มองเห็นเงาร่างสูงของเสิ่นจิ่ว เขาเดินอยู่อีกฟากของโถงทางเดิน ชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นนางหยุดยืนมองเขานิ่ง เขาเป็นเพียงบุตรบุญธรรม นางเป็นบุตรสาวสุดรักสุดหวงของผู้นำตระกูล ดังนั้นแม้ไม่อยากทำก็ต้องจำใ

“ดูเจ้าสิ อายุเท่านี้กลับดูกังวลไม่สบายใจตลอดเวลา ราวกับว่าทุกอย่างตรงหน้ากำลังจะพังทลายลงอย่างนั้นละ บิดาของเจ้าเป็นคนเก่งกาจทั้งยังรอบคอบ เป็นเด็กเป็นเล็กไม่ต้องแบกอะไรเอาไว้ ให้บิดาเจ้าแบกก็พอ เจ้าเป็นแก้วตาดวงใจของตระกูลเสิ่น หากเขารู้ว่าเจ้าเป็นเช่นนี้มิปวดใจแย่หรือ นอนได้แล้วไม่ต้องคิดแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะหลอกเขาออกไปข้างนอก แอบตรวจสุขภาพของเขาให้ละเอียดจากนั้นจะบอกเจ้าเป็นคนแรก โชคดีที่ช่วงนี้ข้าหลอมลูกกลอนวารีเอาไว้ถึงสามเม็ด ให้เจ้าสองเม็ดก็แล้วกัน”“ลูกกลอนวารีหรือเจ้าคะ?”“ใช่แล้ว ยานี้หากกินเข้าไปภายในหนึ่งเดือนแม้ร่างกายถูกพิษก็จะไม่เป็นอะไร พิษร้ายแรงเพียงใดก็จะสูญสลาย หากบาดเจ็บภายในก็จะช่วยบรรเทา เจ้าให้บิดาเม็ดหนึ่ง ส่วนเจ้าก็เก็บเอาไว้เม็ดหนึ่ง คลายความกังวลให้เจ้าในช่วงนี้ก็แล้วกัน”“ท่านน้า...ท่านดีที่สุดเลย” เหตุใดเมื่อก่อนตอนเกิดเรื่องนางจึงไม่เคยคิดจะส่งข่าวให้ท่านน้าเลย จะว่าไปงานแต่งงานของนางกับสวีเหยียนถิงก็ไม่เคยเห็นผู้เป็นน้ากับน้าเขยไปร่วมงาน??อันที่จริงหากมิใช่เพราะอยากขอความช่วยเหลือ เสิ่นหมิงเล่อพบว่านางส่งข่าวถึงผู้เป็นน้าน้อยมาก และหากจะให้อีกฝ่ายไปเยี่

เสียงม้าควบตามหลังมาจากนั้นเสียงการต่อสู้ก็ดังขึ้น ชายคนที่หลบอยู่ในรถม้ากับนางลอบมองออกไปด้านนอก เขาพยายามเล็งหน้าไม้ไปยังคนด้านนอก หญิงสาวรู้ว่าหากยังนิ่งเฉยคนด้านนอกถูกทำร้ายนางเองก็คงมีชะตากรรมที่ไม่ดีนัก เช่นนี้แล้วจึงกลั้นหายใจกระโดดเข้าไปใช้ไหล่กระแทกสีข้างของอีกฝ่ายสุดแรงเกิด!!“ระวังด้วยเขาอาบยาพิษบนลูกดอก!!” นางตะโกนสุดเสียงต่อมาก็ยังถูกบุรุษข้างๆ สะบัดจนร่างกระเด็นไปกระแทกผนังรถม้า เจ็บจนลุกไม่ขึ้น...จุกจนพูดไม่ออกด้านนอกได้ยินเสียงฟ้าคำรามดังลั่น ไม่นานสายฝนก็เทลงมาราวกับฟ้าถล่ม ฝนตกหนักมากแต่การไล่ล่ากลับไม่จบลง รถม้าโคลงเคลงวิ่งเร็วมากจนน่าหวาดหวั่น เสินหมิงเล่อพยายามคงสติเอาไว้ให้มั่นคง ตอนนางลืมตาขึ้นก็พบว่าบุรุษชุดดำยิงหน้าไม้ออกไปอีกครั้ง จากนั้นเตรียมอาบยาพิษบนลูกดอกอีกเขาหันมามองนางจากนั้นเล็งหน้าไม้มา นางเบิกตามองเขา...ทว่าปลายกระบี่เล่มหนึ่งกลับจ้วงแทงเข้ามาในรถม้าชายผู้นั้นคว้าข้อมือของคนด้านนอกเอาไว้ เล็งหน้าไม้อีกครั้ง หญิงสาวได้แต่ร่ำร้องในใจว่าแย่แล้ว พอรวบรวมเรี่ยวแรงได้ก็ลุกขึ้นดันหน้าไม้ขึ้นเบี่ยงออกไปอีกด้าน ถึงอย่างนั้น...ลูกดอกก็ยังเฉี่ยวโดนไหล่ของบ

นางเลิกคิ้ว “พี่สี่หมายความว่าอย่างไร”เขามีท่าทีครุ่นคิดด้วยความกังวล “สายของเราเคยรายงานพ่อบุญธรรมครั้งหนึ่ง ข้าเองก็อยู่ในห้องด้วยจึงพอรู้เรื่องมาบ้าง ฟังว่านายท่านอวี้มีฮูหยินที่เท่าเทียมถึงสามคน ไม่แบ่งแยกเอกหรืออนุ เช่นนี้บุตรชายทั้งสามของเขาจึงมีฐานะเท่าเทียม ทว่าเพราะเดิมทีธรรมเนียมของตระกูลอวี้คือทายาทคนแรกคือผู้สืบทอด เช่นนี้แล้วแม้คุณชายใหญ่จะความสามารถน้อยกว่าคุณชายรอง เขากลับยังคงได้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งประมุขต่อจากบิดา คุณชายรองแม้สูญเสียมารดาแต่ถูกเลี้ยงดูมาจากฮูหยินผู้เฒ่า วรยุทธ์ไม่เป็นสองรองใครแม้ยังไม่ได้ฝึกฝนเพลงทวนจากคัมภีร์แห่งปรมาจารย์ บางทีนี่อาจเป็นแผนกำจัดคุณชายรองก็เป็นได้ ดังนั้นจึงไม่อาจปักใจเชื่อเรื่องที่มีคนคิดช่วงชิงคัมภีร์แห่งปรมาจารย์จากสี่ตระกูล”หญิงสาวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง... ถึงอย่างนั้นในช่วงที่เทียนซานเกิดความวุ่นวาย สี่ตระกูลแตกแยกไม่ปรองดอง ไม่มีเวลาสนใจซึ่งกันและกัน นางเองก็เคยประสบมาแล้วในฝันบอกเหตุ นางไม่คิดเป็นอื่นนอกจากมีคนที่ซ่อนอยู่ในเงามืดหมายปองคัมภีร์แห่งปรมาจารย์จริงๆไม่กี่วันก่อนป้อมตระกูลเสิ่นเกิดเรื่อง ต่อมาก็ตระกูลอวี้ หากไม่กี่