Semua Bab ข้าถูกถอนหมั้นก่อนวันออกเรือน: Bab 21 - Bab 30

“ไม่ทันแล้ว ประมุขสวีเป็นวรยุทธ์ ออกไปตอนนี้ก็ยังต้องแก้ตัวอยู่ดีเพราะนี่เป็นห้องของเจ้า” เขามองไปรอบๆ เวลาเหลือน้อยลงทุกที เขาอุ้มนางขึ้นจากนั้นพานางไปวางบนเตียงนอน เสิ่นหมิงเล่อมองเขาด้วยสายตาหวาดหวั่น หากตอนนี้คนตระกูลสวีพาผู้อื่นมาเห็นสภาพของนาง เห็นว่าสวีเหยียนถิงอยู่ในห้อง แม้กระทั่งอวี้เฟิงเหลียนเองก็อยู่ กลัวจริงๆ ว่าเรื่องนี้แม้แต่นางเองก็คงไม่อาจรับมือแล้วเงาของฉางสือคนสนิทของอวี้เฟิงเหลียนปราดเข้ามา อีกฝ่ายหิ้วสวีเหยียนถิงออกไปทางหน้าต่าง หญิงสาวเบิกตามองด้วยไม่อยากเชื่อสายตา สวีเหยียนถิงเป็นบุรุษสูงใหญ่ ตอนนี้ไม่เพียงถูกฟาดคราเดียวจนสลบ กลับยังถูกบุรุษอีกคนหอบหิ้วคอเสื้อออกไปราวยกกระสอบเบาหวิว... น่าขันแต่นางหัวเราะไม่ออกจริงๆ“เชื่อใจข้า” เขากดนิ้วลงมายังจุดสองจุดเหนือไหปลาร้าของเสิ่นหมิงเล่อ นาง...ค่อยๆ หลับตาลง ร่างกายไม่อาจขยับ ทว่าสติยังคงแจ่มชัดแม้ถูกความร้อนรุ่มทำให้ทรมาน ถึงอย่างนั้นหูทั้งสองข้างก็ยังคงได้ยินเสียงประตูถูกเปิดพรวดพร้อมกับฝีเท้าของคนมากมาย ม่านหน้าเตียงถูกปลดขณะที่เทียนในห้องถูกจุดอีกครั้ง เสียงของอวี้เฟิงเหลียนกล่าวเนิบนาบ “คารวะประมุขสวี สวีฮูหยิ

อวี้เฟิงเหลียนคอยดูอาการของหญิงสาวในอ้อมแขนเป็นระยะ นางดิ้นรนผ่านผ้าห่มที่เขาพันตัวเอาไว้ ส่งเสียงด้วยความทรมานทว่าก็ชวนให้บุรุษเกิดความปรารถนา เขาช่วยกระซิบปลอบโยนบอกให้นางอดทน คอยลูบหลังลูบไหล่บอกนางว่าใกล้จะถึงที่พักแล้ว นางจะไม่เป็นไรตอนที่ก้มลงมองเสิ่นหมิงเล่อเนื่องจากเสียงของนางเงียบไปนั้น เขานึกไม่ถึงว่านางจะเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาเย้ายวนเต็มไปด้วยความปรารถนา สองแก้มแดงซ่านเพราะความปรารถนา นึกไม่ถึงตอนที่เขาชะงักนางกลับหยัดตัวขึ้น เงยหน้าขึ้นจากนั้นจุมพิตริมฝีปากของเขาเบาๆ สัมผัสนุ่มละมุนกับปลายลิ้นที่พยายามรุกรานอวี้เฟิงเหลียนเบิกตากว้างผลักนางออกห่าง จากนั้นขมวดคิ้วด้วยท่าทียุ่งยาก ถึงอย่างนั้นกลับไม่ได้ตำหนินาง เขาคาดไม่ถึงว่าเสิ่นหมิงเล่อกลับพยายามล่วงเกินตนอีก นางจุมพิตเขาไม่ได้เพราะเขากดตัวนางแนบอก นางกลับเปลี่ยนเป้าหมาย ขบกัดลำคอของเขาจากนั้นดูดดึงแรงๆ“อ๊ะ! คุณหนูสี่” เขาส่งเสียงอุทานจากนั้นขยับออกห่าง ตอนนั้นเองที่หันไปสบตากับแม่นมชุยที่เบิกตามองด้วยความตกตะลึง ดูเหมือนยาสลบหมดฤทธิ์แล้ว คนของหญิงสาวกำลังฟื้นคืนสติ ทั้งยังจำเพาะต้องมาได้สติในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้เสียง

หญิงสาวขมวดคิ้ว “ดังนั้นเจ้าโกรธแล้วสรรเสริญพสกเขาแต่เช้าก็เพราะข่าวลือเรื่องการถอนหมั้น??”“เจ้าค่ะ! ตอนนี้ต้องกอบกู้ชื่อเสียงของท่าน ประกาศออกไปว่าพวกเขาต่างหากที่ทำไม่ดีต่อท่าน ป้อมตระกูลเสิ่นต่างหากที่เป็นฝ่ายถอนหมั้น ไม่ใช่บุรุษสารเลวนั่น!”หญิงสาวถอนหายใจออกมาเสียงเบา นางมองแม่นมชุยที่สีหน้าแปลกๆ จากนั้นรับน้ำแกงมาดื่ม “แม่นมชุยท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ”“เสี่ยวหงหงเจ้าไปดูในห้องครัว ข้าเคี่ยวยาเอาไว้ ดูว่าอุ่นดีหรือยัง หากได้ที่ก็ยกเข้ามา” เห็นชัดว่าอีกฝ่ายมีเรื่องสนทนากับนาง ทั้งยังเป็นเรื่องที่ไม่อยากให้เสี่ยวหงหงได้ยิน เมื่อสาวใช้ของนางออกไป แม่นมชุยจึงนั่งลงถอนหายใจแล้วบอกกล่าว“คุณหนูเจ้าคะ จริงๆ คุณชายรองไม่ให้ข้าบอกท่าน แต่ข้าคิดว่าคงปิดบังเอาไว้ไม่ได้ เมื่อคืนท่าน...”ไม่ได้รับการบอกเล่าก็แล้วไป ไม่นึกถึงนางก็คงจำไม่ได้ ทว่าทันทีที่แม่นมชุยบอกนางกลับจดจำขึ้นมาได้รางๆ นาง...จุมพิตอวี้เฟิงเหลียน ไม่พอนางยังลวนลามลูบไล้เขาเกือบทั้งตัว!!หญิงสาวฟุบหน้านอนคว่ำลงบนฟูกนอน “ขายหน้าที่สุด! ต่อไปข้ายังจะสู้หน้าเขาได้อย่างไร!!”เสิ่นหมิงเล่อถูกคุณชายสวีถอนหมั้นก่อนวันแต่งงานเพียงไม่กี่

นาง...มองเขาขี่ม้าตรงเข้ามาหา ส่งเสียงถามด้วยรอยยิ้มที่ส่งไปถึงดวงตา ทำให้ดวงตาดุดันคู่นั้นดูอ่อนโยนลง “คุณหนูสี่ ไม่ได้พบกันนานเจ้าสบายดีหรือไม่”อยู่ๆ หัวใจของนางก็เต้นแรงขึ้นพานนึกถึงจุมพิตที่นางบีบบังคับเอาจากเขา “ขะ...ข้าสบายดี” ไม่ทันไรก็เผลอมองริมฝีปากของเขาอีกแล้ว ...เสิ่นหมิงเล่อคราวนี้เจ้าแย่แล้วจริงๆ!!!สองเดือนมานี้นางกับเขาเขียนจดหมายส่งข่าวถึงกันตลอด ใจความสำคัญคือนางเป็นห่วงว่าเขาจะไม่เชื่อ ไม่ยอมกักตุนข้าวเปลือกและอาหารแห้ง เขาเองก็ส่งข่าวมาว่าไปที่ใด ไปดูการขนส่งทางใต้บ้าง มายังตะวันออกบ้าง ทว่าเพราะงานที่ต้องเร่งรีบทำให้ไม่อาจแวะเวียนมาเยี่ยมนางที่ป้อม อีกทั้งยังต้องคำนึงถึงชื่อเสียงของนาง หากเขาไปเยี่ยมนางแล้วเกิดข่าวลือเสียหายขึ้นมาอีก เช่นนี้แล้วก็ไม่คุ้มเอาเสียเลย“ข้ายังมีของฝากมาให้เจ้าด้วย”ฉางสือหอบหิ้วเอากระถางขนาดใหญ่ลงมาจากรถม้าของจี้ชิงมู่ “คุณหนูสี่ สองเดือนมานี้คุณชายประคบประหงมเอง ไม่นานคงติดลูกขอรับ”นึกไม่ถึง...ของฝากของเขากลับเป็นต้นส้มกระถางเล็กกระถางหนึ่ง!!! ถึงอย่างนั้นอาจเพราะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี ส้มต้นเล็กๆ กลับมีลูกติดแล้วและกำลังจะกินได้เ

“ข้าเคยเห็นท่าเรือของตระกูลอวี้ที่เมืองอู่ฮวนทางใต้ ดูคล้ายที่นี่มาก ท่านก็แค่ต้องขุดขยายคลองให้ลึกหน่อย เชื่อมต่อทะเลสาบกับแม่น้ำ ใช้เป็นโกดังสินค้าท่าเรืออีกแห่ง”เขาเลิกคิ้ว ตอนนี้แม้แต่ฉางสือเองก็เดินไปวนดูแล้วหันมาเลิกคิ้วมองเขา ความจริงแล้วท่าเรือตระกูลอวี้ทางตะวันตกไม่เคยเข้ามาลึกถึงป้อมตระกูลเสิ่น ด้วยความลึกของแม่น้ำกระทั่งไม่มีโกดังสินค้าอย่างเป็นทางการ“ทะเลสาบแห่งนี้น้ำไม่เคยแห้งเหือด แถมรอบๆ ไม่มีชาวบ้าน ไม่มีการทำการประมง ถูกทิ้งรกร้างโดยเปล่าประโยชน์ ท่านดูตรงนั้น” นางชี้มีบอกเขา “นั่นเป็นถนนที่ตรงขึ้นเขามีทางแยกสามารถใช้สัญจร จากตรงนั้นยังตรงไปยังโกดังของข้า ไม่ต้องสร้างถนนใหม่ขึ้นมาอีก แถมถนนเส้นนั้นยังดีมาก หน้าฝนน้ำไม่ท่วม สะดวกยิ่ง”“คุณหนูสี่ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กเลย ให้ข้าลองปรึกษาประมุขเสิ่นก่อนไม่ดีหรือ”“ข้าถามท่านพ่อแล้ว พอท่านพ่อเห็นโกดังสินค้าของข้า ท่านพ่อก็บอกว่าเป็นความคิดที่ชาญฉลาดยิ่ง ยิ่งไปกว่านั้นตลอดมาตระกูลเสิ่นขนส่งสมุนไพรด้วยรถม้ามาตลอด ตอนนี้หากมีเรือเข้าถึงเช่นนี้การค้าสมุนไพรของตระกูลเสิ่นก็สามารถขยายให้ใหญ่ขึ้นได้อีก ท่านพ่อเห็นด้วยแน่นอน