Semua Bab ข้าถูกถอนหมั้นก่อนวันออกเรือน: Bab 31 - Bab 40

เขา...พยายามดันนางให้ใบหน้าอยู่เหนือน้ำ พยายามกอดร่างที่อ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงเพราะความตื่นตระหนก ส่งเสียงบอกนางว่าอย่ากลัว พยายามเรียกสติของนางเอาไว้ กระทั่งมองเห็นเงาทะมึนเบื้องหน้าไม่ไกล แผ่นหินที่ยื่นลงมาจากด้านบนอวี้เฟิงเหลียนไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงกอดหญิงสาวให้แน่นขึ้น เบี่ยงตัวหมุนเพื่อบดบังหญิงสาวเอาไว้ในอก เมื่อเข้าใกล้แผ่นหินนั้นหลังของเขาจึงกระแทกอย่างแรงจนทั้งสองเกือบหลุดออกจากอ้อมกอดของกันและกัน“คุณชายรอง!!” นางตะโกนแข่งกับเสียงน้ำ ทั้งสองยังคงไหลไปเรื่อยๆ ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด นี่เป็นโพรงน้ำจากบนเขาไหลลงไปยังแม่น้ำเบื้องล่าง ยังดีที่โพรงนี้กว้างพอ หากเป็นโพรงเล็กๆ ที่ไม่อาจลอดผ่าน เขาเองก็เกรงว่าชีวิตคงสิ้นสุดวันนี้เสียแล้วแผ่นหลังเสียดปลาบเพราะแรงกระแทก เขารับรู้ได้ว่าแรงกระแทกนั้นมาเบาเลย ความแสบร้อนตามมาแต่ไม่มีเวลาสำหรับความเจ็บปวด ตอนที่ทั้งสองร่วงลู่ลงไปกับโพรงน้ำที่เป็นทางออก อวี้เฟิงเหลียนกอดกระชับอ้อมแขนแน่น ร่างกายเป็นไปเองโดยไม่ทันได้คิด เบี่ยงตัวรับแรงกระแทกเมื่อตกกระทบลงบนผืนน้ำเบื้องล่างชั่วขณะที่เขา...พยายามรวบรวมกำลังฝ่ากระแสน้ำ เขากลับมองเห็นเสิ่นหมิง

“เจ้ากักตุนเสบียงเอาไว้ทั้งหมดเพียงคนเดียว ปล่อยให้คนจากแดนใต้ต้องอดๆ อยากๆ ตอนนี้ยังพยายามหลอกล่อผู้คนให้ยายไปแดนตะวันออก เจ้ามีจุดประสงค์ใดกันแน่! อุทกภัยครั้งนี้เจ้าเป็นต้นเหตุใช่หรือไม่ เจ้าทำอะไรกับเขื่อนกั้นน้ำ!”เสิ่นจิ่วก้าวออกมาด้วยความโกรธ “เจ้าพูดเหลวไหลอะไร! หรือเจ้าคิดว่าน้องสี่ของข้าจะล่วงรู้เหตุการณ์ล่วงหน้า!? ฝนตกต่อเนื่องเขื่อนเกิดรอยร้าว น้องสี่บอกข้าให้ส่งจดหมายไปเตือนคุณชายเฉินพี่ชายของเจ้า เขาไม่เพียงไม่ใส่ใจยังหัวเราะเยาะข้า ข้าเตือนเขาตอนเดินทางไปทางใต้ เขายังคงเย้ยหยันว่าเป็นข้าที่คิดมากตีตนไปก่อนไข้ กล่าวว่าเขื่อนยังแข็งแรงดีทั้งที่มีรอยร้าวให้เห็นชัดเจน เป็นผู้ใดกันแน่ที่ใจดำอำมหิตไม่สนใจชีวิตชาวบ้าน!! อีกอย่างเสบียงพวกนั้นน้องสี่ของข้าใช้เงินซื้อหามาจากตระกูลเฉินของเจ้า ราคาเองก็ไม่ได้แตกต่างจากที่ตระกูลเฉินขายให้ผู้อื่นด้วยซ้ำ ที่กล่าวว่านางทำอะไรกับเขื่อนกั้นน้ำ เจ้ามีหลักฐาน?! เขื่อนเกิดรอยร้าวมากี่ปีแล้วพวกเจ้าเคยใส่ใจหรือไม่ เคยส่งคนเข้าไปซ่อมแซมตรวจดูสภาพหรือไม่ ใส่ร้ายกันเช่นนี้ยังคิดจะขอความช่วยเหลือจากป้อมตระกูลเสิ่น? น้องสี่พวกเรากลับ!!!”“ชะ...ช้า

“อะไรหรือ” นางหันมาถามเขา“หมิงเล่อ”นางเลิกคิ้วมองเขา “ท่านสามารถเรียกข้า...เสี่ยวหวงหรง ท่านพ่อเรียกข้าเช่นนั้น”เขายิ้ม “เช่นนั้นเรียกข้า...เหอคุน”นางอมยิ้ม “ล้วนเป็นดอกบัวทั้งสิ้น หนึ่งเฟิงเหลียน[1] อีกหนึ่งเหอคุน[2] ข้า...ชอบดอกบัว” นางยิ้มจากนั้นจึงหมุนตัวขึ้นรถม้า อวี้เฟิงเหลียนคว้าแขนเสื้อของนางเอาไว้“เจ้า...ชอบจริงหรือ” เขายืนอยู่เบื้องล่างนางยืนอยู่บนรถม้ากำลังก้มลงมองเขาด้วยรอยยิ้ม“ชอบสิ” นางสบตากับเขาจากนั้นก็ตอบออกมาด้วยรอยยิ้มอวี้เฟิงเหลียนมองรอยยิ้มนั้นด้วยท่าทีเหม่อลอย “ข้าเองก็...ชอบแสงแห่งความเบิกบาน[3]”ชั่วขณะที่แสงของเมฆทะมึนบดบังเงาของคนทั้งสองจนดูมืดมน แสงในใจกลับส่องสว่างเจิดจ้าและงดงาม เขากับนางยิ้มให้กันด้วยดวงตาที่บอกถึงความนัยอันชัดเจนยามที่แยกจาก... หัวใจที่เต็มไปด้วยความห่วงหา ทว่าบนบ่าก็มีภาระหนักอึ้งให้ต้องแบกรับ เขาต้องดูแลความสงบแดนตะวันตก เสิ่นหมิงเล่อเองก็มีหน้าที่ดูแลแจกจ่าย รับผิดชอบปากท้องของผู้คนจำนวนไม่น้อยทั้งสอง...ตกลงกันว่าจะติดต่อถามไถ่ทุกข์สุขผ่านจดหมายที่มากับขบวนขนส่งจดหมายฉบับแรกของหญิงสาวมาถึงมือเขาตนที่เขาเพิ่งกลับมาถึงจวนตระกู

“เสิ่นหมิงเล่อเล่า” เฉินซีหลันเอ่ยถามทันทีหลังดื่มน้ำแกง“ข้าจะไปดูว่าคุณหนูตื่นแล้วหรือยัง รอสักครู่นะเจ้าคะ”“ข้าจะไปกับท่านด้วย” อวี้เฟิงเหลียนส่งเสียงรั้งแม่นมชุย“ดะ...ได้เจ้าค่ะ”ฉางสือ...แปลกใจกับท่าทีของแม่นมชุย เขาลุกขึ้นจากนั้นเดินตามผู้เป็นนายไป ในใจรู้สึกว่าที่นี่มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ทั้งสองขมวดคิ้วสบตากันไปมา กระทั่งพบว่าสถานีที่แม่นมชุยพาเดินเข้าไปนั้น ลึกเข้าไปในโถงถ้ำ อีกทั้งยังดูแคบลงเรื่อยๆด้านหลังมีเสียงทึบๆ ดังขึ้น พอหันไปมองก็พบว่าเป็นฉางสือที่อยู่ๆ ก็ล้มลงหมดสติ เขาเพิ่งปราดเข้าไปหลังศีรษะก็ถูกฟาด หันกลับไปก็พบว่าแม่นมชุยสองมือถือหินก้อนใหญ่ นางใช้หินนั่นฟาดเขาให้สลบอา...ดูเหมือนฉางสือจะโดนวางยา ของกินเหล่านั้นที่ถูกนำมารับรองล้วนมียาสลบ เขาไม่เป็นอะไรจึงต้องใช้หินฟาดให้สลบ ดังนั้น...นี่เป็นกับดัก!!!เสิ่นหมิงเล่อไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่ตนเคยทำลงไปเท่าครั้งนี้มาก่อน... เดิมทีนางไม่เคยหวาดระแวง ไม่เคยรู้เลยว่านี่เป็นการกระทำของคนใกล้ตัวแท้ที่จริงแล้ว...คนที่กำลังเกิดความละโมบ หมายช่วงชิงคัมภีร์แห่งปรมาจารย์ กลับเป็น...บิดาของนางเอง!!!มองบิดาที่มีท่าทีราวกับคนเ

บิดาของนางกินข้าวได้มากขึ้นถ้วยหนึ่ง เฮยมั่วชอบหมูน้ำแดงที่นางทำมาก พี่ชายคนรองชอบเต้าหู้เผ็ดของนางจนขอเติมข้าวอีกชาม นาง...มองทุกคนกินข้าวล้อมวงแล้วหัวใจจมดิ่ง เมื่อก่อนตระกูลเสิ่นก็เคยนั่งกินข้าวเช่นนี้ ไม่รู้เมื่อไหร่ที่โต๊ะกินข้าวค่อยๆ ว่างเปล่า จำนวนคนลดลงเรื่อยๆอยู่ๆ เฮยมั่วก็ทิ้งตะเกียบ เขามองนางด้วยสายตาไม่เข้าใจ เสิ่นหมิงเล่อยังคงคีบไก่ฝอยเข้าปาก ทว่าข้างริมฝีปากกลับมีเลือดหยดลงเป็นทาง นางยิ้มเงยหน้าขึ้นมองเสิ่นอวี๋ เขาเองก็ล้มหงายหลังกระอักเลือดออกมาคำหนึ่งทว่า...บิดาของนางกินลูกกลอนวารีเข้าไป แน่นอนพิษใดๆ ก็ทำอันตรายเขาไม่ได้พิษนี้นางได้มาจากท่านน้าจี้ชิงมู่ นางซุกซ่อนปิ่นที่มีผงพิษเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน รอเวลาเพียงให้มีโอกาส และเสิ่นหมิงเล่อก็คือโอกาสที่ว่านางไม่มีทางเลือก ชีวิตคนมากมาย เทียนซานที่วุ่นวายเกินกว่าจะควบคุม อุทกภัยที่ยังคงรอคอยความช่วยเหลือ ชาวบ้านที่ยังคงไม่รอดพ้นจากความอดอยาก ทว่าบิดากับพี่ชายกลับฉวยโอกาสนี้ก่อความวุ่นวายเพียงเพื่อประโยชน์ส่วนตน เพียงเพื่ออยากครอบครองความเป็นหนึ่ง แต่ต้องแลกมากับชาวบ้านที่กำลังจะอดตายทั้งเทียนซาน นาง...ไม่อาจปล่อยให้เรื